σ αγαπώ

-Τον αγαπώ..μου είπε καταενθουσιασμένη η κόρη της φίλης μου.. τον αγαπώ, τον αγαπώ..
-Μα μόλις σήμερα τον γνώρισες..
-Όμως εγώ τον αγαπώ είπε κι έκλεισε σφιχτά τα βλέφαρα σαν να είχε κρατήσει, πολύτιμο πορτραίτο, την εικόνα του μέσα της!! Δεν πέρασαν δεκαπέντε μέρες και ήρθε με δάκρυα στα μάτια.. μαλώσαμε.. γιατί μου φέρεται έτσι αφού λέει πως μ αγαπάει!
Ήταν ακριβώς εκείνο το βράδυ..που κοιμήθηκα στο σπίτι τους. Με φιλοξενούσαν συχνά πυκνά. Γιά την ακρίβεια, το δωμάτιο των ξένων ήταν κάτι περισσότερο από δικό μου. Ανάψαμε λοιπόν κεριά, βάλαμε παντόφλες και πυτζάμες, ποτάκια και ξηρούς καρπούς και πιάσαμε την κουβέντα γιά την αγάπη. Μεγάλη κουβέντα μάτια μου. Η πιό παρεξηγημένη και με τις περισσότερες ερμηνείες. Άλλος το λέει έτσι κι άλλος αλλιώς. Άλλος ψιθυριστά κι ερωτικά , άλλος δυνατά σαν να θέλει να το ξεκολλήσει από τα μέσα του. Και πάντα η ίδια μικρή λεξούλα. Όλα κι όλα έξη γράμματα. Έξη γράμματα χωμένα τρυφερά σε μία αγκαλιά, βυθισμένα σε δύο σοκολατένια μάτια!! Σκαλωμένα σε σφιχτοδεμένα δάχτυλα, στην υγρασία ενός φιλιού, σ ένα δάκρυ που κυλάει στο μάγουλο. Στα βήματα τεσσάρων ποδιών που περπατούν μαζί.
Κι άλλοτε πάλι σε χέρια που υποδεικνύουν. Σε χείλη που κατηγορούν. Ανακατεμένο με λόγια που πονούν. Με έννοιες που πληγώνουν.
Μετά,είναι και το άλλο σ αγαπώ.Το ναι μεν αλλά.
-Σ αγαπώ αλλά δεν αντέχω άλλο..χωρίζουμε.-Σ αγαπώ αλλά δεν μπορούμε να είμαστε μαζί!!
-Φυσικά και αγαπώ τον Πέτρο αλλά.. εε καλάαα.. δεν πειράζει εάν το βράδυ βγω με τον Δημήτρη! Μήπως θα το μάθει; εε;; :)))

ένας ολόκληρος χρόνος

Ένας ολόκληρος χρόνος με ένα φεγγάρι στην αγκαλιά μου. Μέρα με τη μέρα, σαν γλυκιά καραμέλα στο στόμα,με γεύση βανίλιας. Με δυσκολίες κι ομορφιές. Όλα εδώ. Ένας χρόνος 222 post. 222 ανάσες. Κι άλλες τόσες κι ακόμη περισσότερες,ανταλλαγές σκέψεων και απόψεων. Μαζί σας!

Με κάποιους μιλήσαμε και μιλάμε ακόμη με e-mail και msn.Με άλλους γνωριστήκαμε,βρήκαμε κοινά σημεία,γίναμε φίλοι,ήπιαμε ατέλειωτα καφεδάκια και όχι μόνο!

Σας ευχαριστώ γιά την αγάπη σας.

Ευχαριστώ γιά την εκτίμηση και την παρέα σας!

Γιά όσα καθημερινά μου προσφέρετε!

Σας φιλώ διπλά και στα δύο μάγουλα..

και μία πολύυυυυ μεγάλη ζεστή αγκαλιά!!

επεισόδια δύο

Επεισόδιο πρώτο

Το έμαθα χθες το απόγευμα.

Ο Α. είναι ο γυιός μου.Ο Κ. και ο Δ. είναι κάποιοι από τους φίλους του.Ο Κ. και ο Δ. λοιπόν ένα απόγευμα πριν δύο μέρες βρέθηκαν σε ένα παρκάκι της γειτονιάς μας.Κάπου μεταξύ σπιτιού και σχολείου.Μιλούσαν με τέσσερα κορίτσια,όλα τα παιδιά είναι περίπου στα δεκαεπτά.Τα κορίτσια είχαν και μία φίλη μαζί τους που δεν γνώριζαν τα δικά μας παιδιά.

