ο αριθμός τηλεφώνου

ΠΡΩΤΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ Ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΤΗΛΕΦΩΝΟΥ. ΜΕΤΑ Η ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΜΙΑΣ ΕΥΩΔΙΑΣ. ΜΕΤΑ… Τον αριθμό τηλεφώνου της δεν τον θυμάμαι πια. Το μόνο που ξέρω ακόμα είναι ότι φορούσε μαύρο καπέλο μ’ ένα καφετί φτερό. Κι ότι ήθελα να ζήσω μαζί της, επίσης ότι κάποτε ήθελα να πεθάνω γι’ αυτήν. Αμυδρά θυμάμαι το χρώμα των ματιών της, το γελάκι της, αμυδρά το άρωμα της επιδερμίδας της. Θυμάμαι τον πόνο που μου προκάλεσε• αλλά μόνο έτσι, όπως πονάμε για το θάνατο ενός προ πολλού νεκρού. Θυμάμαι και τη χαρά που μου χάριζε• αλλά μόνο έτσι, όπως θυμούμαστε ένα πλούσιο γεύμα, ένα τσιμπούσι, ένα φαγοπότι, που τις λεπτομέρειες τους τις έχουμε ξεχάσει από καιρό. Όλα αυτά τα θυμάμαι, αμυδρά. Αλλά τον αριθμό του τηλεφώνου της, που πριν από λίγα χρόνια τον είχα αυτομάτως έτοιμο, σαν να ’ταν συμπλεκτικός σύνδεσμος, αυτόν δεν τον θυμάμαι πια. Έτσι πεθαίνουμε, ο ένας για τον άλλο. Πρώτα πεθαίνει ο αριθμός τηλεφώνου. Μετά η ανάμνηση μιας ευωδιάς. Μετά το σώμα στο οποίο ανήκουν ο αριθμός τηλεφώνου και η ευωδιά. Μετά όλα.

[Ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΤΗΛΕΦΩΝΟΥ του Σαντόρ Μαράι από το βιβλίο ΜΕΓΑΛΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΓΡΑΦΟΥΝ ΤΙΣ ΠΙΟ ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, εκδόσεις Γνώση - ART by Mario Antonio Gomez]

σαν μικρά λουκουμαδάκια

Τα αυγουστιάτικα μεσημέρια,  τις μέρες που δεν πήγαινε στη θάλασσα,  έπαιρνε το βιβλίο της,  στο πιο δροσερό δωμάτιο,  άνοιγε και τον ανεμιστήρα και διάβαζε,  αστυνομικά μυθιστορήματα κυρίως.  Ο χρόνος περνούσε,  το μόνο δεδομένο,  αργά,  ζεστά,  σταθερά.  Πολλές φορές πιεστικά ή ανιαρά.  Αυτή η ώρα,  μετά το φαγητό και πριν το απογευματινό,  είναι απαιτητική και δεν ξέρεις πως να την καλοπιάσεις,  να βρεις αυτό που ζητάει και να της το δώσεις.
Έκλεισε τα μάτια της και αφουγκράστηκε τον εαυτό της σήμερα.  Σκέφτηκε μια γεύση φρουτώδη και βουτυράτη,  λίγο μελένια και με πολύ κανέλα.
Σηκώθηκε από το κρεββάτι,  πήγε στην κουζίνα και τσέκαρε τα υλικά της.  Έβαλε λίγο νεράκι σε ένα τηγανάκι τεφάλ,  έκοψε μια μπανάνα σε μικρούτσικα αλλά λίγο χοντρούτσικα φετάκια και την έριξε στο ζεστό τηγάνι.
Τα τούμπαρε και αφού πήραν μια βράση,  και άρχισαν να μελώνουν,  τα ζαχάρωσε με μια κουταλιά μέλι.  Τα έριξε σα μικρά λουκουμαδάκια σε ένα πιάτο,  χιόνισε με μπόλικη κανέλα και χόρτασε ακριβώς αυτό που είχε ονειρευτεί.

