τα πουλιά

 

Έρχεσαι στο μυαλό μου,  όχι σαν ένα συμπαθητικό σπουργίτι που τσιμπάει μια ρόγα από σταφύλι,   αλλά σαν ένα κοπάδι από άγρια,  επιθετικά πουλιά.  Παραμένεις παντού,  Στα πρωινά μου,  στις νύχτες μου,  στους στίχους των τραγουδιών,  στις κινηματογραφικές ταινίες,  στις σελίδες των βιβλίων,  στα φιλιά που ανταλλάσσουν τα νεαρά ζευγάρια στους δρόμους.  Καλύπτω το κεφάλι μου με ύφασμα αδιαπέραστο,  γυμνάζω το μυαλό μου ώστε να καθοδηγεί τις σκέψεις μου,  γελάω,  αγαπάω και αγαπιέμαι πολύ.  Κι έπειτα,  έρχονται αυτά τα πουλιά και τρέφονται από τις σκέψεις μου,  από το γέλιο μου κι από ό,τι γεμίζει το μέσα μου και νιώθω σαν το ίδιο μου το ''είναι''  να δημιουργεί τροφή για αυτά.