χρόνος γλυκόπικρος

Φοράω ακόμη το φόρεμα της Κυριακής, κι έχω στις χούφτες μου βρόχινο νερό, από αυτό το λιγοστό το χθεσινό, το σπάνιο.

Έχω μέρες να μπω εδώ. Τα πλήκτρα είναι άβολα. Δυσκολεύομαι να βρω πλευρά να στρογγυλοκαθήσω. Να βρω κομμάτι μου να δώσω.

Προχθές μας παρέδωσαν το ασανσέρ, απολύτως ανακαινισμένο λέει. Άλλος αέρας καθώς ανεβοκατεβαίνεις. Ποιοτικός. Καθρέφτες γύρω γύρω για να ζυγίζουμε την ομορφιά μας. Πρόσωπο και σώμα μαζί. Πως φοράμε το παντελόνι και πως κρατάμε την τσάντα. Όλα καλά μα όχι και τόσο. Ο θάλαμος μίκρηνε κατά τι, μπήκαν επιπλέον δυό πόρτες που ανοιγοκλείνουν αυτόματα, ωραίες και γυαλιστερές σα να βρίσκεσαι στο εσωτερικό μιας απαστράπτουσας αεροστεγούς συσκευασίας.
''κι αν κάνει πως χαλάει, τι αέρα θα αναπνέω ώσπου να με βρει η πυροσβεστική'' αναρωτιέσαι μοιραία και μετά..

πάει το μυαλό σου σ εκείνους τους ανθρακωρύχους στη Χιλή, που ποιός ξέρει πόσο καιρό θα κάνουν ακόμη να δουν το φως την ημέρας, και πως να σκέφτονται άραγε, και σε τι κατάσταση θα βγουν, σαλεύει ο νους σε τέτοιες ιστορίες, κι έρχονται στην επιφάνεια ζωώδη ένστικτα..

η φωτογραφία αφιερωμένη

La Poupee

Πολύ ωραία παράσταση.. τινάζω ακόμη από επάνω μου την άχνη που ξεχυνόταν από την σκηνή, σχεδόν έχω λιγωθεί από τα σα μικρά μωρά παραταγμένα σε δύο στρώσεις λουκούμια, νιώθω τύψεις που κορόιδεψα την αγαπημένη μου Νέλλυ ;)

Η κούκλα με το όμορφο γλυκερό περίβλημα, σιγά σιγά σπάει κι αποκαλύπτεται, όπως ακριβώς και οι άνθρωποι στη πραγματική ζωή.

Οι άνθρωποι έχουν μίσος μεταξύ τους, το φέρουν ως σφραγίδα στο κούτελο λέει η ''φωνή'' της συνείδησης σε κάποια στιγμή.
Αρέσκονται στο να παρακολουθούν την καταστροφή από την αρχαιότητα..

Εκπληκτική η Άννα Κοκκίνου, στο σύγχρονο έργο του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη ''La Poupee''.
Πραγματική απόλαυση, στο θεατράκι του δήμου Καλαμαριάς!

ΜιαΛύπη

Στεναχωριέμαι όταν οι άνθρωποι φοβούνται τόσο πολύ ο ένας τον άλλον..

σβήσε τα μάτια μου

Σβήσε τα μάτια μου· μπορώ να σε κοιτάζω,
τ’ αυτιά μου σφράγισέ τα, να σ’ ακούω μπορώ.
Χωρίς τα πόδια μου μπορώ να ‘ρθω σ’ εσένα,
και δίχως στόμα, θα μπορώ να σε παρακαλώ.
Κόψε τα χέρια μου, θα σε σφιχταγκαλιάζω,
σαν να ήταν χέρια, όμοια καλά, με την καρδιά.
Σταμάτησέ μου την καρδιά, και θα καρδιοχτυπώ με το κεφάλι.
Κι αν κάμεις το κεφάλι μου σύντριμμα, στάχτη, εγώ
μέσα στο αίμα μου θα σ’ έχω πάλι.

Σβήσε τα μάτια μου
Rainer Maria Rilke

η άλλη μου πλευρά

Ο κάθε άνθρωπος έχει δύο πλευρές, κι εσύ δεν έχεις δει ακόμη την άλλη, την σκοτεινή μου.

