ποίηση

 

 Είπαμε με την Άννα να ράψουμε ποίηση.   Έτσι κι αλλιώς,  αν γυρίσεις σε παλιότερα κομμάτια του χρόνου,  είτε για λόγους κάλυψης,  είτε σε μορφή αντίδρασης,  έστω και εν είδει ρομαντισμού η ποίηση βρίσκεται πάντα και παντού.  Η βελόνα, είναι ένα εργαλείο μεταφοράς της ψυχής, από το σώμα στο ύφασμα.  Έχει μεγάλη ελευθερία,  δεν χρειάζονται μετρήματα,  χάρακες,  υπολογισμοί,  χρειάζεται ένα δυνατό σκηνικό και γύρω γύρω μικρά χαικού ζωής.  Χέρι ελαφρύ και φαντασία που να επιθυμεί να ακολουθήσει τον δρόμο και να δώσει αυτό που θα ζητήσει στην πορεία του το ίδιο το έργο.

je t'aime

 

Βλέπεις,  λέω θα ήθελα και όχι θέλω να σε δω.  Μια στιγμούλα μόνο,  χωρίς λόγια,  χωρίς νεύματα,  χωρίς ερωτήσεις.  Ούτε καν μια καλημέρα ή ένα χρόνια πολλά. 

Δευτερόλεπτο,  όσο  κρατάει ένα παίξιμο, πάνω κάτω, του βλέφαρου.  Ας είναι κι από απόσταση.  Μια μέρα άσπρη από το χιόνι ή μια μέρα θολή από την βροχή.  Να φυλάξω την τωρινή εικόνα σου,  περαστική,  βιαστική,  φευγαλέα,  να θρέφει το υπόλοιπο της ζωής μου!

αργόσχολη

 

Ώρες ώρες νιώθω απίστευτα αργόσχολη διαθέτοντας τόσο χρόνο από την ημέρα μου στο να διαβάζω (τα πάντα) και να σχολιάζω (τα πάντα) στο διαδίκτυο και ναι εννοώ blogs και facebook.

Νιώθω ότι αφήνω την άποψη μου παντού (ε και τί έγινε),  και ότι διαθέτω στην αλληλεπίδραση με τους άλλους κομμάτια του χρόνου μου που δεν γυρίζουν πίσω.  

Το να αφήσω τελικά ένα δικό μου σχόλιο κάπου,  τί νόημα έχει;  Σε τί μου χρησιμεύει;

η έπαρση

 

Ήταν η πρώτη συνειδητή μου φίλη της εφηβείας,  κάναμε πράγματα μαζί,  τρώγαμε πίτσα με πατατοσαλάτα,  μαγειρεύαμε,  μιλούσαμε για τα αγόρια μας,  βάφαμε τα νύχια μας,  αγοράζαμε αρώματα,  εκμυστηρευόμασταν την πίεση που μας ασκούσαν οι γονείς μας.  Μετά,  ακολούθησε η κάθε μια τη ζωή της και χαθήκαμε.

Σήμερα που της τηλεφώνησα καθώς γιόρταζε το ένα από τα δύο της ονόματα,  μέσα σε όλα μου είπε, πως η δικιά μας η γενιά [(εννοώντας εμάς που έχουμε γεννηθεί συν πλην μέσα στη δεκαετία 1955-1965) (εγώ πρόσθετα και όσους γεννήθηκαν μέχρι και την δεκαετία του '70)],  υπήρξε η χειρότερη γενιά στον κόσμο.  

Έλεγε πως φερθήκαμε άσχημα σε ότι μας περιέβαλλε,  στην κοινωνία,  στην οικονομία,  στην οικογένεια.  Συμφώνησα και πρόσθεσα πως φερθήκαμε άσχημα και στους εαυτούς μας και  στους φίλους μας!  Ίσως να ήταν και η μοναδική κουβέντα στην οποία συμφωνούσαμε απόλυτα.

Αναρωτήθηκα αυτό το ''γιατί άραγε;''  Κλείσαμε το τηλέφωνο χωρίς να καταφέρουμε να δώσουμε μια απάντηση,  με χαμογελαστές,  ευδιάθετες ευχές για το νέο έτος. 

Γιατί άραγε;

Η πρώτη λέξη που μου έρχεται στο νου είναι η έπαρση!

Και λίγη ετυμολογία:

ἔπαρ(σις) (αρχαία σημασία: φούσκωμα)

Και συνώνυμα: 

(αυτοθαυμασμός),καύχηση, κλασαυχενισμός, κομπασμός, κόρδωμα, ξιπασιά, υπερηφάνεια, υπεροψία

μουσικό κουτί

 

Δεν θυμάμαι να έχω ποτέ προτείνει τηλεοπτική μουσική εκπομπή  μέσα από αυτό το blog,  μα θα τολμήσω να το κάνω σήμερα.  Κι ας την απολαμβάνω μόνο από τις 11.00 το βράδυ και μετά.

