τα σύκα του Σεπτέμβρη

Τρίτος Σεπτέμβρης,  που τρώγωντας σύκα,  σε φέρνω στο μυαλό μου.
- Μη την φας την άκρη,  ήταν ανοιχτή!
- Έφερα σύκα θέλεις;
- Καλύτερα να μη μαθαίνεις σε κάποιον να τρώει!
Φαντάζομαι,  ήταν τα αγαπημένα σου,  όπως και τα χόρτα και ό,τι μπορούσες να μαζέψεις από τους αγρούς με το χέρι.  Γεύομαι τώρα και σκέφτομαι,  τούτο δω να πάρω μετά,  είναι το πιο μαλακό,  ή αυτά που αγόρασα προχθές ήταν πιο νόστιμα,  ή να αυτό τώρα παραείναι ώριμο,  ωστόσο γεμίζει το στόμα,  κολάνε τα χέρια και θέλουν σαπούνισμα στον νιπτήρα.
Μου λείπεις ρε,  μου λείπουν τα σύκα σου,  οι ζωχοί σου,  τα μάραθα σου,  μου λείπεις πιο πολύ που δεν κατάφερα να σε κάνω όπως ήθελα,  δεν το είχαμε οι δυό μας,  μου λείπουν οι αντιδράσεις σου που τις μισούσα,  ο απότομος τρόπος όταν μου μιλούσες,  η απόμακρη φωνή σου όταν δούλευες,  αυτό το ''μη μιλάς'' όταν εγώ ήθελα να πω πολλά,   κυρίως αυτό μου λείπει.  

χωρίς ραντεβού

Είναι γαλήνη οι λέξεις σου,  είναι ηρεμία,  είναι τρυφερότητα,  μια γλυκιά πραότητα γεμίζει την ατμόσφαιρα κάθε φορά που έρχονται σε μένα.  Είναι παιχνίδι οι λέξεις σου,  νιώθω παιδί και χαμογελάω με τον τρόπο που ξεκινάς,  το πως ελίσσεσαι,  το πως λες αυτό που θέλεις να πεις χωρίς να ακούγεσαι δυνατά ή παράφωνα.  Σαν μια φωνή ραδιοφωνική που ακούω για χρόνια,  συντονισμένη πάντα στην ίδια συχνότητα,  χωρίς ραντεβού αλλά με την έκπληξη και την δύναμη του ξαφνικού και της αβεβαιότητας.  

όσο ακόμη είναι αύγουστος

Θα μπορούσες να με ξαναγαπήσεις,  όταν είμαι πολύ θλιμμένη,  όταν οι σκέψεις μου πάνε εκεί που δεν θέλω,  όταν παθαίνω κρίσεις πανικού,  όταν οι φοβίες μου με υπερβαίνουν και οι παλμοί μου ξεπερνούν τους 100,  θα μπορούσες να με λιώσεις με λέξεις και με χάδια και με πράξεις τρυφερές. Μου χρωστάς ακόμη εκείνο το ταξίδι που μου 'ταζες ψιθυρίζοντας ερωτόλογα με την ανάσα σου να ακουμπάει το αυτί μου.  Γεράσαμε ποθώντας ο ένας τον άλλον,  σπρώχναμε τους εαυτούς μας μέσα στο χρόνο με βία,  ποθώντας,  πληγώναμε,  ξεσκίζαμε τα σωθικά μας για να μας τα ράβουμε ξανά και ξανά από την αρχή με ηδονή.  Μας γδέρναμε για να χρησιμοποιούμε τις γλώσσες μας και να γλειφόμαστε,  τα αίματα έτρεχαν,  τα χέρια μας μας ζύμωναν σαν να ζύμωναν του τελευταίου  πρωινού ψωμί,  τέλειωναν οι ανάσες μας και τις απαιτούσαμε,  εγώ από εσένα κι εσύ από εμένα,  είμασταν ο θάνατος και η ζωή μαζί,  η θάλασσα και το σύννεφο,  η δύση και η ανατολή,  το μαύρο και το άσπρο,  το καλό και το κακό,  είμασταν ένα όνειρο,  σε τέλεια,  ιδανική ύφανση με την φαντασίωση.  Θα μπορούσες να με ξαναγαπήσεις,  με τον ίδιο πόθο,  μια πανσέληνο του Αυγούστου,  ξεχειλισμένη από ολοκλήρωση.  

