Ένα πολύ ωραία στρωμένο τραπέζι, μου χτυπάει το καμπανάκι της φροντίδας του ανθρώπου που το ετοίμασε προς τον εαυτό του και και τους καλεσμένους του. Halloween! Κολοκύθες, φαντασματάκια και κεριά που ανάβουν μόνα τους. Τρομακτικά μέηκ απ στο πρόσωπο. Έχει γούστο αυτή η γιορτή αν και για μένα ισχύει λίγο το γιορτή νά 'ναι κι ό,τι νά 'ναι. Ευκαιρία για χαρά. Η Μ. μάλλον αγαπάει τα χαικού. Συνεχώς σκαρώνει κι από ένα. Κι εγώ κάτι σκέφτηκα της λέω..
Γκρίζος ουρανός
ανθισμένος κάκτος
ώρα για ανάρτηση
Με κοιτάζει. Στραβομουτσουνιάζει! Χαμογελάει! Δεν έχω ιδέα ποιό είναι το πραγματικό συναίσθημα της. Δεν θα ασχοληθώ, θα το αφήσω να πέσει κάτω. Ε ας πέσει και κάτι κάτω.. ίσως έτσι, να έρθει κάποια στιγμή που θα φανερωθεί. Αν και η ταπεινή μου γνώμη μου λέει πως κάποιοι άνθρωποι δεν μπορούν να φανερωθούν γιατί πολύ απλά, ποτέ δεν συμφωνούν με το αληθινό τους πρόσωπο.
Συννεφιασμένη μέρα
ένα ποτήρι νερό
Διψάω πολύ
Ωχουυυ λες να μου κολλήσει τώρα κι τρέλλα με τα χαικού;;; Απαπαπααα χαμός! Και καημός.. Αχ βρε Μ.
No comments:
Post a Comment