Monday, October 13, 2025

ο κάκτος

 

 

 Αποφασίζουμε και αναιρούμε κι ο χρόνος περνάει,  ας νιώσουμε τουλάχιστον την ευτυχία όπως μια λιβελούλα που λικνίζεται πάνω από τα μεθυστικά ανθάκια ενός κάκτου ή σαν μια τρελούτσικη πεταλούδα που χορεύει με τα ποδαράκια της,  παραμερίζοντας τα αγκάθια των διαφορετικών αξιών,  της υπερπροσπάθειας,  της ανηδονίας,  της έλλειψης φαντασίας,  των δυσκολιών.  

    


No comments:

Post a Comment

Δεν θα σου απαντήσω, κάνε ό,τι νομίζεις, τέλος.

  Έγλυψα και τα κόκκαλα,  από τα ψαράκια του Σαββάτου και γουργουρίζω σα γάτα με γεμάτη την κοιλιά.  Μου έκανε συντροφιά η βροχή μέχρι που κ...