Aμέσως να τα παίρνετε αγκαλιά. Aλλιώς
υπόκειται σε πρόωρη ανάπτυξη
το αίσθημα εγκατάλειψης ενηλικιώνεται
αφύσικα το παιδικό τους τραύμα
βγάζει δόντια μαλλιά νύχια γαμψά μαχαίρια.
Κική Δημουλά
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
σ' αυτόν που είχε τον Βυσσινόκηπο
Θα ήθελα πολύ να έχω στην κατοχή μου, μία από τις ζωγραφιές σου. Ήσουν ένα γλυκό, αυτόφωτο πλάσμα. Κάπου άκουσα πως αυτό το τραγούδι σου ά...
λατρεμένη η Δημουλά!
ReplyDeleteγια άλλη μια φορά υπέροχη λήψη:)
όμορφο το ποίημα και πολυ ατμοσφαιρικη η φωτο...
ReplyDeleteΜε μαγεύεις
ReplyDeleteνα το ξέρεις.
:)))
@ φτου κ βγαινω
ReplyDeleteαπιστευτη ναι!
εκπληκτικη ;)
@ cook
ReplyDeleteτο παλεψα αυτο το ατμοσφαιρικο ;)))
@ μεγκυ
ReplyDeleteπολυ χαιρομαι ;)))
Πραγματικά υπέροχη η φωτογραφία. Με τη Δημουλά όμως θα διαφωνήσω.
ReplyDelete@ τελευταιε
ReplyDeleteκι ομως εχει δικιο.. το εχουμε δει πολλες φορες ;)
Τι όμορφο... και γω κάτι παθαίνω όταν ακούω μωρό να κλαίει...
ReplyDeleteΑαααα!Μην μου κάνεις τέτοια!Θα πετάξω την φωτογραφική μου...τι τέλεια,ΤΕΛΕΙΑ φωτογραφία!Μπράβο ρε Στέλλα:)))
ReplyDelete@ sweet truth
ReplyDeleteεχω πολλα χρονια να νιαστω για μωρο που κλαιει, παρ ολα αυτα ειναι τρομερη καλυψη το να εχεις καποιον να σ αγκαλιασει οταν κλαις, σε οποιαδηποτε ηλικια κι αν βρισκεσαι..
καλο ειναι βεβαια να μην αφηνουμε απωθημενα
@ αγραμπελη
ReplyDeleteδεν ειναι θεμα φωτογραφικης καλη μου ;)
Εκπληκτικό...
ReplyDeleteθαρρείς και δεν το ξέρω:)))
ReplyDelete@ δειμε
ReplyDeleteευχαριστω πολυ !
@ αγραμπελη
ReplyDeleteεννοω πως ο καθενας μπορει..
;)))
Καμιά φορά αποφεύγεις να αναφέρεις μια λέξη για να περιγράψεις κάτι, καθώς συνειδητοποιείς πως το βάρος και η σημασία που επιθυμείς να δώσεις σ'αυτό που μόλις σε εντυπωσίασε δεν φτάνει... Πολλά μπράβο για την ανάρτηση!!
ReplyDelete@ maviakoufetaria
ReplyDeleteσ ευχαριστω !