Wednesday, May 09, 2007

29 καυτές ερωτήσεις

Είχα πρόσκληση γιά παιχνίδι από την Αλκιμηδη και την julia μας και μιά που τις αγαπώ και τις δυό πάρα πολύ και δε χαλάω χατήρια..ορίστε..




1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Σάββατο πρωί,σε ένα καφέ με ανθρώπους που αγαπώ,να έχω στο ένα χέρι μου ζεστό γαλλικό,στο άλλο τσιγάρο και να ψάχνω στον ‘εξώστη’την καλύτερη ταινία για το Σαββατόβραδο.
2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Οι εκπλήξεις που μπορεί να μου φυλάει η καινούργια μέρα.
3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Την προηγούμενη εβδομάδα στην επίσκεψη που έκανα στον οδοντίατρό μου,φαίνεται πως είχε πιάσει για τα καλά η νάρκωση..μιλάμε για πολύυυ γέλιο..!!
4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Ότι όπου και με όποιον κι αν βρίσκομαι,είμαι γενικά αλλού.
5. Το βασικό ελάττωμά σας;
Η ανασφάλειά μου.
6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Σε αυτά που έγιναν με ανιδιοτέλεια.
7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Με τον Ντόναλντ Ντακ..:)))
8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Οι άνθρωποι που έχουν πιεί την ζωή τους σταγόνα σταγόνα,αυτοί που ξέρουν να ζουν.
9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Στην Αμοργό,την Ιθάκη και στην Αλόννησο,με καλή παρέα.
10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Αθανασιάδης
11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Να μην τα κάνει όλα χώμα για τον ποδόγυρο μιάς γυναίκας.
12. … και σε μια γυναίκα;
Να είναι θηλυκό.
13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Μάνος Χατζηδάκης
14. Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
Δεν σφυρίζω,αν όμως σφύριζα θα ήθελα να ήταν κάτι από Βeatles.
15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
To ένα παιδί μετράει τα άστρα του Μ.Λουντέμη.
Η ιστορία έχει ως εξής..ήμουν γύρω στα 17 όταν είχα γνωρίσει ένα πολύ όμορφο αγοράκι,φοιτητής ήταν τότε,μαθήτρια εγώ,θυμάμαι πως πολύ με παίδεψε κι εγώ ως εκδίκηση κράτησα το βιβλίο που μου είχε δανείσει.Μπορούμε να πούμε πως το έκλεψα..και ναιιιι ήταν το ένα παιδί μετράει τ'άστρα.Από εκεί και μετά άλλαξε τελείως η ζωή μου,μα τελείως!
16. Η ταινία που σας σημάδεψε;
το 1900.
17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Ο Μονέ και όσοι έχουν ζωγραφίσει με πολύ ζωντανά χρώματα.

18. Το αγαπημένο σας χρώμα;
Το λευκό.
19. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Το ότι έχω δύο γερά παιδιά και είμαι ανάμεσα σε ανθρώπους που μ’αγαπούν πολύ και με αποδέχονται με όλα τα ελατώματα που με ακολουθούν.
20. Το αγαπημένο σας ποτό;
Μαργαρίτα, δύο μέρη τεκίλα,ένα μέρος κουαντρώ,ένα μέρος χυμό λεμονιού μπόλικο αλάτι στο χείλος και μια φέτα λεμόνι μέσα.
21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Δε μετανοιώνω για τίποτα,όλα ήταν επιλογή μου.
22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;
Την βλακώδη ανωριμότητα.
23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Δουλεύω.
24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Οι αρρώστειες.
25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Όταν είναι ανάγκη.
26. Ποιο είναι το μότο σας;
Life is beautiful
27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Με αξιοπρέπεια.
28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Δεν πιστεύω πως υπάρχει Θεός.
29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Ευτυχισμένα ονειρική.



Δεν πετάω το μπαλάκι σε κανέναν γιατί δε θέλω να σας βάλω σε διαδικασία..όποιος θέλει το παίρνει και παίζει..

