eat pray love

Όταν θυμάσαι κάποιον που ήταν κάτι πολύ σημαντικό για εσένα,  απλά να του στέλνεις την λάμψη και την αγάπη σου,  χωρίς να αφήνεις την σκέψη του να κάνει κατάλειψη σε ολόκληρο το σύμπαν του νου σου..  αφήνοντας έτσι χώρο για καινούργιες σκέψεις και απολαύσεις..

Άφησε τον εαυτό σου να παθιαστεί,  να ερωτευτεί,  να χαθεί..  το να χάσεις την ισοροπία σου για μια αγάπη είναι κομμάτι μιας ισοροπημένης ζωής..

Αυτά κι άλλα πολλά όμορφα σ αυτή την πολύ ταξιδιάρικη και θετική ταινία,  βέβαια δε ξέρω πόσοι από εμάς θα μπορούσαν να ακολουθήσουν τον συγκεκριμένο τρόπο ζωής,  με τις χιλιάδες υποχρεώσεις που μας ακολουθούν.. αλλά ok το να ονειρεύεσαι όσο διαρκεί μια ταινία δεν κοστίζει πάνω  από ένα δίευρο αν είσαι συνεπής και την επιστρέψεις στην ώρα της..

Πληροφορίες για την ταινία εδώ

Η μουσική της επένδυση εκπληκτική,  η Τζούλια Ρόμπερτς θεά..  νομίζω πως θα ήθελα πολύ να την ξαναδώ :)

ζευγάρι

1980

Ως πιο σημείο όμως ένα ζευγάρι μπορούσε να 'ναι μαζί χωρίς η επίδραση του ενός πάνω στον άλλο να μην γίνεται καταστροφική; Σκεφτόταν. Με την παλιά του αγάπη είχαν φτάσει σε τέτοιο επίπεδο ταύτισης, που ήταν σχεδόν ανίκανοι να βοηθήσουν ο ένας τον άλλον. Γιατί δεν βλέπαν πια. Είχαν φτάσει στο σημείο, απ' το μεγάλο κόλλημα, να μη μπορούν να δουν (τουλάχιστον Αυτός) τι τους παραμόνευε κι από τι πραγματικά κινδύνευαν. Όχι τόσο Εκείνη, που ό,τι τον αφορούσε, τό 'βλεπε αντικειμενικά και άπειρες ήταν οι φορές που στάθηκε σωτήρια η επέμβασή της, όσο Αυτός που την έβλεπε σαν προέκταση, συμπλήρωμα δικό του κι ήταν ανήμπορος να της συμπαρασταθεί.

Βασίλης Βασιλικός

της στιγμής

κάποιες φορές έχω την αίσθηση ότι γίνομαι τόσο μικροσκοπική,  όπως στο παραμύθι που η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων είχε πιεί το μαγικό υγρό..
και γύρω μου προβάλλονται σε μεγέθυνση όλα τα πράγματα που έχω κατά καιρούς φτιάξει με τα χέρια μου..  σχεδόν απειλητικά..

και το κρύο τεράστιο,  και το πεντάλεπτο χιόνι που χάζευα το μεσημέρι πίσω από το τζάμι μ έκανε να βγάζω κραυγές χαράς..  μετά έκρυψα το πηγούνι μου στο μάλλινο με τα χρώματα..

επί εικοσιτέσσερις ώρες πάνω από 100 άνθρωποι μου εύχονταν χρόνια πολλά..  τους πιό πολλούς τους αγαπώ πολύ κι ας μη τους ξέρω..  τι παράξενοι καιροί,  να αγαπιόμαστε πολύ όταν δε γνωριζόμαστε..

πόσο πιό περίεργες μπορούν να γίνουν οι σχέσεις; πόσο ακόμη μπορούν να διαφοροποιηθούν;

μισόν αιώνα άνθρωπος

..και θέλω να τον κλείσω με τους στίχους ενός πολύ πολύ αγαπημένου μου τραγουδιού που μου θυμίζει πάντα πως το λάδι εδώ καίγεται και πως ζούμε το ταξίδι..

μισός αιώνας ζωής..  ένα τσιγάρο δρόμος..


Πέλαγο να ζήσω δε θα βρω
σε ψυχή ψαριού κορμί γατίσιο
κάθε βράδυ βγαίνω να πνιγώ
πότε άστρα πότε άκρη της αβύσσου
κάτι κυνηγώ σαν τον ναυαγό
τα χρόνια μου σεντόνια μου τσιγάρα να τα σβήσω

Αυτή η νύχτα μένει
αιώνες παγωμένη
που 2 ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο
κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο

Χάθηκα και γω κάποια βραδιά
πέλαγο η φωνή του Καζαντζίδη
πέφταν τ'άστρα μες στην λασπουργιά
μαύρος μάγκας ο καιρός και μαύρο φίδι
μου'γνεφε η καρδιά πάρε μυρωδιά
το λάδι εδώ πως καίγεται και ζήσε το ταξίδι

Αυτή η νύχτα μένει
αιώνες παγωμένη
που 2 ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο
κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο



*ο τίτλος από το βιβλίο του Σουρούνη

εγκράτεια

Πολλές φορές καλούμαστε να πάρουμε αποφάσεις που θα μας βγάλουν από την εύκολη ροή της καθημερινότητας.
Για άλλους βέβαια η διαδικασία θα ήταν ίσως κάτι πολύ πιό εύκολο,  για άλλους δύσκολο και για κάποιους αδύνατο..
Είπαμε πολλές φορές πως η λέξη ''διαχείρηση''  είναι το κλειδί,  αλλά κι αυτή δύσκολο να σταθεί από μόνη της,  αν δε βοηθήσει και η ''δύναμη''  ή αν θέλετε το σωστό ''timeing''

Αυτό που με φοβίζει στον εαυτό μου είναι η υπομονή και η εγκράτεια που δείχνω το πρώτο χρονικό διάστημα,  οι οποίες σταδιακά πέφτουν ώσπου πολύ σύντομα εξαφανίζονται εντελώς,  κι όπως μου έλεγε κάποτε ένας φίλος μου,  όσο καλά και όμορφα καταφέρνω να γεμίσω έναν ολόκληρο κουβά με γάλα,  τόσο εύκολα του δίνω μια αδέξια κλωτσιά και παρτον κάτω.. 

νυχτερινό

Σε ακούω από μακριά, μέσα από το βάθος ενός κοχυλιού.
Στην πιο γλυκιά γωνιά του σπιτιού μου, σε φέρνω, και σαν διάττοντας αστέρας, καλύπτεις το ημερολόγιο των εποχών.
Άλλες φορές έρχεσαι στον καφέ της Κυριακής, και ξεφυλλίζεις πρωινές εφημερίδες.
Το ξέρω ότι λαγοκοιμάσαι, αλλά καταφέρνω να σε ανταμώνω, σε μια δροσοσταλίδα, στο μπαλκόνι με τα λούλουδα και τον καπνό του τσιγάρου.
Όμως τα βράδια, γίνεσαι φεγγίτης, κρασί, πατημασιά και ιδρώτας.
Το μέσα πρόσωπο που λάμπει.

Παίζουμε την οδύνη μέσα σε δυο πακέτα τσιγάρα ολοκαίνουργια

Μανόλης Αναγνωστάκης

η φωτογραφία της fofikaki

αίσθηση

περπατάω στις στέγες,  τρυπώνω από τα παράθυρα,  βλέπω,  αγγίζω,  ρουφάω στιγμές από τη διαφορετικότητα της ζωής και της φιλοσοφίας των άλλων που καθόλου σπάνια,  με αφήνει έκπληκτη..