της επιβίωσης

Αυτά τα βράδια,  που μια τενοντίτιδα ταλαιπωρεί το δεξί σου χέρι,  μοιάζει τόσο λάθος η πλευρά από την οποία κοιτούσες.  Ή μήπως οι καταστάσεις,  αλλά και οι άνθρωποι κυρίως,  έχουν δύο όψεις.  Αν για να αναγνωρίσεις τον ίδιο σου τον εαυτό χρειάζεται τόσος χρόνος,  πώς να αναλύσεις ξένες αναπνοές!  Αν οι δρόμοι που θα μπορούσες να ακολουθήσεις είναι πολλοί,  πώς να μαντέψεις ποιός από όλους δεν θα σε βάλει σε ένοχες σκέψεις χρόνια μετά.  Και κυρίως ποιός δρόμος θα σου προσφέρει την ικανοποίηση της νίκης. 
Υπάρχουν δρόμοι;  Ή μήπως αυτός που επιλέγουμε την εκάστοτε στιγμή ανάγκης είναι ο ένας και μοναδικός;  Και πόσο ρευστά είναι όλα!!!  Οι αποφάσεις μας είναι από υλικό που γρήγορα αλλάζει.  Τίποτα δεν κρατάμε στα χέρια μας που να έχει ειδικό βάρος,  που να είναι σταθερό.  Και κάθε φορά καλούμαστε να επιβεβαιώσουμε και να επιβεβαιωθούμε.  Πράγμα το οποίο βέβαια δεν συμβαίνει.  Απλά επιβιώνουμε..

Φτιάχνω σουβέρ με Μονόγραμμα και ζωγραφιστά μανταλάκια | DIY

Πως θα βάψουμε τις κατασκευές μας με τους ωραιότατους μαρκαδόρους που μας προτείνει η Ναταλία από την Cozyland!!!
Δείτε το video,  εμένα μου άρεσε πολύ!!!

όρια

Η φιλία δεν υπάρχει.  Ζει στο μυαλό μας,  βρίσκεται στη φαντασία μας σαν κάτι σπουδαίο και ιδανικό,  κάτι μεγάλο και άπιαστο.  Το ''μαζί'',  υφίσταται.  Έχει τις ελάχιστες στιγμές του.  Στην ουσία όμως ζούμε μόνοι μας,  πράττουμε μόνοι,  αρρωσταίνουμε μόνοι,  πεθαίνουμε μόνοι. 
Όσο πιο μόνοι,  τόσο καλύτερα.  Όσο κρατάμε τις αποστάσεις όλα είναι τέλεια.  Με τους ''φίλους του δρόμου''  αυτούς δλδ που συναντάμε κάθε τόσο έξω,  τυχαία,  ανοίγουμε με τις ώρες τα πηγαδάκια και στα βιαστικά ανταλάσσουμε τα καλύτερα μηνύματα και κάνουμε τις καλύτερες συζητήσεις.  Του αέρα.  Όλα είναι τέλεια.  Με τους ''φίλους''  που υποτίθεται κάτι μας δένει περισσότερο,  μπαίνουμε στα βαθιά,  περισσότερο από πλήξη,  ή από το ότι δεν έχουμε να πούμε κάτι σημαντικό,  ή θέλουμε να επιβάλλουμε την άποψη μας,  ή να συμβουλέψουμε,  οι ώρες που βρισκόμαστε μαζί μέσα στο βάθος του χρόνου υπερβαίνουν τις κουβέντες που θέλουν να ειπωθούν και κουράζουν.  Είμαστε κουρασμένοι ''φίλοι''.  Πτώματα θα έλεγα.  Πτώματα γεμάτα εγωισμό και διαφορετικότητα.  Διαφορετικότητα που δεν ενώνει αλλά διχάζει. 
Στιγμές ωραίες υπάρχουν!  Και κύκλοι που ανοίγουν και κλείνουν.  Και όποιος κάθεται παραπάνω από όσο πρέπει,  το ξεχειλώνει το πουλόβερ,  το οποίο αν μη τι άλλο παύει να ζεσταίνει.  Με κανέναν δεν γεννηθήκαμε σιαμαίοι,  με κανέναν δεν είμαστε υποχρεωμένοι να συνυπάρχουμε. 

καλύτερα μακριά

Μεγάλωσα πιά και απορρίπτω όλο και πιό πολύ.  Ενοχλούμαι με πράγματα που νεότερη πίστευα πως πρέπει να παραβλέψω.  Δεν ανέχομαι συμπεριφορές που θα μπορούσαν να περάσουν και ως συμβατές. Αυτό,  που το έβλεπα κάποτε σε άλλους και απορούσα πώς,  τώρα το βιώνω εγώ.
Δεν ανέχομαι τις έντονες διαφορές.  Καλύτερα να μένουμε μακριά,  να κρατάμε τις πρέπουσες αποστάσεις παρά να ερχόμαστε σε αντιπαράθεση.  Κουράζομαι εύκολα,  ιδιαίτερα όταν κάπου εκεί ανάμεσα στο σύνολο των ανθρώπων υπάρχουν αυτοί που διατηρούν την λεπτότητα και την ευγένεια τους.  Μερικοί μάλιστα διαθέτουν και ενσυναίσθηση.  Αυτούς θέλω.  Να γελάσω μαζί τους,  να μοιραστώ μαζί τους,  να κάνω μπάνιο μαζί τους,  να μαγειρέψω και να φάω μαζί τους.
Αυτούς που δεν με στεναχωρούν,  δεν μου δημιουργούν δεύτερες σκέψεις και αρνητικό συναίσθημα.  Αυτούς που είναι απαλοί σαν χάδι,  αυτούς θέλω.
Δεν με νοιάζει αν κλείνουν οι κύκλοι.  Καλύτερα να κλείνουν,  να μένει καθαρή η σκέψη,  να ανοίγουν άλλοι,  καινούργιοι,  φρέσκιοι,  αισιόδοξοι,  με θετικές προσδοκίες.