Tuesday, May 08, 2007

στιγμές

Σε είδα,περπατούσες πλάι στη θάλασσα.Απογευματάκι ήταν.Κρατούσες τα παπούτσια στο αριστερό χέρι με τα κορδόνια να κρέμονται.Με το άλλο χέρι διόρθωνες τις τούφες των μαλλιών που έφερνε μπροστά το αεράκι.Φορούσες ένα σχιέλ καρώ πουκάμισο,με ανεβασμένα στα 2/3 τα μανίκια να φουσκώνουν στα χέρια σου.Οι ξυπόλυτες φτέρνες σου, μεγάλα κοχύλια,βυθίζονταν στην άμμο αφήνοντας υγρές πατούσες πίσω τους.
Είναι κάτι στιγμές τρυφερές και λεπτές
Σαν κλωστές τυλιγμένες σ’ αδράχτι
Σε γυρνούν απαλά σε μεθούν σιωπηρά
Σε γεμίζουν με πείσμα και άχτι

Κάθισες σ’ ένα βράχο,άφησες στο πλάι τα παπούτσια κι άναψες τσιγάρο.Κοιτούσες πέρα μακριά,στο πορτοκαλί του ορίζοντα.Ήσουν μόνος,στεναχωρημένος και λυπημένος,βυθισμένος στις σκέψεις σου,σκέψεις σκόρπια μυρμήγκια,άδειος.Έπαιζες με τα βότσαλα τα πετούσες πλάγια με μαστοριά και δύναμη τόση,κι έπειτα καμάρωνες την απόσταση και το μέγεθος των κύκλων,με πείσμα αδικαιολόγητο,σαν να ήθελες με βία να δαμάσεις πέτρα και νερό μαζί.
Για όλα αυτά που ζητάς
Για πολλά που πονάς
Για το τίποτε μιας ευτυχίας
Και γυρνάς σαν τρελός
Του καθρέπτη εαυτός
Θύμα, θύτης κακής συγκυρίας
Έπειτα είδα το πρόσωπό σου να μορφάζει από τον πόνο,τα χέρια σου αδύναμα να πέφτουν μπροστά στην αλήθεια,κι από την άλλη έναν εγωισμό να σε κυριεύει και μία απίστευτη ανάγκη να πιστέψεις πως άλλη είναι η αλήθεια, το ψέμμα και το ψέμμα αλήθεια.Ήταν ιδέα σου νόμιζες ετούτο το απόγευμα κι εκείνη η πορτοκαλιά σκιά στο βάθος και να ένα ξύπνημα χρειαζόταν,ένα απλό άνοιγμα των βλεφάρων για να διαπιστώσεις,πως εντελώς απλά στις χούφτες των χεριών σου ήσαν όλα μα όλα όσα πόθησες κι ονειρεύτηκες.
Πλημμυρίζουν το χθες μαγεμένες σκιές
Που ξωπίσω μου γράφουν τροχιά
Με κρατούνε θαρρώ σαν αλήθειες παλιές
Σε λαβύρινθο δέσμιο βαθιά

Είναι κάτι στιγμές σαν μικρές πινελιές
Ζωγραφιάς που δεν έχει τελειώσει
Λείπουν λίγα ακριβά των χρωμάτων νερά
Για να δώσουν του τόπου τη γνώση
‘Αλλωστε πόσο λεπτή μπορεί να είναι η γραμμή που σαλεύει ο νους,που κάνει σα το μεταξοσκώληκα κουκούλι το παρελθόν,σκαλώνει σε σκιές χθεσινές αλλά και σε ζωγραφιές τόσο φωτεινές που θαρρούσες πως έτσι θάκανες,μια πινελιά θα πρόσθετες και θα είχες την ακριβότερη,την πιο σπουδαία.
Για τους κήπους της γης
Για το ροζ της αυγής
Για το κύμα που απόμεινε μόνο
Να χαϊδεύει με αφρούς
Τους πικρούς μας καημούς
Και να διώχνει της πίκρας τον πόνο
Είδα τα μάγουλά σου να γεμίζουν αντρίκια δάκρυα κι αλμύρα κι ένα πείσμα σαράκι
να σφραγίζει τα χείλια σου έτοιμα να δικαιολογήσουν και να δικαιολογηθούν, και μετά πάλι και πάλι,κουρασμένα και παραπονιάρικα,διψασμένα και γεμάτα πίκρα,ανίκανα να δεχτούν πως αυτό ήταν το λιγοστό,το πιο όμορφο,το πιο ακριβό που κράτησες και ήπιες κι άλλο δε έχει.Σε είδα να φεύγεις,αργά τη νύχτα, όταν πιά στέγνωσαν τα μάγουλα,στέρεψαν τα δάκρυα σε μάτια παπαρούνες,σώθηκαν τα τσιγάρα κι αποκοιμήθηκαν οι γλάροι.Είχες φορέσει τα παπούτσια σου κι είχες στρώσει τις κάλτσες καλά ως ψηλά στον αστράγαλο.



