''La Boheme''

Η όπερα “La Bohème” του G. Puccini από την Όπερα Θεσσαλονίκης, στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.

Γιά περισσότερες πληροφορίες ρίξτε μιά ματιά εδώ

λεκέδες στο πανί

Έτσι, καθώς
το φως
κι η σκιά
κυλούν το χάδι στην

ψ
υ
χ
ή

μ
ο
υ
!


Ένα Σάββατο λίγο πριν το δειλινό..

φεγγάρι..

Φεγγάρι
μια μπλούζα της δώσε μου μόνο
να βάλω μέσα τις γροθιές μου
να τις δαγκώνω
ως να ματώσουν.


Γ. Χολιαστός

tea or chocco-coffe time?

Ψαχουλεύω, το συρτάρι του κομοδίνου, εκείνο με τις αμέτρητες παγωμένες στιγμές σε τόνους
ασπρόμαυρους. Πρόσωπα πολύ πολύ αγαπημένα. Παρελθόντος χρόνου. Δαντελένιες ακμές γλυκαίνουν την αφή μου.
Ελάτε να τις δούμε παρέα. Να τις πιάσουμε μία μία και να θυμηθούμε την ιστορία της.
Μικρή, σε όλες τις φωτογραφίες ήμουν κλαμμένη. ''Δεν θέλω σας λέω''.
''Ντύσου παιδί μου να πάμε βόλτα''.. ''δεν θέλω''.. ''ντύσου και θα βγούμε και φωτογραφίες''..
έλα όμως που ή μαμάκα μου με ήθελε και με το παλτουδάκι μου, και το γιακαδάκι μου, και το σκουφάκι μου και τις φουντίτσες μου.. ''δε θέλωωω'' ούρλιαζα αλλά ποιός με άκουγε;
Έτσι, όταν ερχόταν η ώρα της φωτογράφισης, του έδινα να καταλάβει, σιγά μη τους της χάριζα. Όχι που θα περνούσε το δικό τους!!!

Γαλλικό πίνω σήμερα. Γαλλικό με λίγο γάλα.
Αλλά φτιάχνω και ωραίο καπουτσίνο, με κρέμα να ξεχειλίζει από το ποτήρι. Κανέλλα και τρίμματα σοκολάτας.
Ελληνικό μέτριο σπέσιαλ. Με ένα ''αχ'' και με δύο αν θέλετε να κρύβει μέσα του. Στον γλυκό θα τα χαλάσουμε. Δεν τα καταφέρνω.
Φραπεδάκι ή νες; Με σφιχτοδεμένο αφρό κτυπημένο με το κουτάλι;
Γιά γλυκά μόνο μη μου μιλάτε. Γιατί είναι μεγάλος πειρασμός και δε βρίσκομαι στην σωστή φάση.

Μιά Παρασκευή, βροχερή. Και με έναν αέρα που θα μας πάρει και θα μας σηκώσει.
Τσιγάρο άναψα μα δε το έφτασα στο τέλος. Έτσι είμαι εγώ. Ή όλα μαζί ή... Δυσκολεύομαι στα γκρί. Ίσως και γι αυτό να παλεύω τόσο με το τίποτα.
Ξαναδιαβάζω την ''πρόβα του νυφικού''.. παρωχημένα πράγματα θα μου πείτε. 1994, έτσι σημειώνω στην πρώτη σελίδα του βιβλίου.

Έπαιξα γιά χάρη της θαλασσινής ..
Όσοι θέλετε να παίξετε, απλά πιείτε καφέ μαζί μας όπως εσείς το αισθάνεστε.
Εγώ καλώ τους..
2loveme
naiada
aggelos
amo
εις επήκοον

ανασκαφές

Ανασκαφές στον Ζυγό

Μάνος Χατζηδάκης

Όταν ένα περιστέρι πάει να χαλάσει τα καλοχτενισμένα μαλλιά σου, κοίταξε να το μεταπείσεις με το στόμα σου. Να το προσελκύσεις να σε φιλήσει. Το χειρότερο θα ‘ναι να το διώξεις με μιά νευρική κίνηση του χεριού σου. Γιατί τότε και τα μαλλιά σου θα ξεχτενιστούν και το περιστέρι ποτέ δεν πρόκειται να σ’ αγαπήσει.

πρωινή αίσθηση

Δεν είχε προγραμματίσει το ξυπνητήρι σήμερα. Όχι δεν ήταν Κυριακή, μιά καθημερινή με καθόλου πρωινές δουλειές, αυτό ήταν!
Ακόμη με κλειστά μάτια, συνειδητοποίησε τους κτύπους του ρολογιού. Τικ, τακ, τικ, τακ..
'Απλωσε το χέρι και χάιδεψε τα σεντόνια. Ρούφηξε την μυρωδιά της χθεσινής νύχτας. Τικ, τακ, ισσσ, τικ, τακ, ισσσ.. ακόμη ένας θόρυβος συντρόφευε τους δείκτες. Παράξενο.. είναι δυνατόν να βρέχει; Αγνούσε οποιαδήποτε μετεωρολογική πρόβλεψη.
Γύρισε από την πλευρά του παράθυρου, και ίσα που τρύπωσε το βλέμμα της ανάμεσα στις γρίλιες. Ενιάμιση και τούτη η γκριζάδα, αυτό προμήνυε.
Έμεινε εκεί, γιά τουλάχιστον μία ώρα ακόμη.
Ο μόνος λόγος που την έκανε να σηκωθεί, ήταν η λαχτάρα γιά ένα φλυτζάνι καφέ!

αντέχεις;

H μητέρα μου τον λάτρευε. Εγώ τον απεχθανόμουν.
Πολλές φορές έψαχνα να εξιχνιάσω μυστικά πίσω του. Τίποτα. Ο τοίχος παρέμενε σε ελαφρύ φυστικί. Χρώμα κι αίσθηση από παγωτό χωνάκι.
Έσπαγα με τα νύχια μου τον σοβά. Από κάτω ροζουλί κομμάτια που παρέπεμπαν σε υδρόγειο σφαίρα. Τρόμαζα.
Καθρέφτης ειναι ένα πράγμα που χρησιμεύει ως διακοσμητικό στους τοίχους.
Ενίοτε σε καταπίνει, αφήνοντας σου μόνο δυό βλέφαρα σαν πόρτες, να ταξιδεύουν στην απογοήτευση ή στην χαρά.

Και η επίγνωση;
Αντέχεις;