Σαν παιδί είχα ένα παιχνίδι από ξύλινα κυβικά κομμάτια που έφτιαχναν χάρτινες εικόνες παραμυθιών τόσα όσες και οι έδρες των κύβων.
Χωρίς χαμόγελο και ξεγνοιασιά ούτε εγώ δεν αντέχω τον εαυτό μου..
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
θα μπορούσε
Είμασταν οι δυό μας κι αυτό μας ήταν αρκετό. Διαφορετικές ιδέες, σκοπιμότητες, πλάνα. Μοναδικό κοινό, δυό καφέδες, δυό σακουλάκια ...
Χωρίς το χαμόγελο και την ξεγνοιασιά δύσκολα θα αντέξουμε τον εαυτό μας. Αυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια καλή μου φίλη και βίωμα σοβαρό και δυνατό.
ReplyDeleteΤην καλησπέρα μου.
Έτσι είναι Γιάννη μου την καλησπέρα μου σου στέλνω!
Delete