Saturday, February 06, 2010

Το Αγόρι με τη Ριγέ Πυτζάμα

Mια τέτοια μέρα, που η θέα έξω από το παράθυρο σου προσφέρει αρκετή συννεφιά και βροχή, που οι πιθανότητες γιά βόλτα έχουν μειωθεί στο ελάχιστο, που το κρύο σε κάνει να κουκουλώνεσαι με το πάπλωμα κάθε που ανοίγεις γιά τσιγάρο, βάζεις το ραδιόφωνο στα fm.. και παίρνεις στα χέρια σου ένα καλογραμμένο βιβλίο για συντροφιά.

''Είναι πολύ δύσκολο να περιγράψεις την ιστορία αυτού του βιβλίου,'' γράφει στο οπισθόφυλλο. ''Συνήθως στο οπισθόφυλλο δίνουμε κάποια στοιχεία γιά την πλοκή, στην περίπτωση μας όμως πιστεύουμε πως αυτό θα χαλάσει τις εκπλήξεις που κρύβονται στο κείμενο-και είναι πολλές.

Αν πάντως συνεχίζεις να το διαβάζεις θα πας μια μεγάλη βόλτα μ ένα αγόρι που λέγεται Μπρούνο. Και αργά ή γρήγορα θα βρεθείς, μαζί με τον Μπρούνο, μπροστά σ ένα συρματόπλεγμα και θα γνωρίσεις ένα αγόρι που ζει από την άλλη πλευρά του συρματοπλέγματος.

Συρματοπλέγματα σαν αυτό υπάρχουν σε όλα σχεδόν τα μέρη του κόσμου. Ευχόμαστε όμως να μη βρεθείς ποτέ στη ζωή σου μπροστά σε κάποιο απ αυτά.''

Θα βοηθήσω λέγοντας πως ο Μπρούνο με βοήθησε να δω πολύ πολύ σοβαρά πράγματα, μέσα από τα μάτια και την ευαισθησία ενός εννιάχρονου παιδιού. Αλλά και μέσα από τα μάτια της αθωότητας και της αγνότητας..
Άλλωστε στη ζωή, δύο πράγματα είναι πολύ πολύ σημαντικά σωστά;
Το ένα είναι η οπτική γωνία.
Και το άλλο ο τρόπος διαχείρησης αυτών που έρχονται..

Wednesday, February 03, 2010

κρύο, χιόνι, παγωνιά

Πρώτα πάγωσαν τα μάγουλα μου. Έτσι όπως έπρεπε να γίνει εκείνες τις χιονισμένες μέρες, που εγώ είχα μία περίεργη ζέστη μέσα μου. Μετά, τρύπωσε στα μαλλιά μου εκείνο το περίεργο πράγμα σα λάσπη, με την ιδιαίτερη μυρωδιά. Εσύ άπλωσες στις ρίζες μου όλο εκείνο το κίτρινο καναρινί κι μια στιγμιαία ανατριχίλα διαπέρασε όλο μου το σώμα. Έτσι όπως ήμουν τυλιγμένη με τις σκούρες πετσέτες, ανάμεσα σε τόσα ζωγραφισμένα τριαντάφυλλα έβρεξα το στόμα μου με καφέ γαλλικό καπνίζοντας τέσσερα τσιγάρα απανωτά.
Ρώτησα βέβαια πρώτα τους κανόνες του παιχνιδιού και μου απάντησες πως σ αυτή την χώρα δύσκολο να κρατηθούν κανόνες. Μόνο παιχνίδια παίζονται.

Σταδιακά πάγωνε όλο μου το σώμα, καθώς ταυτιζόμουν με το μοντέλο της σελίδας του περιοδικού. Θα είχα γίνει άσπρη σα το πανί, ή σα το χιόνι που κανονικά θα έπρεπε να έχει έρθει εδώ και μέρες αλλά όλο το ανέβαλε. Με συνέφερε ο ζεματιστός αέρας και η φωνή σου.
Κι άλλη μιά γουλιά από τον καφέ στο μαύρο φλυτζάνι που σίγουρα είχε extra γεύση αλλά καθόλου super. Συχαίνομαι ό,τι προστίθεται και κάνει κάτι που αγαπώ ψεύτικο.

Έφυγε που λες η ''γιαγιά'' των τελευταίων ημερών από μέσα μου και νιώθω ανάλαφρη σα κοριτσάκι. Κοριτσάκι που λέει πως δεν θα ξαναερωτευτεί γιατι ο έρωτας της βγάζει τον κακό της εαυτό. Κι εγώ σου λέω πως αυτή την πλευρά του εαυτού σου που αντιπαθείς δε σου την βγάζει ο έρωτας αλλά η αδιαφορία κάποιων ανθρώπων.. κι ίσως αν θες, ο κακός χειρισμός. Αυτόν ακριβώς τον χρεώνω ολόκληρο σε εσένα. Η αδιαφορία είναι καθαρά ευθύνη των άλλων.

