που πάει το καλοκαίρι όταν φεύγει;

Η θάλασσα,  ανακατεύεται με την αλλαγή του καιρού για να μη λυπόμαστε.  Αλλάζει πρόσωπο και ξεβράζει στην άμμο τεράστιες μέδουσες.  Με μια λάμπα στο εσωτερικό θα μπορούσαν θαυμάσια να γίνουν φωτιστικά οροφής και όλο το διαμέρισμα θα μύριζε αποδείξεις με υπόλοιπα καφέ, που θα έγραφαν ''φύκι'' και ''mare''..
Αν κουνήσεις λίγο τα χέρια σου από τη συνηθισμένη τους θέση,  το διαμέρισμα μπορεί να ονομαστεί εύκολα ''σπίτι / αγκαλιά''.
Τον καιρό που έκανα όνειρα,  μου έμοιαζε ο Σεπτέμβρης με άγγελο,  που έπαιρνε την άσχημη ζέστη κι έφερνε την πολύτιμη δροσιά.  Οι άγγελοι δεν έχουν φύλο,  θυμάσαι;
Υπήρξα τόσο ονειροπόλα που σκόρπιζα τα καλοκαίρια μου στον πρώτο άνεμο,  έχοντας την απόλυτη σιγουριά πως θα ξαναγυρίσουν..

εισιτήρια επιστροφής

Που να σκορπίσει τώρα  ο ''αποχωρισμός'',  που δεν υπάρχουν ούτε εισιτήρια επιστροφής,  ούτε ακρόπρωρο να σε οδηγεί  εκεί από όπου ξεκίνησες,  ούτε ωκεανός να σκίζεται από την πλώρη.

Αν το καλοσκεφτείς δεν υπήρξε καν ''πηγαιμός για κάποια Ιθάκη''..




πως ήταν το ομορφότερο απ΄όλα αυτό το ταξίδι;

the end

Μήπως καθημερινά δε βιώνουμε ένα ''τέλος'';

ΈναΓαλάζιοΑγόρι

XίλιεςΠενήνταΤρείςΣτροφές για να πατήσεις άμμο,  κι άλλα 20304050 δευτερόλεπτα για να μπεις στη θάλασσα,  αφού γεμίσεις το στόμα σου από μπουκιές κουλούρι κι αφού μασήσεις μέχρι και το τελευταίο σουσάμι,  πλαστικό ποτήρι,  καφές,  νερό παγωμένο,  κόκκινο απαγορευτικό για ένα λαιμό που ντάλα καλοκαίρι παραπονιέται πως πονάει.

ΔενΜαρέσειΝαΜιλάωΟύτεΝαΔιαβάζωΠαράΜόνοΝαΚοιτάωΤηΘάλασσα,  αυτοί οι τελευταίοι μήνες ήταν τόσο θάλασσα που δε ξέρω πως να ξαναβρώ στεριά και άσφαλτο και πρέπει και όλα αυτά τα ακατόρθωτα.

ΠρέπειΝαΥπάρχειΠλεόνασμαΣκέψεων για να μιλάς,  πρέπει να υπάρχει κάτι που να σε υπερβαίνει και να γυρνάει σα μολυβένια ομπρέλλα επάνω σου.  Να τη διώχνεις και να μη φεύγει.  Καμμιά φορά,  είναι τέτοια η ισορροπία που δε θέλεις να γεννήσεις πράγματα.  Δεν έχεις την ανάγκη.  Είσαι απλά καλυμμένος.  Γεμάτος όσο αντέχεις,  ή μέχρι εκεί που αντέχεις.

Στις επιστροφές,  ΥπάρχειΠάνταΈναΓαλάζιοΑγόρι να σε κοιτάει με παιχνιδιάρικη  /  γκρινιάρικη  /  κλαψιάρικη  /  στριμμενονυσταγμένη  μουτσούνα πίσω από ένα λερωμένο παράθυρο.  Πάντα!

