Εμείς, που διαλέγουμε πάντα το χαλασμένο το βερίκοκο γιατί αρεσκόμαστε στο να κρατάμε το μαχαίρι και να καθαρίζουμε τα σάπια μέρη. Γιατί βρε παιδί μου, ψυχή έχει κι αυτό. Εμείς είμαστε αυτοί που πονάμε το σάπιο και το δικαιολογούμε. Να γιατί τότε έτσι και να γιατί τότε αλλιώς.
Όμως τελικά, αυτό που κρατάμε στα χέρια μας, αυτό που γευόμαστε δεν παύει να είναι σάπιο όσες ευκαιρίες κι αν του δώσουμε.
Είναι πικρό και σκουληκιασμένο!
Και θα μας πειράξει στο στομάχι, αν αμέσως δεν το πετάξουμε από το πιάτο μας και στην τελική τελική από τη ζωή μας.
No comments:
Post a Comment
Note: Only a member of this blog may post a comment.