τραπέζι

 

Στο τραπέζι της εισόδου,  ένα βάζο με φρέσκα χρυσάνθεμα,  ένα καπέλο ψαθί μετά από ένα περίπατο που κουβαλά την μυρωδιά του ήλιου,  τη σκόνη των φύλλων,  το απαλό βάρος των χρόνων στα ξέφτια του.  

Ένας κήπος απλωμένος ήσυχα στα πόδια του σπιτικού.  Το χορτάρι ευωδιάζει λεμόνι και χώμα,  οι χρυσόμυγες κινούνται αεράτες και οι πέτρες θυμούνται λιακάδες και καταιγίδες.  Ένας τόπος που δημιουργεί τέχνη και μόνο που υπάρχει.  Εδώ, η έμπνευση εμφανίζεται ακούσια ακόμη κι όταν δεν την αναζητήσεις.  Μακάρι να είχα τη δυνατότητα να πιάσω το ύφασμα,  να τοποθετήσω το κάθε κομμάτι δίπλα στο άλλο,  να αφήσω τις αποχρώσεις να μιλήσουν μεταξύ τους.  Να έχω τον έλεγχο,  να δυσκολεύομαι,  να δυσανασχετώ και τέλος τέλος να με οδηγεί το ίδιο το υλικό σε ένα αποτέλεσμα που δεν είχα σκεφτεί καθώς θα συμβεί η ισορροπία ανάμεσα στο χρώμα,  το ύφασμα και την κλωστή.