στο σαλόνι

 

Μπήκα ξαφνικά στο σαλόνι,  καθόταν στο πάτωμα,  ανάμεσα στην δεξιά  άκρη του καναπέ  και στην μπαλκονόπορτα.  Ήταν ένα σώμα γυμνό,  όχι σοκολατί αλλά πιο σκούρο,  μαύρο σχεδόν,  σγουρά μαλλιά πλαισίωναν ένα στρόγγυλο παχουλό πρόσωπο,  σφιχτά χυτό επιθυμητό σώμα,  λείο δέρμα.  

Έλα να αγκαλιαστούμε μου είπε!

Ακουγόταν βρύση να ανοίγει και να κλείνει,  ροή νερού,  κάποιος έκανε ντουζ στο μπάνιο μας.  Στο σπίτι της μαμάς μου,  ξεκλείδωσα ελπίζοντας να βρω καταφύγιο,  ήταν στο πάτωμα κι έπαιζε με τα παιχνίδια του,  ένα παιδάκι,  άγνωστο,  ξένο. 

Τετάρτη σήμερα!!!

με τον καφέ μου

 

Είμασταν μέσα σε ένα μικρό κατάστημα και κάτι προφανώς θέλαμε να αγοράσουμε,  δεν ήταν εμφανές το τί,  υπήρχε όμως κάποιο μπέρδεμα το οποίο είχαν αναλάβει να διευθετήσουν τρεις παλιοί υπάλληλοι.  Οι δύο από αυτούς είχαν βγει στην αυλή και συζητούσαν με ανθρώπους περαστικούς,  ο ένας ήταν μπροστά στον πάγκο του και κατασκεύαζε κάτι που έμοιαζε με μικρή πίτα ή με ζυμαρένιο γλυκό.  Ήταν δώρο για σένα γιατί ήσουν ένας γεμάτος παράπονα πελάτης.  Καθώς περιμέναμε να ετοιμαστεί το ''δώρο'',  το κατάστημα γέμισε τόσο κόσμο που σκεφτήκαμε πως έτσι κι αλλιώς πάντα συνέβαινε αυτό και πως για τους άλλους είμασταν πάντα γουρλίδες.  Όμως είπα,  μάσκα,  γιατί κανείς από όλο αυτό τον κόσμο δεν φοράει μάσκα;  Ήταν μια τόσο σουρεαλιστική εικόνα που με προβλημάτησε αν βλέπω όνειρο ή όχι,  γιατί μόνο στα όνειρα συμβαίνουν αυτά,  αλλά ένιωθα τόσο αληθινή και τόσο ζωντανή που κάθε προβληματισμός φαινόταν απολύτως άκυρος!!!  

Μετά,  εντελώς ξαφνικά όπως πάντα συμβαίνει στα όνειρα,  βρέθηκα σε ένα εστιατόριο περιοπής,  καθόμουν μπροστά σε ένα άδειο τραπέζι,  βολεμένη σε μια μεγάλη καρεκλοπολυθρόνα που με χωρούσε ολόκληρη,  καθώς είχα μαζέψει τα πόδια μου επάνω και διάβαζα ένα βιβλίο με πρωτόγνωρη άνεση,  ενώ από τα διπλανά τραπέζια,  οι κυρίες,  σχολίαζαν την μοναχικότητα μου αλλά και την επιλογή των ρούχων μου.  Πραγματικά δεν μ'ενδιέφερε αν και φορούσα ένα μπλουζάκι δυό νούμερα μεγαλύτερο μου,  με γυρισμένα προς τα πάνω τα μανίκια δώρο της μαμάς μου εδώ και πολλά χρόνια,  κι ένα παντελόνι που φώναζε από μακριά ότι ήταν παλιό.  Βούλιαζα στην χορταστική πολυθρόνα,  είχα ένα βιβλίο ανοιχτό στα χέρια μου και σε περίμενα,  σύντομα θα ερχόσουν.  Ωστόσο,  παράδοξα τελείως,  όπως πάντα συμβαίνει στα όνειρα,  εμφανίστηκε η Χ. και κάθησε δίπλα μου.  Την κοίταξα,  ήταν το πρόσωπο της,  η μύτη της,  τα μάτια της,  τα μαλλιά της, ήταν περιποιημένη όπως πάντα,  -μα πώς ήρθα εγώ έτσι εδώ-;  γύρισα και της είπα!   Κι αμέσως θέλησα να με δικαιολογήσω - είδες τί κάνει το αλτσχάιμερ - να με δικαιολογήσω τάχα μου με τρόπο όμως που στην ουσία με σκότωνε διπλά.  -Το αλτσχάιμερ... - είπε και ξεκίνησε να μου λέει για αυτό,  σαν να ήξερε πολύ καλά περί τίνος επρόκειτο,  σαν να είχε μια πολύ πρόσφατη εμπειρία μ' αυτό και με τα στάδια του!

