Monday, March 25, 2013

:)




Σιγά μη μοιάζουν τα blogs με γειτονιά..  σιγά μη εμφανιστεί και καμμιά γάτα..

Με δάσος ναι..  αφού ο καθένας έχει πιάσει από ένα δέντρο και..

Ωραίο δάσος δεν αντιλέγω..  όμως ο ένας για τον έναν κι ο καθένας για τον εαυτό του..  αυτό δεν ισχύει πάντα;



Sunday, March 24, 2013

:)





Οk..  αν είναι η Άνοιξη αυτή που σου δίνεται,  καν' το..  ερωτεύσου την!

έστω και σαν Μεγκ..  θεία Μεγκ..

Thursday, March 21, 2013





''Eγώ όταν θέλω κάτι,  απλώνω το χέρι μου και το παίρνω..''

Ο δρόμος όμως θέλει να τον ακολουθήσεις;
Δεν μοιάζει με αλαζονεία;

Tuesday, March 19, 2013

τριάντα πακέτα





Φεύγοντας,  άφησε πίσω της τριάντα πακέτα των 365 ημερών,  τυλιγμένα με μια βρώμικη κορδέλα.  Ανέφερε με κάθε λεπτομέρεια,  τηλεφωνήματα,  συνομιλίες,  επιθυμίες.

Το τάδε βραχιόλι,  θα δωθεί στο τάδε πρόσωπο..
Το τάδε χρηματικό ποσό θα μοιραστεί στα τόσα..

Bέβαια,  ούτε βραχιόλι,  ούτε χρηματικό ποσό βρέθηκε.  Υπάρχουν πάντα οι επιτήδειοι που προλαβαίνουν να σου πουν πως πέρα από άχρηστα χαρτιά και μνήμες,  τίποτα άλλο σημαντικό δεν αναφέρθηκε..

Sunday, March 17, 2013

χαμόγελα





Eίπα,  πως αυτή την Άνοιξη,  θέλω να τη ρουφήξω,  και άρχισαν να πέφτουν χαμόγελα από τον ουρανό και γέμισαν την πόλη,  ξεχείλησε η θάλασσα,  σκεπάστηκαν οι δυό πλατείες της Αριστοτέλους πέρα ως πέρα,  γέμισα τις τσέπες μου ψάρια και περπατούσα έτσι,  ανάμεσα σε ένα κόσμο που με κοιτούσε παράξενα..  μέχρι που έφτασα στο σπίτι..

Saturday, March 09, 2013

επανάληψη





Δεν ξέρω πως ή από ποιόν καθορίζεται ο κάθε κρίκος της αλυσίδας που μας οδηγεί σε ένα οποιοδήποτε αποτέλεσμα,  το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι εμείς οι άνθρωποι πολύ εύκολα ξεχνάμε τα αγκαθάκια,  και τον τρόπο που τα αντιμετωπίσαμε,  και όσα ορκιστήκαμε ότι δεν θα ξανακάνουμε.  Μπορεί να διαλέγουμε παράπλευρες οδούς,  μπορεί να δίνουμε πίστωση χρόνου,  αλλά στην ίδια λεωφόρο πάντα καταλήγουμε..

Sunday, March 03, 2013

ανοιξιάτικο απόγευμα









Ήταν ένα κορίτσι  στο δρόμο,  που κρατούσε ένα παράξενο λουλούδι,  χαρούμενο σαν μόλις να της το είχαν χαρίσει.  Μιλούσε στον άντρα δίπλα της και χαμογελούσε και περπατούσε με τρόπο που έμοιαζε να πετά.
Κάπως έτσι κατέβηκε η Άνοιξη,  και άνθισε όλη η Παύλου Μελά,  την πρώτη Κυριακή του Μάρτη,  αυτής της χρονιάς..


τα δύο Δ. μου

  Σήμερα γιορτάζουν οι δύο Δημήτρηδες της ζωής μου,  τον έναν τον γνωρίζω πάνω από 40 χρόνια και τον άλλον μόλις 10 μήνες.   Λένε πως η αγάπ...