Ξεκουρδίστηκε λοιπόν αυτή η μπαλαρίνα που χόρευε κάθε που άνοιγες το κουτί με τα χρυσαφικά και το κλειδί πάει. Μου έχει γυρίσει την πλάτη και ανάλαφρη πάει να βρει το αγόρι με τη ριγέ πυτζάμα. Δε το τέλειωσα ακόμη κι είναι όμορφο βιβλίο. Το κορίτσι που κάποτε είχε απεριόριστη υπομονή μου έχει πει εδώ και μέρες Αντίο. Τους συνήθισα πιά αυτούς τους αποχαιρετισμούς. Στο κάτω κάτω με κάνουν να νιώθω ελαφρύτερη.

η φωτό του sotiris k

Monday, February 01, 2010

οπτική γωνία

Eίναι που το γυρίζεις από δω, είναι που το τραβάς από εκεί. Που ψάχνεις να βρεις την αιτία στο τίποτα. Που ξεχνάς την ουσία, το απόσταγμα, την μυρωδιά!

Που δείχνεις με το δάχτυλο την λεπτομέρεια, που αναλύεις το γιατί, το πως, την χροιά. Το ξεχειλώνεις βρε παιδί. Το κουράζεις. Το βαραίνεις. Δημιουργείς το αδιέξοδο. Το πνίγεις και πνίγεσαι.

Κι όμως.. είναι τόσο απλό..

Saturday, January 30, 2010

σάββατο απόγευμα

Σήμερα έγραψα λέξεις στις σόλες των παπουτσιών μου. Εκείνα που Μυρίζουν Καλοκαίρι κι έτσι δεν ενοχλούν τον Πρησμένο μου Αστράγαλο. Χώθηκα στο συρτάρι που είχε Καιρό να Ανοίξει και διάλεξα μια μπλούζα στο χρώμα του κοραλιού. Κουβάλησα ως το μπάνιο το Κουτί των Μυστικών κι έβαψα τα μάγουλα μου σε κόκκινο βαθύ.
Έτσι δεν κατάλαβε κανείς Αυτό που δεν Ήθελα να Καταλάβει. Αλλά εγώ το έγραψα, έτσι γιά να το βγάλω από μέσα μου, στην τελευταία άδεια σελίδα εκείνου του βιβλίου με το Ριγέ Εξώφυλλο. Τι όμορφο βιβλίο. Οι λέξεις του μπερδεύονται στα πόδια ενός Αγοριού με Ριγέ Πυτζάμα. Αυτό το αγόρι έχει μιά τεράστια καρδιά και ατελείωτα θέλω.
Σήμερα τα θέλω μου έκαναν την θάλασσα να γενοβολλάει γλάρους που τσιμπούσαν την καταχνιά, όπως στις Ταινίες του Αγγελόπουλου.
Μύριζε βερνίκι που ήθελε να σκεπάσει Οτιδήποτε Παλιό. Σα να χύθηκε μπογιά ξαφνικά σε όλα τα ιστιοφόρα, κι εγώ ήθελα να διαλέξω ένα και να Σηκώσω Πανιά γιά τη χώρα του Πήτερ Παν. Πάντα σκεφτόμουν πως γιά να το λες Εσύ Κάτι θα Ξέρεις.
Ο ήλιος, σε κοιτούσε, έδυε φοβισμένος, τον ρώτησα αν τον Είχαν Μαλώσει και μου απάντησε πως χθές ήταν Πανσέληνος. Κι εγώ που έχω δυό μήνες να Χαζέψω το Φεγγάρι του γύρισα απλά την πλάτη κι έφυγα.
Ο ηλικιωμένος κύριος που Έβαφε το Ιστιοφόρο μου φώναξε να προσέχω την ώρα που τον πλησίαζα για να μου διηγηθεί Ταξίδια Μακρινά.

Τον έχω δίπλα μου και μου μιλάει..

Πριν φύγω θα του πω τις δικές μου Ιστορίες του Σαββάτου. Ψιθυριστά να χαιδέψουν το Αυτί.

Thursday, January 28, 2010

λέξεις στη βροχή

Eίναι κάτι λέξεις που κρύβονται στις σταγόνες της βροχής και κολλούν στο σώμα σου ηδονικά. Φτιάχνουν λακούβες με νερό στις χούφτες σου, παίζουν μαζί τους και μετά χάνονται ήρεμα και καρτερικά.

