Πεθαίνω από αναμονή, λυγίζουν τα γόνατα, ένα κάτι πυκνό γαργαλάει τον οισοφάγο, μουδιάζουν το κεφάλι, το μυαλό κι ό,τι άλλο υπάρχει μέσα, νιώθω παγωμένη σαν να έχω κοιμηθεί στην κατάψυξη, η ανάσα μου έχει απορυθμιστεί κι η καρδιά μου χτυπάει ένα εκατομμύριο φορές γρηγορότερα και δυνατότερα. Μετά σκέφτομαι, υ π ο μ ο ν ή, κι όλα τα ζώα που η φύση τα έχει προικίσει μ' αυτή.

Πολύ σωστά σκέφτεσαι Στέλλα μου. Η υπομονή είναι το μεγαλύτερο προτέρημα που μπορεί να έχουν άνθρωποι. Ας μιμηθούμε την φύση .🌼😊
ReplyDelete