Μετά από λίγο κατέφθασαν καμιά δεκαπενταριά άλλα παιδιά,ομάδα ολόκληρη,Αλβανοί και ο ένας από αυτούς αδερφός του σχετικά άγνωστου κοριτσιού.

Με το έτσι θέλω και χωρίς αιτία,έπεσε ξύλο.Γιά πλάκα και γιά το τίποτα.

Χωρίς υπερβολή,τα δεκαπέντε παιδιά είχαν σιδηρογροθιές.Ήρθε ασθενοφόρο.Τρία ράμματα στο κεφάλι ο Δ. και πέντε ο Κ.

Ο γυιός μου έλειπε από το γεγονός γιατί εκείνη την στιγμή βρισκόταν στο καράτε.Ευτυχώς λοιπόν που δεν ήταν παρών.Ευτυχώς που τα παιδιά ξεμπέρδεψαν με λίγα ράμματα,ευτυχώς που είχαν μόνο σιδηρογροθιές,ευτυχώς που δεν είχαν μαχαίρια!!

Οι γονείς του Δ. μπάτσοι και οι δύο.

Προσπάθησαν να βρουν τους γονείς των παιδιών ώστε να γίνουν οι σχετικές συστάσεις.Χα χα..ποιοί γονείς;ο ένας πατέρας είναι στην φυλακή και ο άλλος μπαινοβγαίνει στην φυλακή.Κι έτσι όλοι παρακαλούν απλά να ξεχαστεί το γεγονός.Καταγγελία;Μπαα..μάλλον φόβος.Που να μιλήσουν φοβούνται γιά χειρότερα!

Αναρωτιέμαι..πόσο ασφαλής μπορεί να νιώθει ο καθένας σ αυτό το κράτος(ήθελα να βάλω μία κακή λεξούλα μπροστά αλλά είμαι ευγενικό κοριτσάκι!).

Αναρωτιέμαι εαν υπάρχει κάποιος τρόπος να βρεις το δίκιο σου.

Αναρωτιέμαι εαν υπάρχει κάποιος τρόπος προστασίας.

Θα πρέπει να μας έρθουν τα παιδιά μας μαχαιρωμένα γιά να μπορούμε να κάνουμε κάτι;

Και επιτέλους..αντί κάθε ώρα της ημέρας, καθώς κάνω την βόλτα μου να βλέπω το μπατσοαυτοκίνητο να πετάει χαρταετό κάπου εκεί κοντά στην έκθεση..λέω τώρα εγώ ο απλός άνθρωπος..μήπως θα έπρεπε να πάρουμε λίγο πιό σοβαρά την αστυνόμευση αυτής της κ...πολης (να που δεν την απέφυγα την κακή λεξούλα) ;

Ή θα συνεχίσουμε να μετράμε καθημερινά θύματα;;

Επεισόδιο δεύτερο (τελείως άσχετο με το πρώτο)

Στο ''Πλαίσιο''στην παλαιών πατρών(κατάστημα που πουλάει υπολογιστές,συγκεκριμένα στο τμήμα των ειδών γραφείου) το μεσημεράκι.

Κάνω το λάθος να ζητήσω από μία νεαρή κοπελίτσα ''ντοσιέ''ενώ χρειάζομαι ''φάκελλο''.

Ορκίζομαι πως δεν είχα απασχολήσει πάνω από μισό λεπτό την πωλήτρια,όταν εμφανίζεται μία άλλη κοπέλλα λίγο μεγαλύτερης ηλικίας.

Απευθύνεται σ εμένα εκτός κι αν είχε κάποιο πρόβληματάκι με τα μάτια της.

-Επειδή μας ζαλίσατε και πηγαίνουμε από τον ένα διάδρομο στο άλλο..λέει..με άσχημο τρόπο και αρκετά επιθετικά.

-Στην κυρία μιλάτε έτσι;ρωτάει ο άντρας μου.Η κυρία ήμουν εγώ και πολύ χάρηκα εκείνη τη στιγμή που πήρε το μέρος μου.

-Μήπως χρειάζεστε την βοήθεια μου ψέλισσε..

Την ευχαρίστησα γιά το ''ενδιαφέρον'' με μιά κοφτή ματιά και της είπα πως θα βρω αυτό που θέλω χωρίς την ''βοήθεια της''.