Είναι κάτι λέξεις που κατοικούν σε αλλαζονικές κόψεις μαχαιριών. Ωραιοπαθείς σ αφήνουν να συρθείς επάνω τους, ώρες πολλές ως που να σπάσει οτιδήποτε ακόμη ζωντανό μέσα σου.

Είναι κάτι λέξεις που λειτουργούν ευεργετικά, τόσο απλές και ζεστές σα πρωινός καφές. Βυθίζεις το κουταλάκι σου μέσα τους, ανακατεύεις και το χνώτο τους χώνεται μυρωδάτο στα ρουθούνια σου.

Είναι κάτι λέξεις που μοιάζουν με άδειο δωμάτιο, μετά από μετακόμιση. Σηκώνεις λίγα εκατοστά τα πόδια να φτάσεις το παράθυρο, και μόλις τα μάτια αρχίζουν να διακρίνουν, διαπιστώνεις το απόλυτο τίποτα.

Είναι κάτι λέξεις, τόσο καθημερινές, ίδιες με ανάσα. Ανοιγόκλειμα των ματιών. Βόλτα στη λιακάδα. Που ηρεμούν την ψυχή. Που λυτρώνουν το βλέμμα.

Είναι κάτι λέξεις που μοιάζουν με άγγιγμα ψυχής και τις λέμε στιγμές.. για να ξεχωρίζουν μέσα στις ομοιόμορφες μέρες μας. Να ακούγονται. Και να μένουν στην μνήμη.



η φωτό από το deviantART

Monday, January 25, 2010

τονωτικό


Θέλω να αγκαλιάσω κάτι πορτοκαλί σφιχτά ..

Friday, January 22, 2010

εραστές

Γυμνὸ σῶμα

Ι.
Εἶπε:
ψηφίζω τὸ γαλάζιο.
Ἐγὼ τὸ κόκκινο.
Κι ἐγώ.

Τὸ σῶμα σου ὡραῖο
Τὸ σῶμα σου ἀπέραντο.
Χάθηκα στὸ ἀπέραντο.

Διαστολὴ τῆς νύχτας.
Διαστολὴ τοῦ σώματος.
Συστολὴ τῆς ψυχῆς.

Ὅσο ἀπομακρύνεσαι
Σὲ πλησιάζω.

Ἕνα ἄστρο
ἔκαψε τὸ σπίτι μου.

Οἱ νύχτες μὲ στενεύουν
στὴν ἀπουσία σου.
Σὲ ἀναπνέω.

Ἡ γλῶσσα μου στὸ στόμα σου
ἡ γλῶσσα σου στὸ στόμα μου-
σκοτεινὸ δάσος.
Οἱ ξυλοκόποι χάθηκαν
καὶ τὰ πουλιά.

Ὅπου βρίσκεσαι
ὑπάρχω.

Τὰ χείλη μου
περιτρέχουν τ᾿ ἀφτί σου.

Τόσο μικρὸ καὶ τρυφερὸ
πῶς χωράει
ὅλη τὴ μουσική;

Ἡδονή-
πέρα ἀπ᾿ τὴ γέννηση,
πέρα ἀπ᾿ τὸ θάνατο.
Τελικὸ κι αἰώνιο
παρόν.

Ἀγγίζω τὰ δάχτυλα
τῶν ποδιῶν σου.
Τί ἀναρίθμητος ὀ κόσμος.

Μέσα σε λίγες νύχτες
πῶς πλάθεται καὶ καταρρέει
ὅλος ὁ κόσμος;

Ἡ γλῶσσα ἐγγίζει
βαθύτερα ἀπ᾿ τὰ δάχτυλα.
Ἑνώνεται.

Τώρα
μὲ τὴ δική σου ἀναπνοὴ
ρυθμίζεται τὸ βῆμα μου
κι ὁ σφυγμός μου.

Δυὸ μῆνες ποὺ δὲ σμίξαμε.
Ἕνας αἰῶνας
κι ἐννιὰ δευτερόλεπτα.

Τί νὰ τὰ κάνω τ᾿ ἄστρα
ἀφοῦ λείπεις;

Μὲ τὸ κόκκινο τοῦ αἵματος
εἶμαι.
Εἶμαι γιὰ σένα.

Γιάννης Ρίτσος
Ἀθήνα 24.9.80

γούτσου γούτσου

  Έχετε κι εσείς αδερφή που της στέλνετε καλημέρες με ''πόσο μου λείπεις''  και καρδούλες κι εκείνη σας στέλνει πχ ένα γαιδα...