οι στίχοι του Νίκου Παπάζογλου

Sunday, May 06, 2007

στη σκιά της πεταλούδας


"Eγώ?" απάντησε. "Η δικιά μου ζωή ήταν πάντα στη σκιά της αναγκαιότητας.Όταν προσπαθούσα να ξεφύγω απ' αυτήν και να βγω στον ήλιο, ερχόταν κάτι κρυφό και πιό δυνατό, η εντολή μιάς θυσίας, και με κρατούσε πάλι στο στέγαστρο.Όταν το έδιωχνα και αυτό μακριά και πήγαινα να βγω, μιά άλλη αναγκαιότητα, δική μου αυτή τη φορά και λεπτή σαν τον ιστό της αράχνης, με σκέπαζε και όλο αυτό πάλι και πάλι.."
Η μιά του η παλάμη είχε χωθεί μέσα στα μαλλιά του, έμοιαζαν τα δάχτυλα να θέλουν να κρατήσουν τους λογισμούς μέσα στο κρανίο.
Σ αυτή τη ζωή, δε ξέρω, στην άλλη, υπάρχει μιά πεταλούδα που ρίχνει τη σκιά της πάνω μας
και μας προστατεύει απ' το πολύ φως,μπες κάτω απ' τη σκιά της και τρέξε, έξω ο ήλιος είναι βασανιστικός, έχει σκαμπίλια έξω στον ήλιο, πάτημα στα δάχτυλα, φόβο, ενοχές...
στη σκιά της πεταλούδας
ισίδωρος ζούργος
υπέροχο βιβλίο..μακάρι να είχα περισσότερο χρόνο να είχα φτάσει ήδη στο τέλος, από τη άλλη είναι κι από αυτα που θα στεναχωρεθείς μόλις τελειώσουν οι σελίδες, σαν να έχει σωθεί το νεράκι που σε ξεδιψούσε..
αα..εγώ προσωπικά,μαζί με το βιβλίο αγόρασα κι ένα κατακοκκινο μολύβι faber castell..
υπογραμίζω συνέχεια...