Βρήκα ένα πάρα πολύ ωραίο φάκελλο.Εν τω μεταξύ ρωτήσαμε την πρώτη πωλήτρια γιά πιό λόγο η άλλη ήταν τόσο επιθετική!

-Εκπαιδεύομαι απάντησε η κοπελίτσα..

Προφανώς είχε εντολές να ''βοηθήσει''στην εκπαίδευση..

Κοίτα να δεις τι κάνει ένα γραμμάριο εξουσίας λοιπόν!!

τρεις ψυχές

Τρεις ψυχές, τρεις προσευκές:

α) Δοξάρι είμαι στα χέρια σου, κύριε..
τέντωσε με, αλλιώς θα σαπίσω.

β) Μη με παρατεντώσεις, κύριε..θα σπάσω.

γ) Παρατέντωσε με, κύριε, κι ας σπάσω!!

Νίκος Καζαντζάκης
Αναφορά στον Γκρέκο
Να δω πως θα προλάβω να το διαβάσω μέσα σε 19 μέρες!!
Πω πω μπελάς!! :)))

χέρι με χέρι

Είναι εύκολο να φέρεις κοντά σου μία γυναίκα ή έναν άντρα αντίστοιχα,να την κρατήσεις όμως;Βρίσκεσαι σε μία συνεχόμενη προσπάθεια,αφήνεις τα πράγματα να κυλήσουν μόνα κι αυθόρμητα;Δείχνεις τον καλύτερο σου εαυτό;Δεν κουράζει αυτό;Και τέλος πάντων πιά είναι αυτή η δύναμη που κάνει τον άλλον να είναι πραγματικά δεμένος μαζί σου;Ολόδικος σου;

***Ερωτικά βότανα και ματζούνια διάφορα ..απαγορεύονται είπαμε!! :)))

κόκκινο λοιπόν

Κόκκινο λοιπόν είναι η λέξη που σας δίνω κι εσείς με μιά γραφή,δίχως ανάσα θα πρέπει να γράψετε,μέσα σε πέντε λεπτά ένα κείμενο που μπορεί να είναι οτιδήποτε.Μία ή δύο παράγραφοι,μία εικόνα,μία σκέψη,διάφορες λέξεις ή προτάσεις,ένας διάλογος!

Σκύβω το κεφάλι και γράφω στο moleskine που έχω πάρει μαζί μου,πάντα με μολύβι..αυτό το πράσινο της faber castel Νο 2Β.Ακουμπάω την καλοξυμμένη μύτη στο χαρτί και περιμένω να τραβήξει το δρόμο της..μπααα..τίποτα..δεν υπακούει!Επαναλαμβάνω την λέξη μήπως και πάρει μπρος η μηχανή..αλλά μάλον πάλι ξέχασα να αλλάξω τις ληγμένες μπαταρίες.Κόκκινο,κόκκινο,κόκκινο τραπέζι,αβγό,πάσχα,φαγητά..το νιώθω πως είναι πολύ πεζό κι ανέμπνευστο αλλά συνεχίζω..κόκκινο παραβάν,γκέισα..άλλωστε η συγγραφέας που μας υπόσχεται πως θα μας μάθει να γράφουμε είπε να κάνουμε την άσκηση δίχως ιδιαίτερη σκέψη,ότι μας βγει αυθόρμητα λέει..κραγιόν,κόκκινο φιλί στα χείλη,ζωγραφιές..νάτες πάλι οι ζωγραφιές παρούσες στα καλά καθούμενα..κόκκινο,κόκκινο..προσπαθώ να συντονιστώ με την μουσική που ακούγεται μήπως και βγάλω άκρη,κόκκινο τριαντάφυλλο,αγκάθι..πέταλα..φύλλα..τέλος χρόνου!