πίσω από το παράθυρο

Ονειροπολούν οι άνδρες;
Σε ένα τυχαίο διάβημα,
ένα φωτισμένο παράθυρο,
μια ριγμένη κουρτίνα,
νιώθουν την αίσθηση;
έχουν τις επιλογές
να φαντασιωθούν;
πέρα από ένα σώμα πιθανότατα γυμνό;

Μια γυναίκα που ράβει κάτω από το ηλεκτρικό φως;
Ένα παιδί που επιδιορθώνει το παιχνίδι του;
Ένας άνδρας απεγνωσμένος,  πρόσφατα έχασε την εργασία του!
Μια γιαγιά που υποφέρει ξαπλωμένη σε ένα κρεββάτι,
το οινόπνευμα πλάι στο κομοδίνο,
τα χάπια,  οι ενέσεις,
η επίσκεψη από την νοσοκόμα;

Κάποιος βγήκε από το μπάνιο,  μοσχομυρίζει σαπούνι
θα απλώσει σε λίγο την βρεγμένη πετσέτα στο σκοινί.
Φαγητό,  που ψήνεται στο πίσω δωμάτιο της κουζίνας.
Μια βοηθός που έχει ξεσαλώσει
καθώς οι ένοικοι λείπουν σε ταξίδι.
Μουσική,  ακούγεται μουσική;
Ένας νέος μπροστά σε έναν υπολογιστή.
Κάποιος ντύνεται,  ετοιμάζεται να βγει,
ή μόλις ήρθε κι ακουμπάει τα ψώνια στο τραπέζι.

cheek to cheek

18 Αυγούστου,  αυτό το καυτό πρωινό του Σαββάτου,  όπου ο ιδρώτας κατέχει κάθε πόντο δέρματος στο κορμί,  αν με ρωτούσες θα σου απαντούσα ''ναι,  ακόμη!''.
Με άλλο τρόπο όμως!
Πιο ρεαλιστικά,  πιο συγκαταβατικά,  πιο ναι μεν αλλά,  πιο ήρεμα,  πιο γαλήνια,  λιγότερο διεκδικητικά,  χωρίς ερωτηματικά,  με απαντήσεις,  λιγότερο απαιτητικά,  με άλλες προσωπικές ανάγκες και με επίγνωση του καινούργιου εσωτερικού μου κόσμου.
Με τρόπο διαφορετικό ,  αλλά καθαρό.
''ακόμη ναι''!
Θα σου απαντούσα,
Αν με ρωτούσες!

Στα ηχεία,  το cheek to cheek

ηδονικά

Μερικά συναισθήματα και κάποιες στιγμές,  με λέξεις δεν περιγράφονται.  Είναι πράξεις στο αποκορύφωμα των αισθήσεων που γδέρνουν,  εισχωρούν,  ποτίζουν,  διοχετεύουν,  τρυπούν,  καίνε ηδονικά!!!

δεκαπενταύγουστος

Δεκαπενταύγουστος,  είναι η καφτή αμμουδιά,  οι γιαλόπετρες που πληγώνουν τις πατούσες στο κατά μήκος της θάλασσας περπάτημα,  το κύμα που ορμάει κατά πάνω σου και δεν προλαβαίνεις να αποφύγεις,  το δέρμα που τσούζει από το αλάτι κι από τον ήλιο,  τα μαζεμένα φύκια στο βυθό,  ο ήχος από τα πούλια και τα ζάρια στη διπλανή ομπρέλλα,  οι όμορφοι άντρες που με ξεσηκώνουν και που παίζουν για ώρες τάβλι,  οι βρεγμένες πετσέτες με τα κρόσια στις ξαπλώστρες,  κυρίως οι μαύρες,  το κίτρινο μαγιώ,  το λευκό μαγιώ,  το μαγιώ στο χρώμα του μαυρισμένου δέρματος,  οι παγωμένες μπύρες,  οι ντομάτες και τα αγγουράκια από τον κήπο,  η πόλη που μοιάζει σαν να δόθηκε ένα σύνθημα φευγιού και κάποιοι το κατάλαβαν και άλλοι όχι,  το μπουρνούζι στο σκοινί που στεγνώνει στο μισάωρο,  τα μπισκότα που κόβουν την πείνα,  το κρέας με τις μελιτζάνες στο φούρνο,  τα μικρά παιδιά που παίζουν οπουδήποτε (είναι η παναγιά η ίδια)!

υπάρχουν και αυτοί

Εν τω μεταξύ,  οι άνθρωποι που είναι χορτάτοι από ζωή,  αντί να ασχολούνται με διάφορες μικροπρέπειες,  εκτιμούν την καλή κουβέντα,  την τέχνη,  τα ταξίδια.
Σπουδαία έννοια το ''εκτιμώ''.  Αναφέρεται σε ένα ποιοτικό βάθος που σπάνια το βρίσκεις.
Ακόμη πιο σπάνιες οι ''καλές κουβέντες''.  Κι ακόμη ακόμη πιό σπάνιο,  το να φύγεις από μια συνάντηση χωρίς να σε ταλαιπωρούν δεύτερες σκέψεις.