Wednesday, January 20, 2010

και σταγόνα τη σταγόνα κυλάω


Οι μέρες που έχουν περάσει είναι πλέον τυπωμένες σε σελίδες, που μυρίζουν ίχνη από ιδρωμένες παλάμες, βρώμικα δάχτυλα και ξεφτισμένα μανόν. Ακουν τρυφερές μουσικές που μέσα τους κρύβονται μικρά καθημερινά νοήματα..

Ένα πεζοδρόμιο, μία φωτογραφία, χρώματα, νότες, εσύ, τηλέφωνο, μήνυμα, λυγμός, κόμπος, λαιμός, αλμύρα, μετάξι, δέρμα, έρχομαι, όχι ..δεν, μη, ναι, εσύ, ένα τραγούδι, η θάλασσα, εσύ..



Tόσα χρόνια μες τους χάρτες μου σε ψάχνω

κι ας μην έσκυψες ποτέ στο μέτωπο μου με τα δυό σου χείλια
ν αφήσεις μιάν ανάσα στη ζωή μου



κι αν η προσευχή μου οινόπνευμα μυρίζει
καπνό και πυρετό στο γυάλινο το κύμα τ άρωμα σου
φωνάζω να καθρεφτιστεί η φωνή μου
και στην όχθη που χτενίζεσαι ακουστή
σαν αλμυρό τραγούδι που σου φέρνει ερωτευμένο το νερό



και στο διάβολο πουλάω την ψυχή μου
εγώ για να βρεθώ απόψε στου κορμιού σου το βυθό
κάπου η νύχτα μεσοπέλαγα κρεμιέται
στην αγχώνη τ ουρανού κι ο δαίμονας καβάλα στο σκοτάδι
αρπάζει τη μετέωρη ευχή μου



και σαν άστρο καφτερό προς το νησί σου
τα λόγια μου πετάει πληγώνοντας τα βράχια και την άμμο
στην χτένα σου καρφώνει την ψυχή μου



και σταγόνα τη σταγόνα κυλάω
εγώ σαν αλμυρό νερό στους ώμους και στον ακριβό σου το λαιμό
κι ας το ξέρω πως του λόγου του
στην ανεμόσκαλα εκεί με περιμένει για να μου λιμάρει το σκοινί



πάνε χρόνια που αντίκρυ αναβοσβήνουν
τα φώτα κάποιας γης τα φώτα κάποιας ξεχασμένης νήσου
που λένε είναι οι κορφές του παραδείσου



μα το ξέρω είναι της θάλασσας τα μάγια
δεν υπάρχει αυτή η στεριά μιας και κανείς ποτέ του εκεί δεν πήγε
για αυτό σφιχτά κρατιέμαι στο κορμί σου



και μπροστά απο τους κολασμένους περνάω
εγώ σα μιά σκιά που σεργιανάει στον άδη τη δικιά σου μυρωδιά
και είναι λέω ο παράδεισος γιά μας
αγάπη μου μικρή να μοιραζόμαστε τούτη την κόλαση μαζί..






Ο χώρος ενός νοσοκομείου, δυό λουλούδια, η ανάσα σου.. το βλέμμα μου..
Ένα μήνυμα, ένας κόμπος, εσύ, ερωτηματικά.. σελίδες πνιγμένες στον έρωτα και τα ερωτηματικά..





οι στίχοι και η μουσική του θηβαίου (κλικ επάνω στους στίχους)
η φωτογραφία από το deviantart..

Monday, January 18, 2010

πάμε γιά ένα καφέ;

Ένωση ζεστού καφέ και παχιάς κρέμας. Μυρωδιά διάχυτη. Σώματα χαλαρά. Χείλια που με τη σιωπή μιλούν. Βλέμματα που φλυαρούν.
Mουσικές αγαπημένες. Ακούσματα λατρευτά. Σιγοψυθίσματα. Νανουρίσματα. Θυμάσαι τότε; Το άλλο πάλι; Σκηνές κινηματογραφικές. Κομμάτια ζωής.

Παράθυρο. Τα φώτα από νέον να φλερτάρουν με το σκοτάδι της νύχτας. Το κόκκινο να χύνεται στο μπλέ. Ο έρωτας να αφήνει τα αποτυπώματα σε ζευγάρια ενωμένα. Έπαρση.. καταστροφή.
Σάρκες που πονούν, που αναζητούν, που αφήνονται. Λίγα μέτρα πιό κάτω.. μιά αίσθηση κι ένα λίγωμα στο υπογάστριο.