Saturday, May 05, 2007

κανένας δεν ξέρει

Κανένας δε ξέρει το αύριο τι θα μας φέρει
Είν' η ζωή μια κρυμμένη απειλή κι ένα αστέρι
Χορός και φωνές λες το ναι θες δε θες πριν βραδιάσει
Σε παίρνει αγκαλιά μια γνωστή σου σκιά κι έχεις χάσει
Ξύπνησα πρωί,κι η πρώτη μου κίνηση ήταν να βρω το λεξικό.Ναι εκείνο το χοντρό ,το μπορντώ,το δερματοδεμένο,εκείνο που έλεγα πως κάποτε θα το ξεφυλλίζαμε μαζί, κι έψαξα να βρω τη λέξη διεκδικώ.Πρώτα αυτήν την πιο σημαντική,την πιο σπουδαία.
Στη σελίδα 373,στην πρώτη στήλη,ανάμεσα σε εκατοντάδες λέξεις,κάτω από το επίθετο ‘διεκδικητικός’,
στο κάτω κάτω μέρος της σελίδας.Διεκδικώ σημαίνει-διεξάγω αγώνα επίμονον διά την απόκτησιν ή διατήρησιν τινος-αγώνας επίμονος,αγώνας δίχως τέλος .Αυτό είναι ο έρωτας μια επίμονη διεκδίκηση δίχως τέλος.
Και μετά θυμήθηκα τα κουρασμένα πράσινά σου μάτια,το παγωμένο χαμόγελο,τις λέξεις έτσι για να ειπωθούν,να γεμίσει ο χρόνος,το κενό..το σ αγαπ-ά-ω μου να μεγαλώνει το κενό,με ένα χάρτινο ποτήρι καφέ στο χέρι,το τσιγάρο στο στόμα,τη μυρωδιά των πλαστικών,την απουσία των συναισθημάτων κι ένα μεγάλο ερωτηματικό να μην απαντάει ποτέ,ποτέ κι ο χρόνος να περνάει και το κενό να ζωγραφίζει ρυτιδιασμένα πρόσωπα και χειμωνιάτικα βλέμματα στην καρδιά της άνοιξης.
Βάζω ένα ποτήρι λευκό κρασί..
Καίγομαι σ’ ένα ποτήρι κρασί και σε ψάχνω
Βούλιαξ’ η πόλη μες στο νου μου γυρνάνε οι διάβολοι
Καλύτερα θα ’ταν να φύγω μακριά κι ότι γίνει
Πονάει όμως τόσο για 'κείνον που πίσω έχει μείνει

Κι έπειτα έψαξα την λέξη 'δεδομένο',δε φαντάζεσαι πόσο κοντά ήταν,σελ.345,'το μη επιδεχόμενον αμφισβήτησιν',έτσι έλεγε..
Ξέρεις η λέξη 'διεκδικώ' μπορεί να ανεβάσει μιά σχέση στον ουρανό αντίθετα το ΄δεδομένο',τη σκοτώνει καθημερινά.Αυτά γιά να μαθαίνουμε κι εσύ κι εγώ..Για τις επόμενες ..
Την απουσία σου τη βίωσα πολλές φορές,τόσο που έγινε συνήθεια που πονάει λιγότερο κάθε φορά.
Κι αυτά τα μυστικά που δεν ειπώθηκαν ποτέ,λες και ανοίγουν πιο μικρές πληγές σήμερα..και να το αίμα μου,το αίμα που χάνω πιο λίγο μου φαίνεται,ακόμη και τα δάκρυά μου δεν αλμυρίζουν πιά τα μάγουλά μου μόνο τα χείλια μου σα λίγο πιο στεγνά..μου λείπουν τα φιλιά σου..αλλά..φεύγω..
Πόρτες ανοικτές, καρδιές κλεισμένες
Άδειες αγκαλιές σημαδεμένες
Κλέβει ο καιρός τα βήματα σου
Σκορπάει τα όνειρά σου

Φεύγω με όση αξιοπρέπεια έχει μείνει ακόμη στα όνειρά μου..
σ ευχαριστώ γιά τους υπέροχους μήνες..είχα πραγματικά παρκάρει στα σύννεφα..


οι στίχοι..του Σωκράτη Μάλαμα

Friday, May 04, 2007

τέλος χρόνου

Κινείσαι,τρέχεις,ξυπνάς,κοιμάσαι,ονειρεύεσαι,πονάς,γελάς,πλη-
γώνεσαι,παραπονιέσαι,ζητάς, περιμένεις το πλήρωμα του χρόνου.
Τον χρόνο να σου δείξει,λες ,να σου πει. Να σου δώσει σημάδι,
πορτοκαλί μέσα σε πράσινο.
Ο χρόνος όμως σου μιλάει καθημερινά. Κι εσύ περιμένεις.Ακόμη.
Τι;Αυτά που δεν έχεις μάτια να δεις.Αυτιά να ακούσεις.Ψαλίδι να
κόψεις.Γιατί δεν μπορείς να δεχτείς πως ό,τι ονειρεύτηκες,ήταν
αυτό που έζησες και τίποτα λιγότερο,τίποτα περισσότερο.
Κουράστηκα να ελπίζω,να ονειρεύομαι,να πονάω,να πληγώνωμαι.
Ρυτίδιασαν οι ελπίδες μου,γέλασαν τα όνειρά μου,ωρίμασα γλύφοντας
τις πληγές μου.Σκόνταψα στα βήματά μου,μπερδεύτηκα στο στρίφωμα
της φούστας μου,κράτησες την καρδιά μου στα χέρια σου,πλημμύρισες
στο αίμα μου κι έκανες υπομονή να σου δείξει ο χρόνος.
Κι ο χρόνος έδειξε..το ρολόι σταμάτησε!!

