Άνθισε το δεντράκι της γειτονιάς μου, εύθραυστο, ανοιξιάτικο, αψηφώντας τον τρελό αέρα και τα βαριά γκρίζα σύννεφα. Στο καθένα από τα άνθη του κι ένας άνθρωπος που έμαθε να μην περιμένει αλλά να ζει τη διαδικασία ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα. Μηδενική η εγγύηση της επόμενης μέρας. Φυσάει και το χώμα στρώνεται με πέταλα. Σ' αυτό το μικρό κομμάτι γης, συχνά τραγουδούν λογής λογής πουλιά.
Πραγματικά απορώ πως επιβίωσε αυτός ο ταπεινός παράδεισος της φύσης στο κέντρο μιας πόλης που ασφυκτιά στο μπετόν.
Πως μπορεί ένα μικρό ανθισμένο δεντράκι να σου αλλάξει τη διάθεση! Όμορφες εικόνες και αισθήσεις σε μια μουτζουρωμένη χειμωνιάτικη μέρα. Να είσαι καλά Στέλλα μου!
ReplyDeleteΚαλά Κούλουμα και Καλή Σαρακοστή!
Φιλιά!
Θαυμάσιο, εικόνα και λόγος.
ReplyDeleteΣήμερα που ήρθα να σου σχολιάσω Στέλλα μου, μόλις έδειξε με το μικρό της δαχτυλάκι εδώ η Άνοιξη, ένα πράσινο φιλαράκι που ξεπετάχτηκε βιαστικό, από το παγωμένο χώμα! Μα να το έβλεπες!!
ReplyDelete