η ανατομία ενός φλυτζανιού

 

Διάλεγα με επιμέλεια το φλυτζάνι όπου θα έβαζα το τσάι σου,   το χείλος λεπτό,  να κρατάει το πρώτο φιλί της ημέρας,  το σώμα καμπυλωτό,  να φυλά την υγρή θερμότητα που θα κατέβαινε στο σώμα σου,  η λαβή να υποδέχεται την τρυφερότητα των δαχτύλων σου,  κι η βάση,  δαχτυλίδι σταθερό να κρατάει το βάρος σου,  ένα μικρό σύμπαν για μένα που κάνει τον κόσμο μου πυκνά ζεστό.