Μιλούν. Γιά όλα. Κουβέντες ατέλειωτες. Λέξεις και συναισθήματα. Κρύο. Το γιατί που δεν απαντήθηκε. Το γμτ που δεν αναρωτήθηκε. Ρίγος. Το τρίξιμο μιάς καρέκλας. Το ψυχρό μάρμαρο του τραπεζιού. Η ζεστασιά του ξύλου. Λέξεις βαμμένες από χείλη κόκκινα. Το Εγώ που καταπατήθηκε. Το Είμαι που δεν επιβεβαιώθηκε..
Η στιγμή που χάθηκε..
.
Η στιγμή που ήρθε..

*ο πίνακας του Edward Hopper

Wednesday, January 13, 2010

παράπονο ίσως..

Zηλεύω εκείνη την ικανότητα των παιδιών, να χώνονται στη γωνιά τους, και να σπαράζουν στο κλάμα.
Να κάθονται ανακούρκουδα στο σανιδένιο πάτωμα και μέσα από αναφιλητά να διώχνουν τον πόνο και την θλίψη.
Να υπογραμίζουν το παράπονο ρουφώντας με θόρυβο την μύτη.

Κι αποκαμωμένα να πέφτουν στην πρώτη αγκαλιά που θα ανοίξει μοναδικά για αυτά. Κι εκεί να κοιμούνται βαθιά. Με όνειρα.

η φωτό απο το deviantart!

Friday, January 08, 2010

πως να το ονομάσω αυτό;

M αρέσει όλο αυτό το συναίσθημα του νιώθω καλά. Όχι απαραίτητα να είμαι. Όμως να το νιώθω πέρα από εξωτερικούς παράγοντες.
Να είναι η ψυχή μου γεμάτη εξελίξεις θετικές και λόγια αγάπης. Να κοιμάμαι και να πονάνε τα δάχτυλα μου ανάμεσα στο μάγουλο σου και το μαξιλάρι. Να γεμίζω εγώ με ερωτόλογα κι ότι φοβάμαι να αδειάζει σταδιακά.

Χθες, μου είπες να βγάλουμε πιά τον νάρθηκα κι εγω στο όνειρο μου, περπατούσα, όλη νύχτα σου λέω.. περπατούσα, απίστευτο το που βρήκα μαζεμένους τόσους δρόμους.. και πήγαινα, πήγαινα..

η φωτό από το deviantart

Wednesday, January 06, 2010

Γενάρης

Έξη μέρες από τον Γενάρη. Μήνας σχεδίων που έπονται απολογισμών. Φέτος χωρίς. Μιά αίσθηση άδειου και γεμάτου συγχρόνως. Συναίσθημα κενού και πληρότητας. Μιά γλύκα να διαπερνά τα μέλη και να γλύφει λάμες και καρφιά των κάτω άκρων συντροφιές. Μιά δόση ονείρου, να ζαχαρώνει τα μάτια που γλαρώνουν στην θέα των ημερών που είναι πιά σαν ακτινογραφία πίσω μας. Φωτάκια αχνά, φέγγουν γιά μιά τελευταία νύχτα, μπροστά σε ένα παρ ολίγο χιονισμένο παράθυρο λίγο πριν την αποκαθήλωση.

Σκέψεις μηδενικές. Απαιτήσεις ανύπαρκτες. Ξέρω τι ΔΕΝ. Αλλά αδυνατώ να υποσχεθώ. Φοβάμαι πως τα λάθη είναι γιά να επαναλαμβάνονται. Κι οι αδυναμίες το ίδιο. Και πάνω που λες.. έτσι είναι, έρχεται το αλλιώς και το ανατρέπει.

Πάνω που λες σ αγαπώ, έρχεται ο έρωτας, και το ρίχνει χαμηλά. Το κάνει καθημερινό, ανούσιο και ρουτηνιάρικο. Ένα ρήμα χωρίς αξία.
Όπως και το ζω.. δεν αρκεί μονάχο.. θέλει το επίθετο δίπλα του που θα του δώσει ώθηση και δύναμη. Μα και πάλι εξαρτάται. Καμμία φορά, το βλέπεις τόσο μακριά, που το σπάνιο μετατρέπεται σε πολύτιμο που προσπαθείς να το ανακτήσεις με νύχια και με δόντια. Και πολλές ελπίδες, και μπόλικη αισιοδοξία.

Γιά αυτό σου λέω.. ασε τις φιλοσοφίες και πιάσε.
Αυτό το τόσο δα μικρό.
Πιάσ το μόνο γερά, με πάθος σφίξτο στη χούφτα σου, κάψ το με την αναπνοή σου..
Τώρα, γιατί όλα τόσο γρήγορα ανατρέπονται!

