Πόσο πολύ αγωνιζόμαστε να ζεστάνουμε τις καρδιές μας, να χαρίσουμε τρυφερότητα στον εαυτό μας, να βάλουμε το μικρό παιδί μέσα μας να παίξει, έστω μόνο για λίγες μέρες, με τις γιρλάντες, τα φωτάκια, τις μικρές φλογίτσες των κεριών, το δέντρο, τ' αστέρια, τις μπάλες, τους άγγελους, τον μολυβένιο στρατιώτη, τον ξύλινο καρυοθραύστη, τα ξωτικά, κανονικά, θα έπρεπε να έχουμε χριστούγεννα όλο το χρόνο.
Συμφωνώ απόλυτα με το τελευταίο. Όπως έχω πει και παλιότερα, αν δεν υπήρχαν τα Χριστούγεννα αυτήν την σκοτεινή περίοδο του έτους στο Β. ημισφαίριο, θα έπρεπε να τα εφεύρουμε.
ReplyDeleteΚαλό Σ/Κ γλυκιά μου!
Αγαπημένη μου melian κάποτε τα χριστούγεννα τα λαχταρούσα από το καλοκαίρι. Όπως λες, είναι η λάμψη αυτή τη σκοτεινή περίοδο, είναι το φωτεινό αστέρι, είναι το προσωπικό του καθενός μας γλυκό παραμύθι.
DeleteΚαλό σ/κ
φιλάκια :)
Όμορφο είναι να φτάνει ο νους τ' ανθρώπου ως εκεί που φτάνει η ψυχή του. Εκεί που κάποτε τα όνειρα ήταν λευκά, διάφανα και μοσχομύριζαν ζωή. Καλό ξημέρωμα Στέλλα μου, καλή αυριανή!
ReplyDeleteΦιλιά!
Καλό ξημέρωμα Αννίκα
DeleteΚαλή Κυριακή να έχουμε :)
Πόσο δίκιο έχεις, Στέλλα! Γιατί να μην κρατάμε μια ανάλογη διάθεση περισσότερο χρόνο στη ζωή μας; Σίγουρα η καθημερινότητα έχει οξύτητα και προβλήματα, που μας τραβάει στο βάλτο. Τις γιορτινές μέρες έχουμε αυτό που λέμε "κίνητρο", ένα χέρι, ένα σημείο αναφοράς να μας τραβήξει.
ReplyDeleteΚαλησπέρα καλή μου φίλη.
Καλημέρα Γιάννη, καλή εβδομάδα να έχουμε!
Delete