Thursday, May 03, 2007

από τον αστεροειδή γιά μένα


Tα κατάφερε ο αστεροειδής μου να με συγκινήσει με το ποίημα που μου έγραψε..κι ας μη μου το είπε από την αρχή..αλλά έτσι πάλι ήταν πιό όμορφο,γιατί ήταν μεγάλη η έκπληξη.Νομίζω πως είναι από τα πιό θετικά άτομα που γνώρισα εδώ μέσα,μου δίνει την εντύπωση,πως αν τον χρειαστείς,θα έχει έτοιμη μιά πρόταση..μιά συμβουλή..μιά αγκαλιά,χωρίς να χρειαστεί να πληρώσεις οποιοδήποτε αντίτιμο.Κι έχει πάντα μία αξιοπρεπή άποψη γιά τόσα πολλά και συγχρόνως διαφορετικά θέματα.
Αστεροειδή μου πάντα ομορφιές να βγάζεις μέσα από την ψυχή σου..βλέπεις έβαλα το γραφικό μου χαρακτήρα,το χαρτί δεν είναι θαλασσί αλλά λευκό και το γράψιμο με μολύβι..κι όταν κάποτε συναντηθούμε,θα μου το κρατάς το υποσχέθηκες..
Σε ευχαριστώ πολύ και από εδώ..

Wednesday, May 02, 2007

η χθεσινή μέρα

Εχθές ήταν Πρωτομαγιά,αυτό το ξέρουμε όλοι.Που να πάμε..που να πάμε..εε μιά που η κόρη μας θα πήγαινε με την παρέα της κάπου στη Χαλκιδική,είπαμε να κάνουμε το χατήρι του δεκαεξάχρονου γυιού που ακόμη κάποιες φορές ξεγελιέται κι έρχεται μαζί μας.'Ετσι λοιπόν πήγαμε σε μέρη όμορφα και μαγικά που περιέγραψα στο προηγούμενο πόστ,όχι βέβαια επειδή εκεί θέλαμε εμείς,αλλά εκεί έχει παρέα ο Αλέξανδρος,ο οποίος καλού κακού είχε καλεσμένο και τον κολλητό του τον Κώστα.Μιά χαρά περάσαμε,εμείς με φίλους και συγγενείς,τα δυό παιδιά εξαφανισμένα με τη δική τους παρέα.Είδα και σε μιά στιγμή το γυιό μου με κάτι χαριτωμένα κοριτσάκια και πολύ συγκινήθηκα ως μάνα να το παραδεχτώ.

Και να λοιπόν οι βόλτες στη λίμνη και να τα στεφανολούλουδα,να και οι μπυρίτσες οι παγωμένες κι η κουβεντούλα κι η παρέα,εε ήρθε και το απόγευμα να φύγουμε.Οκτώ η ώρα λοιπόν,σα καλοί άνθρωποι βρισκόμασταν Θεσσαλονίκη.Με τα τριαντάφυλλα στο χέρι,είπαμε να κλείσουμε τη μέρα με γλυκό.Στο Χατζή λοιπόν,γιά λαχταριστές τουλούμπες με κα'ι'μάκι από βουβαλίσιο γάλα και πάμε γιά το σπίτι.
Τα παιδιά,ο Αλέξανδρος κι ο Κώστας κανονίζουν με τα κινητά να βγουν γιά καφέ.Πράγματι,εμείς σπίτι,αυτά γιά βραδινή έξοδο.

