αδέξιες μέρες

Γεμίζω το ποτήρι από τα Jumbo με νερό και ρίχνω μέσα την άσπρη σκόνη..  έχει γεύση φάρμακου και τσιχλόφουσκας.
Βάφω τα κεραμμύδια σε χρώματα και μαζεύω ιδανικές εικόνες,  όπως τότε που χωνόμουν στο βάθος του μαγαζιού του κυρ Βαγγέλη και ξεδιάλεγα ανάμεσα σε σελίδες από χοντρό χαρτί,  ποιά σκαλιστά μου αρέσουν.  Τότε,  τα έκρυβα ανάμεσα στα τετράδια και τα βιβλία μου,  τώρα η συλλογή μου βρίσκεται σ΄ένα όμορφο blog με ριγέ λουλουδάτη ταπετσαρία και μουσική.

*
Η βόλτα στη Μαρίνα είναι πάντα όμορφη.  Πλεούμενα και μια θέα που ακουμπάει τ΄αστέρια.  Αυτή,  στο πιο καθαρό μπλε ηλεκτρίκ..  γυαλί..  αν το πεις καθρέφτη πάλι θα ταιριάζει..

*
Δυό νεαροί άντρες συζητούσαν.
- Δεν μπορείς να φτάσεις το επίπεδο του Χ.
-Ίσως του Χ. όχι,  επειδή ασχολείται με το αντικείμενο από παιδί,  του Β. όμως άνετα,  μπορώ να τον ξεπεράσω κι όλας!
Σαν Deja Vu μου φάνηκε..

*
Θα βρίσκεις πάντα ανθρώπους μπροστά σου,  αλλά και πίσω σου..  κι εσύ θα είσαι πάντα ο ίδιος ενώ νομίζεις ότι αλλάζεις..  θα κάνεις τα πάντα,  αλλά το σημείο όπου θα σταματάς θα είναι το ολόδικο σου αδύναμο σημείο..

*
Κάπου διάβασα ότι αυτά που γράφουμε,  μοιάζουν με πεταμένα χαρτάκια εδώ κι εκεί που όταν τα δούμε μετά από καιρό δεν θα θυμόμαστε καν το γιατί και το πως..
Αλήθεια είναι..

*

Κουτουλάω τελευταία,  κουτουλάω στους τοίχους..

514 χλμ

Kαμμιά φορά,  η πιο γλυκιά φωνή του κόσμου μπορεί να βρίσκεται 514 χλμ μακριά..  σ΄ένα σπίτι ροδακινί,  με θέα τη θάλασσα..

ένα δωμάτιο γεμάτο νερό

Εκείνο το βράδυ,  το δωμάτιο είχε γεμίσει ως επάνω νερό..
Κοιμόταν και τον σκούντηξα..  θέλω να σου πω..
Έβγαλα ότι είχα και δεν είχα..
Το πρόσωπο μου ήταν καθαρό..
Έκλαιγα..
Όλο το κορμί μου έτσουζε από πείσμα,  ενοχές και θέλω..
Είπα ''θα φύγω''..

Με άκουσε σαν ήδη να ήξερε..
Ή σα να μην ήθελε να πιστέψει..

Μετά;
Κοιμήθηκε..
Δεν μπόρεσα ποτέ να φανταστώ τα όνειρα του..
έβλεπε;  δεν έβλεπε;

Το νερό σιγά σιγά σώθηκε
Σα να έχεις μια γεμάτη κατσαρόλα ξεχασμένη στη φωτιά..

Εγώ;
Ακόμη εδώ..

το πιό γλυκό μαύρο

Αυτό το πακέτο..  βροχή..  κεριά,  φωτιστικό..  πόδι ακουμπισμένο στο μαξιλάρι..  πάγος σε σακουλάκια..  πετσέτα..  τρυφερό ταινιάκι στο dvd player πως ονομάζεται;

Μια εκπληκτική τενοντίτιδα δεν μ΄αφήνει να κινηθώ..

Αχ και να πίναμε εκείνο το εσπρεσάκι σήμερα..  μαζί..  έ μικρό κάθαρμα;

*

Οι σχέσεις διαφοροποιούνται ανάμεσα στα άτομα..  εννοώ άλλη σχέση η δική μου μαζί σου,  άλλη η δική σου με την Χ.  κι άλλη η δική σου με την Ψ.
Δεν είναι υπέροχο το συναίσθημα του ''σε έχω καταφέρει;''..  ''με εμπιστεύεσαι;''..  ''με προσέχεις''..  ''κουβεντιάζουμε;''

*

Πότε ακριβώς ξεκινάει μια σχέση;
Με το πρώτο ραντεβού;
Με το πρώτο φιλί;

Κάποτε θα έλεγα το δεύτερο..  σήμερα θα έλεγα..  όταν και οι δύο είναι ώριμοι να το υποστηρίξουν..

*

Η θάλασσα θα φοράει το πιο γλυκό μαύρο της τώρα..  ένα βαρκάκι θα λικνίζεται μπροστά στο διαμέρισμα της Βιργινίας..  πλήθος κόσμου θα μπαινοβγαίνει στο kitchen bar..  και τα φώτα της πόλης θα έχουν ανάψει τα πιο λαμπερά πολύχρωμα..

*

Εμείς,  θα επιστρέφαμε από ''φόβο''  κυρίως..  σε όλες του τις μορφές..
Η Μ.  μου είπε να σε κρατήσω σφιχτά στα χέρια μου..
Ούτε που μπορείς να φανταστείς τι είσαι για μένα..