περπατώντας στην παραλία

Έχει κάτι δραματικό,  τούτη η γωνιά της πόλης.  Σπασμένο πλακόστρωτο,  πέντε σκαλιά,  γλειμένα από το θαλασσινό νερό θαρρείς από αιώνες, σε φέρνουν στο ίδιο ύψος με τη θάλασσα.  Σκουριασμένα σίδερα,  σπασμένα κάγκελα,  κι αν κοιτάξεις απέναντι,  χάνεσαι στο αγνάντεμα της πόλης.  Η πιο αγαπημένη ώρα λίγο μετά από αυτήν της φωτογραφίας,  όταν δύει ο ήλιος,  λυγίζει κουρασμένο το φως και δίνει τη θέση του στο σούρουπο και τα ηλεκτροφωτισμένα παράθυρα.
Ένα χάρτινο μεγάλο ποτήρι γεμάτο νόστιμο καφέ,  πλάι στη θάλασσα,  σου θυμίζει πως τα όρια της λογικής με τα όρια της τρέλας είναι ένα τσιγάρο δρόμος.  Κι όποιος αντέξει.  Δεν είναι έτσι όμως.  Κανένας στο τέλος δεν αντέχει,  όλοι λυγίζουν και αποτραβιούνται στη σιωπή.  Και η τρέλα μένει να αιωρείται άπραγη αλλά χορτάτη,  σαν θηρίο που κατέκτησε.
Σκέφτομαι τα χρόνια με την Α.  Ακόμη περνάω κάτω από το διαμέρισμα της.  Κοιτάζω επάνω.  Έχει τα παραθυρόφυλλα στην ανάκλιση.  Ξέρω πως λείπει ταξίδι.  Σε λίγες μέρες,  που θα είναι φθινόπωρο,  τα απογεύματα,  θα ανάβει το φως.  Δεν θέλω να σκέφτομαι πια,  πως κάποιος μπορεί να είναι μέσα.  Δεν θέλω να σκέφτομαι προβληματισμένους ανθρώπους.  Ούτε εμμονές,  ούτε απωθημένα που δεν ξέρουν που να διοχετευτούν.

Με πνίγω με χρώματα.
Και γεννιέμαι μέσα από αυτά!

της Δευτέρας

Τι να πεις πια σε ένα περιβάλλον όπου έχουν ειπωθεί τα πάντα!  Έχουν πάψει να με ενδιαφέρουν πράγματα με τα οποία αδυνατώ να συντονιστώ,  είπε ο μικρούλης γλάρος και πέταξε μακριά.

φεγγάρια και πανσέληνα φιλιά

ΑΛΛΑ ΤΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΡΕ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ, ΑΝ ΔΕΝ ΣΕ ΠΑΕΙ ΤΟ ΦΙΛΙ ΣΤΟΝ ΑΓΕΡΑΣΤΟ ΕΥΑΤΟ ΣΟΥ
 Έλα να δώσουμε φιλιά, στα χείλη στα μάτια στο στήθος στους αστραγάλους.
Κυρίως εκεί.
Εκεί που κάθεται ο χρόνος και μας κρατάει στα πόδια μας.
 Έλα να δώσουμε κι άλλα φιλιά.
 Κορίτσια, αγόρια, άντρες και γυναίκες, όλων των ηλικιών κολυμπούν μέσα τους.
Εκεί δεν υπάρχει ηλικία, εκεί κανείς δεν θα σε ρωτήσει πόσων χρονών είσαι, το μόνο που θα σου πει είναι σου χαρίζω τον ουρανό με τα άστρα.
 Όπως κάνουν τα παιδιά της πιάτσας που δεν υπολογίζουν τα λόγια όταν σου τάζουν τον Κρόνο με τα δαχτυλίδια του και το πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι.
 Αλλά τι να το κάνεις το φεγγάρι ρε μάτια μου αν δεν σε πάει το φιλί στον αγέραστο εαυτόν σου.
Να σε χωρέσει η αναπνοή του άλλου, να σε καταπιεί, να δεις το Πουέρτο Ρίκο την Ικαρία τη Τζαμάικα τη Σικελία κι όλα τα νησιά στα σπλάχνα του.
Ζόρικο πράγμα το φιλί, αλλά σε κάνει κόκκινο κατακόκκινο κρύσταλλο.
Ρε συ, μην τρίζεις τα δόντια σου, να μου δαγκώνεις μόνο τα χείλη, μπορείς;

ΑΧ, ΜΙΚΡΟ ΜΟΥ-ΜΙΚΡΟ ΜΟΥ, Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΓΙΝΕΣΑΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΛΕΣ:
 αυτές που καταπίνουμε και χάνονται στην τρύπα του στήθους χωρίς χώματα υψώματα πυροβολισμούς πιτσιλιές πηχτές είναι που σε τσακίζουν κι ας τους βγάζεις την γλώσσα [πάλι καλά που δεν τελείωσαν τα φιλιά] πάντα κερδίζουν τα φιλιά τα πάρε δώσε και το «πάντα» γράφε το χωρίς ή με φώτα θορύβους με ότι βρεις εξ’ επαφής


δυο ποιήματα της Ελένη Νανοπούλου για φεγγάρια και πανσέληνα φιλιά

μικρό, τόσο δα

Έχω μπροστά μου 16 ολόκληρα λεπτά!
Τί προλαβαίνω να κάνω μέσα σ΄ αυτό το χρόνο;
Νά 'το το ''τίποτα'' επιβλητικό πάλι μπροστά μου.