δυό κομμάτια μαγιώ

Eίναι..  είναι..  άλλο πράγμα να βγάζεις μια σεζόν με δυό κομμάτια μαγιώ και μοναδική ανάγκη τη θάλασσα.  και είναι που όλο αυτό σου δίνεται με το παραπάνω..  έτσι σου δίνονται και κάποιοι άνθρωποι..  χωρίς να ρωτούν πολλά..  δυό κουβέντες μόνο κι είναι δίπλα σου..

Απόλυτα χρήσιμοι τώρα που ασχημίζουν όλα γύρω μας..

θέα στη θάλασσα

Δεν είμαι από τους ανθρώπους που μένουν για πολύ σε μια κατάσταση,  πνίγομαι εύκολα και ζητάω ανάσα που την βρίσκω σε οποιαδήποτε αλλαγή!
Κατηγορήθηκα ότι βλέπω το άσπρο για μαύρο και το ανάποδο,  αντιγύρισα πως εγώ έχω άλλα μέτρα και σταθμά και πως λατρεύω αυτούς που στέκονται σαν ανοιχτό παράθυρο δίπλα σου,  κατά προτίμηση με θέα προς τη θάλασσα,  κι εκεί πάνω ήρθε αυτό το κείμενο,  από αυτά που βρίσκονται μπροστά σου από το πουθενά αλλά νιώθεις να είναι γραμμένα μόνο για σένα.

Μεταξωτοί άνθρωποι

Edward Hopper

00225

Οι άνθρωποι λένε,  είμαστε στον μήνα Αύγουστο,  ή βρισκόμαστε στα μέσα του καλοκαιριού,  ή ο μήνας έχει 13,  αλλά ποτέ δεν λένε βρισκόμαστε στην 100στή,  ή την 175στή,  ή την 225στή μέρα του χρόνου.  /  Την 225στή λοιπόν μέρα του χρόνου ο ουρανός είχε τόσα σύννεφα που θα ήθελες να τα φωτογραφήσεις αν είχες μαζί σου μηχανή.  Θα ήταν μια εξαίσια φωτογραφία σε άσπρο μαύρο,  τα σύννεφα θα χτυπούσαν από μέσα την οθόνη και το ξεδιάντροπο μπλε της θάλασσας θα γέμιζε τα πλήκτρα με μαύρο αλάτι και ήλιο.  Και χώμα που θα έμοιαζε με άμμο και μετά θα αναγκαζόσουν να τα γυρίσεις όλα ανάποδα κι η 225στή μέρα του χρόνου θα ονομαζόταν 522στή αλλά τίποτα δεν θα άλλαζε.  /   Αυτή τη μέρα του τριψήφιου αριθμού που λήγει σε 5 λοιπόν,  μύριζε σαν κάποιος μόλις να είχε βγάλει από το φούρνο ένα κέικ που σήμαινε ΤέΛΟς και μετά σκόρπισε ένα μπιτόνι βενζίνη γύρω τριγύρω.  Δάγκωσα το Τ από το ΤέΛΟς κι ήθελα να πάρω το άδειο μπιτόνι και να το γεμίσω θάλασσα,  αλλά όλα έχουν αξία στον φυσικό τους τόπο έτσι δεν είναι; /  Οι άνθρωποι έχουν πολλές φοβίες,  πολλές από αυτές τις συναντούν τα απογεύματα στην τηλεόραση,  6-7,  και γελούν.  Πάντως εμένα η θαλασσοφοβία δεν θα με έκανε να γελάσω καθόλου.  Θα ήταν κατάρα που θα ήθελα να της δώσω ένα δυνατό χαστούκι και να την θάψω στο τρίτο δέντρο στη σειρά.  Να περνώ από κει να σκέφτομαι εδώ από κάτω είναι μια φοβία μου.  Αντίθετα,  η γριά κυρία έκανε ένα βήμα μπροστά και δύο πίσω.  Πως να είναι οι άνθρωποι που δεν έχουν δει ποτέ θάλασσα;  Και πως να είναι όταν μεγάλος πια τη βλέπεις για πρώτη φορά;  /  Πως είναι να θες να λυθείς και αντί για αυτό δένεσαι;


/  στο ραδιόφωνο τα πρωινά,  η ζωή είναι σα πορτοκάλι με εκπληκτικές επιλογές, Les Passants