''Ενα φλιτζάνι καφές, ένα τσιγάρο που καπνίζεις και το άρωμά του σε διαπερνά, τα μάτια μισόκλειστα μέσα στο ημίφως του δωματίου... Δεν θέλω τίποτε άλλο από τη ζωή εκτός από τα όνειρά μου και αυτό... Λίγο είναι; Δεν ξέρω. Μήπως ξέρω τι είναι λίγο και τι πολύ;'' Φερνάντο Πεσσόα
Από όταν έγινε η στάση του μετρό στη γειτονιά μου, έχω ανακαλύψει δρομάκια μέσα στα οποία περπατάω σαν κεραμιδόγατα και φτάνω πλέον σε ...
οταν θα βγει αυτο.. και οι σελίδες του δεν γεμίσουν λεκέδες απο καφε, και δακρυα..και μάθουμε να εκτιμούμε τα συναισθηματα τοτε ισως ολα οσα αξίζουν να μείνουν αναλλοίωτα στο χρονο χωρις μετάνοια.
ReplyDeleteετσι!
DeleteΆραγε ο χρόνος αφήνει κάτι αναλλοίωτο; Χμ...
ReplyDeleteΝα περνάς όμορφα Φεγγαρένια μου.
Φιλιά.
χχμμμ
Deleteισως ναι.. ισως οχι..
Δεν αξίζει τόσο το να σου το πει ένα βιβλίο, όσο το να σου το αποδείξει ένας άνθρωπος. Μείνε στις αστυνομικές περιπέτειες και ψάξε τον άνθρωπο ;)
ReplyDeleteπανε χρονια που εχω παψει να ψαχνω ανθρωπους..
Deleteμεσα μας ολα..