η φωτό από το deviantart

Tuesday, December 29, 2009

της φαντασίας

Έχει σκαλώσει στο παραμύθι του μυαλού μου, με το έτσι θέλω..
Έρχεται τις νύχτες και με τρομάζει στα όνειρα μου και τις μέρες μου αναποδογυρίζει τα φλυτζάνια του καφέ, χύνει το γάλα, τρυπώνει στο ψυγείο.
Γελάει σαρκαστικά. Με πλησιάζει και φοβάμαι, φεύγω μακριά και μετά νιώθω την ανάγκη να πάω να τον βρώ εγώ. Απουσιάζει από τις ανάγκες μου.
Βρίσκεται στο σπίτι μου με το έτσι θέλω, καθισμένος στις βελόνες ενός έλατου, που ζει δε ζει ως την επόμενη εβδομάδα..
Δε βλέπω την ώρα να τον ξανατυλίξω με το λευκό ψιλόχαρτο, και να τον κρύψω στο χρυσαφένιο κουτί του γιά τις επόμενες 365 μέρες.
Αυτόν κι όλους τους μυστήριους που κάνουν πάρτυ στο μυαλό μου το τελευταίο διάστημα..

Την ηρεμία μου μέσα..

η φωτό δική μου

Saturday, December 26, 2009

σκέψεις της εμπειρίας

Oι μέρες περνούν γρήγορα, οι νύχτες είναι μιά ανάσα και τα πρωινά επιβάλονται τυλιγμένα σε ομίχλη και μέλι από τις δίπλες που περίσσεψαν από τα χριστούγεννα. Ο ήλιος φοράει μάσκα φεγγαριού και λάμπει σα πανσέληνος.
Καφές, ελληνικός μέτριος, πηχτός με γεύση αναμονής. Δυό τσιγάρα απανωτά, μυρωδιά υπομονής.
Ραδιόφωνο και silent night. Οι νότες ξεχύνονται από παντού.
Μηνύματα στο κινητό γιά χρόνια πολλά από ανθρώπους που μου είναι παντελώς αδιάφοροι.
Γιά τους υπόλοιπους μάλλον είμαι αδιάφορη εγώ.

Από το αριστερό μου μπράτσο άρχισε να εξαφανίζεται το καρουμπαλάκι του αντιτετανικού.
Ο χάρτης της κοιλιάς μου, θα πάρει σιγά σιγά την φυσιολογική μορφή.
Σήμερα, την ώρα που μου έχωνες την εικοστή πέμπτη βελόνα με ρώτησες πόσες έμειναν ακόμη.
Πέντε σου απάντησα.
Τέσσερις και μία θα λες, μου είπες και γέλασες!

Η ζωή είναι στιγμές, το λέγαμε εχθές, με αφορμή τους στίχους ενός τραγουδιού, θυμάσαι;
Συλλέκτες στιγμών είμαστε όλοι.. τόσο μικρών και τόσο δυνατών όσο η φλόγα ενός κεριού.
Μόνο που μιά μέρα, θα σου πω μιά άλλη αλήθεια..
Τίποτα δεν παίρνουμε μαζί μας..
Στα δύσκολα, την ώρα εκείνη που νιώθουμε πως ίσως είναι η τελευταία, πάνω στο παραλήρημα, δύο είναι οι εικόνες που μας κάνουν συντροφιά.
Η μία είναι, της μάνας μας, της γυναίκας που μας έφερε στον κόσμο, κι η άλλη των παιδιών μας, ό,τι δηλ. εμείς κυοφορήσαμε ως συνέχεια της ζωής..
Τίποτα άλλο σου λέω, μήτε χαρές μήτε λύπες. Ούτε μία τόση δα εικόνα ζωής, από τις μυριάδες τόσες που έζησες. Ούτε μια τόση δα στιγμή!

Σε μελαγχόλησα;)
Μη νοιάζεσαι.. σκέψεις του καναπέ είναι.. και σκέψεις της εμπειρίας.. τίποτα σπουδαίο δλδ..
Καλά Χριστούγεννα σου είπα;
Στην καρδιά μου έχω πάντα ένα χρωματιστό παραμύθι..

η φωτό δική μου

γούτσου γούτσου

  Έχετε κι εσείς αδερφή που της στέλνετε καλημέρες με ''πόσο μου λείπεις''  και καρδούλες κι εκείνη σας στέλνει πχ ένα γαιδα...