11.30 το βράδυ,έρχεται ο Αλέξανδρος ωσάν μαινόμενος ταύρος,με ένα εμφανέστατο καρούμπαλο στο κούτελο,σα καρύδι που εν τω μεταξύ,μεγενθύνθηκε σε μανταρίνι.
Να μη τα πολυλογώ τα παιδιά έφαγαν ξύλο.Πως??Αυτό αναρωτιέμαι κι εγώ.Στα καλά καθούμενα.Είχαν τελειώσει με την έξοδό τους, οι δυό τους μαζί με έναν ακόμη φίλο,περίμεναν το λεωφορείο,στο κέντρο της Θεσσαλονίκης,πιό κέντρο δε γίνεται,στη στάση μπροστά στη Μητρόπολη.Τούς πλησίασαν πέντε παιδιά που δυστυχώς γιά μας δεν ήταν αλλοδαποί..Έλληνες ήταν, κατά ένα χρόνο μεγαλύτερα και πιό γεροδεμένα,και με την ασήμαντη αφορμή ενός σκύλου αδέσποτου που βρισκόταν εκεί τους ρίχτηκαν.Ο τρίτος της παρέας μόλις είδε τα δύσκολα τραβήχτηκε στην άκρη..Ο δικός μου,κάθησε να υπερασπιστεί τον φίλο του τον Κώστα ,που ο ένας τον είχε πιάσει πίσω από τα μαλλιά κι ο άλλος τον πατούσε στο πεζοδρόμιο.Του έσκισαν το φρύδι,κι έτρεχε μεσάνυχτα στο νοσοκομείο για ράμματα.Ο Αλέξανδρος τη γλύτωσε με το καρούμπαλο που έγινε από μια κουτουλιά που του κατάφερε κάποιος.

Από τη μιά να γελάς κι από την άλλη..να το σκέφτεσαι και να τρελλαίνεσαι.
Στα καλά καθούμενα.Χωρίς να έχεις πειράξει,δίχως να έχεις δώσει δικαίωμα σε κανέναν.Σε ένα πολυσύχναστο σημείο της πόλης.Με μεγάλη κίνηση αυτοκινήτων.
Αλλά να..κι εγώ..κι εμείς δεν είμασταν προχθές μέρα μεσημέρι που είδαμε κάτι παιδιά να μαλώνουν στο δρόμο τι είπαμε..χχμμμ εε ναρκομανείς θα είναι..και φύγαμε.!!
Μπορεί να συμβεί οτιδήποτε,στον καθένα μας και ο διπλανός να μη πάρει είδηση.Άς αρχίσουμε τουλάχιστον να σκεφτόμαστε διαφορετικά.

Γιά τον Αλέξανδρο ήταν η τρίτη φορά.Τέσσερα χρόνια πριν του είχαν κλέψει το κινητό.Στην ψύχρα,έκανε καιρό να ξαναπάρει κινητό μαζί του.Πέρσι σε κάτι επεισόδια που είχαν γίνει με τους οπαδούς του Παοκ έξω από την έκθεση,έπεσαν στο πρόσωπό του δακρυγόνα.Γιατί όταν τα ρίχνουν δε μετράει ποιόν θα πάρει η μπάλα.
Και φυσικά το παιδί,ούτε στη πορεία ήταν,ούτε οπαδός του Παοκ είναι.Έτυχε να βρίσκεται σε ένα ίντερνετ καφέ εκεί δίπλα.
Όταν άρχισαν να δακρύζουν και να τσούζουν τα μάτια του,πήγε κι έριξε νερό στο πρόσωπό του πιστεύοντας πως θα φύγει.Αμ δε..ότι χειρότερο είναι το νερό,έτσι του είπαν μετά.

Ο Αλέξανδρος μεγαλώνει θα μου πείτε κι αυτά αν μη τι άλλο είναι εμπειρίες.
Αλλά πάλι όταν δεν είναι στην ιδιοσυγκρασία σου να πειράξεις οποιονδήποτε..γιατί,γιατί τόση κυνικότητα??

οι φωνές

  Φυσικά και μου αρέσει να είναι όλα τακτοποιημένα στα κουτάκια τους.  Όμως θέλω αυτά τα κουτάκια να είναι μαλακά και απαλά.  Και θέλω να φύ...