Πρόσεχε που και πως πατάς λοιπόν..

τηλεοπτικές σειρές

Bουλιάζω στον καναπέ ένα σώμα τόσο ελαφρύ όσο και βαρύ που διαπερνά την παχιά στόφα κι ακουμπάει στο πάτωμα.
Απέναντι μου μιά τεράστια οθόνη με προκαλεί να παρακολουθήσω την πρεμιέρα ενός γοητευτικού πρωταγωνιστή, που παθιάζεται, ερωτεύεται, παραμυθιάζει, κυνηγάει, θυμάται, απαιτεί, προσδιορίζει, γελάει, δίνει όρκους, θυμώνει.
Εξαφανίζομαι σ αυτές τις πρώτες ώρες προβολής, που υπογραμμίζουν τον Σεπτέμβρη μου, ακόμη κι αν ότι επακολουθήσει μ αφήσει αδιάφορη..
Όπως ακριβώς τ αγόρια μας χάνονται στα ημίχρονα, στις πάσες και τα γκολ.
Αγχολυτικά και τα δύο!

χαραμάδες αγάπης

Ήταν ένας άνδρας, πολύ όμορφος, κόσμος πολύς, μιά εκδρομή σ ένα τόπο ατμοσφαιρικό, λιθόστρωτα δρομάκια που με δυσκόλευαν στα ακροβατικά, εγώ και η μικρή.
Δε ξέρω τι με μαγνήτιζε τόσο, η ομορφιά του, ή το ότι αν τον προσέγγιζα θα γινόμουν εγώ η πιό όμορφη, μα βρέθηκα να κρατάω το παλτό του και να τον ψάχνω απελπισμένα να του το δώσω, πάνω στο ψάξιμο χάνω και τη μικρή, βρίσκω αυτόν και πάνω στην ανακάλυψη τρώω απόρριψη ολόκληρη δικιά μου και δίχως γάντι..
Όλο αυτό σ ένα πυκνό συννεφάκι ονείρου που ήρθε και με περπάτησε γλυκά στον ύπνο μου, τα όνειρα είναι γλυκά ακόμη κι όταν μοιάζουν με εφιάλτες!

Έφτιαξα από αυτό το καφεδάκι που πίνεις κι εσύ όταν ξυπνάς τα πρωινά, νες πολύ ζεστό, με τρεις κουταλιές ζάχαρη και γάλα..
Πάει καιρός που θέλω να σου μιλήσω, μόνο αφουγκράζομαι και χαμογελώ με τα δικά σου, ας την λέω ζει την ευτυχία!

Που λες κοριτσάκι ήθελα να σου πω, πόσο παράξενο πραγματικά θα μου φαινόταν λίγα χρόνια πριν.. δεν με αμφισβητώ πιά.
Ίσως επειδή έμαθα να αναγνωρίζω την αγάπη. Κι όταν σ αγαπούν αποκτάς υπόσταση. Έχεις δύναμη. Δε ζητάς. Δε θέλεις. Μόνο αποδέχεσαι και αφήνεσαι. Δίνεσαι. Και το μόνο που εύχεσαι καθώς σφίγγεις τα βλέφαρα είναι τίποτα να μην αλλάξει.

Σκάω από αγάπη, πρόσεξε όχι έρωτας, άλλο πράγμα, μεγάλο η αγάπη..
Ο έρωτας πονάει, κι εγώ θέλω να στρογγυλοκάθομαι σε χρωματιστά χνουδωτά υφάσματα, θέλω να κοιμάμαι σε πουπουλένια φουσκωτά μαξιλάρια.. να ξαπλώνω στην πλεκτή αιώρα που έχω κρεμάσει στα δύο καταπράσινα δέντρα του κήπου μου..
Η αγάπη έχει μυρωδιά κι εγώ θέλω να μυρίζω την μυρωδιά του κάθε λεπτό το θέλω..
Αλλιώς θα χαθώ..

Σε φιλώ κοριτσάκι
Ανέπνευσε βαθιά όσο πιό πολύ ευτυχία μπορείς..
Σ.