Πόσες αντιθέσεις μπορεί να έχει μια μέρα, ένας άντρας που μου χαρίζει ένα κουλούρι, ένα σφηνάκι κονιάκ, ένα σοκολατάκι με γέμιση αμυγδαλόψιχας και ένα φλυτζάνι ελληνικό καφέ, πικρό.
Ενώ ένας άλλος άντρας ήταν ήδη θαμμένος κάτω από το χώμα.
Μια ατέλειωτη ζάλη
Και τέλος ένας ήλιος στη δύση του, μελένιος!
Ο πρώτος άντρας, μοιάζει με λουκούμι. Είναι τόσο γενναιόδωρος, γλυκός και τρυφερός. Ή μάλλον, απαλός και γλυκός. Γλυκός και μαλακός.
No comments:
Post a Comment
Note: Only a member of this blog may post a comment.