σκέψεις

 

Δεν ξέρω αν αυτό το ''δεν μου αρέσει κάτι τις''  είναι επειδή δεν το χωράει το μυαλό μου να το επεξεργαστεί άρα είναι θέμα χαμηλής νοημοσύνης ή είναι απλά ένα θεματάκι γούστου,  δεν το ξαναεπιλέγω και πάει τελείωσε.   Δεν ξέρω επίσης πώς ένας Γερμανός συγγραφέας μπορεί να μου θυμίζει έναν Ιταλό,  δλδ πώς ο Βολφ Βόντρατσεκ μπορεί να μου θυμίζει τον  Αλεσάντρο Μπαρίκο,  ή πώς η ''αυτοπροσωπογραφία με ρώσικο πιάνο'' μπορεί να μου θυμίζει τον ''ωκεανό''.   Νομίζω ο νους ταυτίζεται με τις εμπειρίες του παρελθόντος.  Ψάχνει να βρει κοινά χαρακτηριστικά,  γνώριμα.  Άλλωστε,  γνωρίζοντας πως η τέχνη κάθε μορφής υπάρχει για να ομορφαίνει την ζωή μας,  το θεωρώ υπερβολικό όταν προσπαθούμε να την εξηγήσουμε, για ποιό λόγο πχ ο τάδε βλέπει μια μουτζούρα σε ένα χαρτί και φαντάζεται πως είναι ένα εκκλησάκι,  το μοναδικό χτισμένο στην κορυφή του βουνού,  το οποίο επισκεπτόταν κάθε Κυριακή πρωί με τον πατέρα του κατά την διάρκεια της παιδικής του ηλικίας.  Ενώ εγώ επιμένω να βλέπω μια μουτζούρα,  για την οποία το περισσότερο που μπορώ να πω είναι ότι το χρώμα της είναι ας πούμε το μπλε.

μηδέν

 Τίποτα περισσότερο!!!

παλαφίτο

 

''Όχι,  ούτε χώρισα ποτέ,  ούτε πρόκειται.  Μια χαρά είμαστε με τον Χουάν,  εδώ και κάμποσα χρόνια.  Όμως ένας φίλος μας που μένει κοντά μας χώρισε,  η γυναίκα του σήκωσε όλο το σπίτι κι εκείνος έμεινε με το οικόπεδο.''

''Πώς;''

''Έχεις υπόψη σου τα παλαφίτο;''

''Όχι.''

''Είναι σπίτια πάνω σε πασσάλους βυθισμένους στο νερό.''

Η Πρου γκουγκλάρει τη λέξη ''palafito'' κι εμφανίζονται δεκάδες σπίτια χτισμένα πάνω σε ήρεμα νερά στη Βενεζουέλα,  τη Βιρμανία και το Τσιλοέ.

''Παλαφίτο υπάρχουν σε πολλά μέρη του κόσμου,  αλλά στο Τσιλοέ έχουμε και παλαφίτο στην ξηρά''  λέει η Ροσαμπέτι.

''Πώς γίνεται αυτό;''

''Βυθίζουν τους πασσάλους στο χώμα,  οπότε δεν έχει σημασία αν το έδαφος είναι ανώμαλο.  Είναι σαν σπίτια με ποδάρια.  Οπότε,  άλλο είναι το σπίτι και άλλο το οικόπεδο.  Κι αν το ζευγάρι χωρίσει,  στην καλύτερη περίπτωση ο ένας φεύγει με το σπίτι κι ο άλλος μένει με το οικόπεδο.''

''Και πώς σηκώνουν το σπίτι;''

''Το ανεβάζουν πάνω σε χοντρούς κορμούς και το σέρνουν με βόδια.  Αυτές οι μετακομίσεις λέγονται ''ρυμουλκήσεις σπιτιού''.  Κι αν πρέπει να μεταφέρουν το σπίτι από το ένα νησί στο άλλο,  φτιάχνουν μια σχεδία με τους κορμούς και το μεταφέρουν με λάντζες.  Είναι ωραίο θέαμα.  Το σπίτι να πλέει ανάμεσα στα νησιά.  Άσε που είναι και πρακτικό,  αφού δεν χρειάζεται καν να το αδειάσεις.  Πρέπει,  όμως,  να βγάλεις τα κάδρα από τους τοίχους γιατί μπορεί να σπάσουν.''

''Κι έχετε πολλούς χωρισμούς στο Τσιλοέ;''

''Όχι πολλούς,  αλλά καμμιά φορά θες να ζήσεις πιο κοντά στα παιδιά σου και στα εγγόνια σου,  οπότε αποκτάς ένα οικόπεδο και πας εκεί το σπίτι σου.  Κι είναι καλό να ξέρεις ότι το σπίτι σου δεν είναι κολλημένο στη γη.  Ό,τι κάνει για τη γη, κάνει και για τη θάλασσα.   Είναι καλό ότι το σπίτι έχει ποδάρια,  όλα τα σπίτια πρέπει να έχουν ποδάρια.''

από τις σελίδες 342 και 343 του βιβλίου

Χιλιανός ποιητής

του Alejandro Zambra

εκδόσεις Ίκαρος

Τετάρτη

 

 Δεν ξέρω πως βρέθηκα να κουβαλάω ολόκληρη θάλασσα στην πλάτη μου,  τριγύρω ηρεμία και γαλήνη,  κάποιες γνώριμες φωνές στο βάθος,  

με είδες; 

σε είδα!  

τότε γιατί δεν με ξύπνησες;

Ήταν Τετάρτη!!!

θυμός

 

 

Θυμός που δεν εκφράζεται γίνεται δηλητήριο που τρώει τον εαυτό σου. Αν πρέπει να πεις πράγματα, να τα πεις. Με ωραίο τρόπο, με ευγένεια να διεκδικήσεις αυτό που σου αξίζει. Κυρίως την ηρεμία σου αλλά και την αυταξία σου.