Σηκώνω το κεφάλι.Βρίσκομαι κάπου στο κέντρο ενός αμφιθέατρου με άλλους 149 περίπου εν δυνάμει συγγραφείς.Μπροστά και πλάγια, βλέπω το πίσω μέρος από κεφάλια γυναικεία και αντρικά.Πίσω μου άλλοι τόσοι.Χαμογελάω στον εαυτό μου λίγο ειρωνικά.Κοίτα να δεις κόσμος που ασχολείται με την τέχνη λέω.Η κυρία Αλίκη είναι η συγγραφέας.Κλείνει την μουσική.Ας μας διαβάσει όποιος θέλει αυτό που έγραψε..λέει.Χώνωμαι στην καρέκλα μου βαθύτερα.Δεν είναι στον τύπο μου να πάρω το μικρόφωνο στα χέρια και να απαγγέλω..οτιδήποτε.Στο σχολείο,στις εθνικές και εποχιακές γιορτές εγώ ήμουν πάντα ή εξαφανισμένη ή άρρωστη!Και δεν έχω αλλάξει καθόλου από τότε τρομάρα μου!Κι όμως υπάρχουν άνθρωποι που σηκώνουν τα χέρια.Διαβάζουν αυτό που έχουν γράψει..περιμένω να ακούσω κάτι αντίστοιχο με τη δική μου σκέψη..Χα χα!Πόσο γελασμένη είμαι.Τα κείμενα που διαβάστηκαν όχι απλά είχαν συνοχή,εικόνες,χρώμα,διάλογο κλπ κλπ αλλά είχαν και τόσο όμορφη χροιά φωνής οι δημιουργοί τους..ήταν το λιγότερο καταπληκτικά.Μα τι θέλουν αυτοί εδώ σκέφτομαι με περίσσια κακία και ζήλεια μπορώ να πω!

Μέσα στην πίκρα μου κατάλαβα πως μάλλον εγώ ήμουν η παρείσακτη!Οι άνθρωποι ήταν ταλέντα.Για να καταλάβετε η κοπέλα που καθόταν δίπλα μου,μόνο ποίηση γράφει η καημένη και μόνο δύο ποιήματα της έχουν μελοποιηθεί κι όλας!

Το δίωρο τέλειωσε γρήγορα.Μάζεψα moleskine,μολύβια και σκέψεις έβαλα την ουρά στα σκέλια κι όπου φύγει φύγει λέμε..

Αλλά θα ξαναπάω..την άλλη Τρίτη..!! :)))

το γράψιμο

To γράψιμο μ αρέσει! Γιά την ακρίβεια το θαυμάζω και ιδιαίτερα αυτούς που ασχολούνται με επιτυχία μ αυτό. Είχα πάντα μία περιέργεια γιά το πως δημιουργείται όλο αυτό το μαγικό σύνολο που αποτελεί ένα βιβλίο ή μία ιστορία. Αναρωτιόμουν δε εάν κάπου το μαθαίνεις όλο αυτό,εάν συμβαίνει κάτω από το πρίσμα μίας συνταγής ή είναι πηγαίο και αυθόρμητο. Επίσης,είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως εάν μάθω γιά κάποια σεμινάρια σχετικά στην πόλη μου θα πάω..τόσο μεγάλη η περιέργεια μου!

Το όνειρό μου λοιπόν έγινε πραγματικότητα. Σεμινάρια σχετικά γίνονται κι εγώ έχω ήδη πάρει την απόφαση να τα παρακολουθήσω! Κι έχω μεγάλη αγωνία. Γιά τον κόσμο,την συγγραφέα που παραδίδει τα μαθήματα,όλο το τι και το πως! Μετά την πρώτη συνάντηση υπόσχομαι να σας ενημερώσω ανάλογα. Όλα θα σας τα πω. Με το νι και με το σίγμα.

Ορκίζομαι πως δεν έχω τις ικανότητες να γράψω ένα βιβλίο, ούτε έχω τέτοιο σκοπό. Μία φορά πριν μία δεκαετία περίπου έτσι μισοαστεία μισοσοβαρά είχα πιάσει να γράφω και γέμιζα σελίδες ολόκληρες. Πετάχτηκαν αυτά, περισσότερο συσώρευση συναισθημάτων ήταν και κάπου έπρεπε κι αυτή να εκτονωθεί. Ούτε ένα απλό καθημερινό ημερολόγιο δεν έγραφα ποτέ, παρά μόνο από τότε που έγινε αυτό το μπλογκ κι ότι γνωρίζω εγώ το ξέρετε κι εσείς ίσως καλύτερα από τον καθένα! Αφήστε που έχω βάλει σκοπό να ζωγραφίζω πιό συχνά..μου άρεσαν τόσο πολύ αυτά τα μολυβένια παιδάκια που λέω να φτιάξω ολόκληρη σειρά και μετά ίσως να προκύψει και καμμιά εκθεσούλα μικρή.. τι λέτε;;

Καλόν Οκτώβρη εύχομαι ολόψυχα και δημιουργικό!!