*

Πάντα αναρωτιόμουν τι ακριβώς ήμουν για σένα..

μιντναιτποεμ

Μπορείς να περιγράψεις μια καλή ερωτική σκηνή;  Δε σου λέω να τη ζήσεις στην πράξη..  αλλά με τις λέξεις..  μπορείς;

Προσπάθησε..  να θυμηθείς τι μπορεί να φέρει μια μέρα βροχερή..

μια πλάτη να γδέρνει τον τοίχο..
δυο νύχια να χώνονται στο δέρμα..
αφή..
ένα τακούνι να τρυπάει το έδαφος..
άγγιγμα..
μαλλιά να τρέχουν..  ρούχα να στραγγίζουν..
το αίμα να πονάει..
χέρια να μη προλαβαίνουν..
γόνατα να τρίβονται
γλώσσες να υγραίνουν..


πίστωση χρόνου ζήτησα..  και κίνηση αργή..


*

έχει πολλά κοινά με το ποδήλατο..

''φόβος''

Ο χειμώνας που πέρασε είχε πολλές σκέψεις,  απορρίψεις,  συναντήσεις,  αφαιρέσεις,  επικεντρώσεις,  σταθεροποιήσεις,  επαναλήψεις,  φωνές,  απογοητεύσεις,  νεύρα,  κατάθλιψη,  γέλιο..
Ο χειμώνας που πέρασε μύριζε πολύ πορτοκάλι και ζεστό καφέ..
Μύριζε κι εγκατάλειψη..  και θλίψη και ήταν γεμάτος από αυτά τα αιώνια ''γιατί''  που από ότι φαίνεται όταν μας κατσικώνονται τα κουβαλάμε εφ όρου ζωής..
Είχε μια αποτυχημένη προσπάθεια ''μπορώ'',  ζητώντας περισσότερο θέλω..
Ο χειμώνας που πέρασε είχε ''φόβο''..  εκείνο το γνωστό σε όλους απροσδιόριστο συναίσθημα χωρίς αιτία αλλά ίσως με αφορμές πολλές..
Είχε συνείδηση του ασυνείδητου,  αυτά τα χιλιάδες μικρά πράγματα που τα κάνουμε έτσι γιατί έρχονται,  ή γιατί πρέπει που μοιάζουν με πούπουλα στον άνεμο,  εξανεμίζονται ή λιώνουν γρήγορα στο στόμα πριν προλάβεις να πεις τι ακριβώς έφαγες ή αν το γεύτηκες..
Είχε επίγευση από χιλιάδες μπερδεμένες άκρες κουβαριών..
Είχε την επιθυμία του εδώ και τώρα..

*

''Τρέμεις όχι το γεγονός,  αλλά την απόσταση που μικραίνει,  το χρόνο που ''μαζεύεται'' σαν δρόμος και πλησιάζεις στο σημείο συνάντησης.  Τις περισσότερες φορές τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά από όσο φανταζόσουν.  Σχεδόν πάντα,  είναι λίγο καλύτερα.  Όταν λέω καλύτερα,  εννοώ πως διαπιστώνεις ότι δεν είναι τόσο ανίκητο εκείνο που φοβόσουν ή τέλος πάντων δεν είσαι τόσο αδύναμος μπροστά του.  Επιπλέεις,  ενίοτε κολυμπάς και κάποιες φορές νικάς κι όλας.  Γιατί όταν φτάνεις εκεί,  είσαι κι εσύ ένας άλλος πια,  από φοβισμένος προβιβάζεσαι σε μαχητή.''

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
μισές κουβέντες 
ελευθεροτυπία κυριακής

στο νούμερο 18

Νωρίς το βράδυ,  βρέθηκα σ ένα δρόμο άγνωστο,  παράξενο μετά από τόσα χρόνια στην πόλη,  στο βάθος βάθος,  ψηλά,  μικρά φωτάκια μακρινά έδειχναν μια γειτονιά σε ύψωμα,  αριστερά δεξιά πολλά καφέ,  με όμορφη διαρύθμιση,  αυτή που κλασσικά αγαπώ να συνοδεύει τη γεύση ενός εσπρέσσο ή καπουτσίνο με μπόλικη,  άγλυκη κρέμα..  ξύλινες βιενέζικες καρέκλες,  μαρμάρινα στρόγγυλα τραπέζια,  πάτωμα σκακιέρα,  ατμοσφαιρικά μπαρ και νεανικές παρέες χυμένες στα λιγοστά καθίσματα πιθανόν μετά από μια δύσκολη μέρα..
Έψαχνα το νούμερο 18,  ήταν στα δεξιά μου,  λίγο μετά τα καφέ..  σ΄ένα κτίριο σχεδόν διατηρητέο..  κτύπησα το κουδούνι και..
Βρέθηκα σ΄ένα δωμάτιο με ένα σχεδόν ψεύτικο σκηνικό,  γήινα χρώματα,  με μια προσπάθεια ανατολής.  Υπήρχαν πολλά κηροπήγια αλλά ήταν εμφανές ότι τελούσαν απλά και μόνο χρέη επιφανειακής διακόσμησης.
Αφημένες άκρες κουβαριών και μια Στέλλα που έχει χαθεί εδώ και πολύ καιρό..  ένα παραμιλητό μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας,  πως τα βέλη βαμμένα με δηλητήριο που πέφτουν βροχή,  βγαίνουν από το σάκο που μετράει πόσο χρεώνουμε ο ένας τον άλλον την σημερινή ''μη ευτυχία''!