Είναι το καλύτερο μου, ένα τραπέζι κι απέναντι μου μια φίλη. Μία, είναι το ιδανικό. Πολλές, είναι θόρυβος, είναι φασαρία. Με τη μία, οι κουβέντες ρέουν. Οι πολλές μιλούν χωρισμένες σε δυάδες ή τριάδες μεταξύ τους κι εγώ με όποια είμαι τυχερή, αν είμαι, να καθήσω δίπλα. Με τη μία, χάνομαι λιγότερο με τις πολλές χάνομαι εντελώς. Όμως είτε έτσι είτε αλλιώς, παραμένει το ''καλύτερο'' μου. Είναι σύνδεση; Ίσως. Μου έχει λείψει; Φυσικά! Σε εποχές που οι προτεραιότητες ήταν άλλες. Είναι κάτι που ζηλεύω; Ίσως το μοναδικό. Γι αυτό και το φροντίζω, σαν ένα γλαστράκι με λουλούδια. Το κλαδεύω, το ποτίζω, αφαιρώ τα σάπια και τα βρώμικα. Το καλλιεργώ!
Κι επειδή σε μια φίλη πολλές φορές προσδίδω ιδιότητες υπερδυναμικές, φροντίζω να την λέω ''παρέα'', πιο ελαφρύ, πιο εύπεπτο, χωρίς προσδοκίες, εξίσου εξαιρετικό.
Αχ μα πόσο δίκιο έχεις Στέλλα μου. Στην προκειμένη περίπτωση, είμαι πολύ τυχερή που έχω ΜΙΑ φίλη, για μένα. Γνωριστήκαμε λίγο αργά για μένα και εννοώ με αυτό σε μεγάλη ηλικία, τυχαία και κάτω από απίθανες συμπτώσεις εδώ και 15 χρόνια. Δεν βρισκόμαστε ταχτικά, αλλά είναι εκείνη που θα πούμε τα εσώψυχά μας!😊 Ενα θα σου πω ότι βρεθήκαμε να έχουμε την ίδια μέρα γενέθλια, εγώ βέβαια μεγαλύτερη 15 χρόνια! να περνάς 'ομορφα φιλιααα! 🤗🌼
ReplyDelete