επιλεκτική μνήμη

Ένα ποίημα της Ελένης Γούναρη


Πριν λίγες μέρες τον επισκέφτηκε
Είχαν να συναντηθούν είκοσι χρόνια
Τί θες να κάνουμε Δημήτρη; του είπε σε μια στιγμή
Έρωτα
Αυτό της απάντησε κι εκείνη, τα ‘χασε
Με κοίταξε γεμάτη αμηχανία
Σε ακούνε, τί είναι αυτά που λες; τον μάλωσε
Σσσ.. άστον, της έγνεψα
Απωθημένο του θα ήταν, έτσι σκέφτηκα
Τον έβλεπα συχνά, καθημερινά σχεδόν
Ισχυρίζεται πως είμαι η αδυναμία του
Θα τον ρώταγα
 Θα μου απαντούσε
Ερωτευτήκατε;
Και βέβαια
Ποιά;
Πολλές, είπε χαμογελώντας
Και ο μεγαλύτερος σας έρωτας;
Η Νατάσα
Η Αναστασία που είχε έρθει πριν λίγες μέρες να σας δει;
Ναι!
Πώς την γνωρίσατε;
Ήμουν ιδιαίτερος του διοικητή τότε
Η Αναστασία είχε έρθει για διορισμό
Μόλις την είδα, ζαλίστηκα
Τόσο όμορφη ήταν!
Και;
Ήσασταν παντρεμένος τότε;
Λίγο παντρεμένος, απάντησε και γελάσαμε
Την φλέρταρα
Ενέδωσε
Όσο ήμασταν μαζί, περάσαμε υπέροχα
Δεν πάψαμε ποτέ να επικοινωνούμε
Δεν θα ήταν δυνατόν, να πάψουμε να επικοινωνούμε
Η μνήμη, μου λέτε συχνά, πως πια δεν βοηθάει
Ρωτώ για τα βιβλία σας, ρωτώ για άλλα και ξεχνάτε
Αυτό όμως, όχι
Όλα τα άλλα, μπορεί να τα ξεχνώ
Όλα τα άλλα, μπορεί και να μην υπήρξαν ποτέ..

χρωματιστά

Τα όμορφα πράγματα,  ιδιαιτέρως αν είναι πολλά,  σε μπερδεύουν.  Στην ευτυχία,  δυσκολεύεσαι να βουτήξεις ολάκερος,  κυρίως σκεπτόμενος πώς θα σε βρει το μετά.  Έτσι,  έρχεται συνήθως ένα συμβάν που σου δημιουργεί ένα στιγμιαίο πάγωμα χρόνου και σκέψης.  Τις πιό πολλές φορές τοποθετεί τα συναισθήματα στη θέση τους και σε οδηγεί να βρεις δρόμους πιο πρακτικούς.  Πάντα όμως με οδηγό την καρδιά,  που πότε τα θέλει έτσι και πότε αλλιώς.  Υγεία μόνο να υπάρχει..  

επιθυμίες

Μιά Παρασκευή πρώτη του Ιούνη,  που θα θυμίζει Σάββατο,  θα βάλουμε κάτω τις ωραιότερες θάλασσες που απλώνονται δίπλα μας και θα διαλέξουμε τον ομορφότερο προορισμό.  Θα αφήσουμε πίσω όλα αυτά που μπαίνουν ανεξέλεγκτα στο μυαλό μας,  θα πάρουμε από ένα βιβλίο,  εγώ θα έχω το ''Ηθελα μόνο ένα αντίο'',  εσύ θα κρατάς εφημερίδα,  θα πασαλειφτούμε αντιηλιακά,  θα ξαπλώσουμε στην άμμο,  θα κατεβάσουμε τα καπέλα στα μούτρα,  κι έτσι ολόγυμνοι θα μπούμε στη θάλασσα.  Θα κολυμπήσουμε μέχρι να εξαντληθούμε εντελώς,  και έτσι όπως δεν θα έχουμε τη δύναμη για καμμία κίνηση,  θα κοιμηθούμε δίπλα σε άπλυτα τάπερ με υπολείμματα από ντομάτα και καρπόυζι.  Θα μας ξυπνήσει η δύση του ήλιου και με την πανσέληνο θα ξαναευχαριστηθούμε τα νερά,  στο σκοτάδι τους αυτή τη φορά.
Ίσως,  να είναι τόσο όμορφα που να μην θελήσουμε να επιστρέψουμε ποτέ ξανά στην πόλη.