Αύριο,  Τετάρτη 5/1/2022,  οι εξαίρετοι παρουσιαστές,  ο Νίκος Πορτοκάλογλου και η Ρένα Μόρφη έχουν καλεσμένους τον Αλκίνοο Ιωαννίδη και της Μαρία Φαραντούρη.

Μια εκπομπή που πιστεύω ότι διαθέτει μια ποιότητα που έχουμε πολλά χρόνια να δούμε στην τηλεόραση. 

μικρά παραμύθια

 

Κάθε φορά που ήταν μόνοι,  αυτή και το μυαλό της,  έφτιαχνε παραμύθια,  άλλες φορές όμορφα,  άλλες φορές άσχημα,  άλλες φορές αφορούσαν την προσωπικότητα της κι άλλες πάλι αφορούσαν άλλους ανθρώπους,  ξένους ή δικούς της,  αγαπημένους ή και όχι.  

Τα έγραφε,  κρύβοντας πολλές λέξεις μα φανερώνοντας άλλες,  σε μικρά τετράγωνα χαρτιά,  μεγέθους 15χ15 εκατοστά.  

Δεν τα ξαναδιάβαζε ποτέ,  όμως καθώς βρίσκονταν σε κοινή θέα (δεν ξέρω πως),  το μάτι της έπιανε ανθρώπους να τα διαβάζουν και τότε,  μαζί μ'αυτούς,  γύριζε κι αυτή σε παλιές στιγμές.  Άλλοτε αληθινές,  άλλοτε σκηνοθετημένες ωστόσο όλες αποτελούσαν κομμάτια του εαυτού της,  γιατί ακόμη κι αν δεν ήταν ατόφια δικιά της η ιστορία του παραμυθιού,  ήταν ολόδικο της το συναίσθημα καθώς την έγραφε. 

Δεν ένιωθε ούτε χαρά ούτε λύπη όταν έστω μ'αυτό τον τρόπο ξαναδιάβαζε τις μικρές περασμένες ιστορίες της.  Μόνο φόβο ένιωθε,   ένα εσωτερικό,  ανεπαίσθητο τρέμουλο,  για το τί θα τρύπωνε στο μυαλό όλων αυτών των ξένων ανθρώπων που την διάβαζαν.  Για το πως θα γευόταν όλοι αυτοί αυτά τα κομμάτια της.  Με ήρεμο και γαλήνιο τρόπο κάποιες φορές ευχόταν.  Κι άλλες πάλι καθόλου δεν το άντεχε,  το μυαλό της σκάρωνε δράκους και μάγισσες και τότε  αυτά τα μικρά γραμμένα χαρτιά τα σκορπούσε με δύναμη στον αέρα μέχρι που να χαθούν από όλων των ανθρώπων τα μάτια,  μαζί κι από τα δικά της.

*στη μουσική ένα τραγουδάκι που άκουσα πριν λίγο και μου άρεσε
 

ένα 2022 φωτεινό

 

 

Πρώτη του 2022!!!  Σαν χθες μου φαίνεται να γιορτάζαμε την προηγούμενη πρωτοχρονιά.  365 μέρες,  ένα τσιγάρο δρόμος.

Δεν έχω την καλύτερη διάθεση,  βαριέμαι αφάνταστα,  το καλύτερο που μου συμβαίνει είναι που ακούω και βλέπω στην Ερτ την χριστουγεννιάτικη συναυλία της Βιέννης.

Δεν μου αρέσουν οι μέρες που με βγάζουν από την καθημερινότητα μου,  μια καθημερινότητα που κάποτε πίστευα πως μου ασκούσε τεράστια πίεση,  μα τώρα την έχω απόλυτη ανάγκη για να νιώθω ας πούμε κάπως μέσα σε μια ισορροπημένη δραστηριότητα.  

Φέτος οι γιορτές για μένα δεν είχαν γεύση,  δεν έφαγα ούτε ένα ψίχουλο από γλυκό.  Αυτό και μόνο σαν σκέψη δημιουργεί εκνευρισμό,  σκέψου να το ζεις,  όταν σε όλη σου τη ζωή είχες τα γλυκά στο top των επιθυμιών και των γεύσεων.  Θα δούμε πως θα εξελιχθεί το θέμα αυτό.

Λοιπόν,  δεν έχω σκοπό να κάνω κάποιο ιδιαίτερο σχέδιο πλεύσης για το 2022.  Το μόνο που θέλω είναι,  να κλείσω τα μάτια και να ευχηθώ να είναι φωτεινό.  Θα μου πεις πώς να είναι ένας χρόνος φωτεινός όταν εσύ στην ψυχή σου έχεις,  κι έχεις,  κι έχεις τα χίλια μύρια απωθημένα;  Δεν ξέρω να σου απαντήσω..  σου στέλνω τα χρόνια μου πολλά και σε φιλώ..