Εμείς οι παράξενα εσωστρεφείς, αναπνέουμε καλύτερα σε χώρους κλειστούς και άδειους από παρουσίες, καλημερίζουμε φροντίζοντας τα πρωινά τα φυτά μας, ανάβουμε τα πορτατίφ τις βροχερές μέρες, φοράμε ρούχα σε σκούρα χρώματα, σκεφτόμαστε πολύ, αγαπάμε πολύ και θυμώνουμε πολύ. Δεν ξεχνάμε και φεύγουμε και ξαναγυρνάμε. Είμαστε γλυκύτατοι, συμπαθητικοί, δεχόμαστε μπούλινγκ για το ότι δεν ανοιγόμαστε τόσο όσο οι υπόλοιποι άνθρωποι, κάνουμε δύσκολα φίλους, θέλουμε πολλά όμως τελικά αρκούμαστε στα λίγα και καλά. Εκτονωνόμαστε με ένα περίπατο, πίνουμε καφέ, διαβάζουμε που και που καμιά σελίδα από κάποιο βιβλίο και κυρίως απογοητευόμαστε.
Συμφωνώ με όλα εκτός από το "απογοητευόμαστε" Είναι συνειδητή επιλογή η εσωστρέφεια κι αφού περνάς καλά με τον εαυτό σου γιατί να αναλώνεσαι με τα υπόλοιπα. Αρκεί βέβαια αυτή η ανάγκη να μη σημαίνει κοινωνική απομόνωση.
ReplyDeleteΚαλό βράδυ Στέλλα μου!
Κι όμως καθόλου συνειδητή επιλογή δεν είναι Αννίκα μου, προσωπικά θα ήθελα για μένα ακριβώς το αντίθετο. Καλησπέρα με την αγάπη μου :)
Delete