όσα παίρνει ο άνεμος (1939)

Άλλωστε αύριο θα είναι μιά καινούργια μέρα!!

Κι ο ζεστός μήνας Αύγουστος στις τελευταίες του ανάσες..

Ας πάει στο καλό..κι ας δροσίσει..κι ας βρέξει..

Να αρχίσουν όλα τα όμορφα,επιτέλους!!

ντράπηκα

Ά φησα το τσιγάρο να σιγοκαίει ανάμεσα στα δάχτυλα ώρα πολύ.Όσο να νοιώσω την θερμοκρασία να αναπτύσεται.Ζέστη εφιαλτική,σχεδόν ανυπόφορη.
-Θα το αντέξω είπα,θέλω να το νοιώσω να τρυπάει το δέρμα μου.
Ίσα που το άφησα λίγο ακόμη.Με την πρώτη βαθύτερη επαφή,μόλις η κάφτρα, μικροσκοπική λάβα καφτή,ακούμπησε το δέρμα, τινάχτηκα.Το πέταξα στον νεροχύτη κι άρχισα να ψάχνω στο ντουλάπι με τα φάρμακα.
-Τι στο καλό βάζουμε στις πληγές από κάψιμο;έψαχνα ενώ έγλυφα με το σάλιο μου το καμένο σημείο.
Ντράπηκα.Ένα τόσο δα μικρό καμμένο σημείο.
Κι αν ήμουν εκεί;Κι αν η κάφτρα του τσιγάρου ήταν αχόρταγες γλώσσες φωτιάς ίσαμε ένα σπίτι διόροφο;
Πως είναι άραγε όταν πλησιάζει το θεριό;Το νοιώθεις από την ζέστη που σε τυλίγει εφιαλτικά;Προλαβαίνεις να σκεφτείς;Να αμυνθείς;Παραλύουν τα πόδια από το φόβο;Λιποθυμάς από τις αναθυμιάσεις;Πνίγεσαι από τον βήχα;
Παραδίδεσαι παραδεχόμενος την αδυναμία σου;Ουρλιάζεις ή δεν μπορείς να αρθρώσεις ούτε φθόγγο;Ανασαίνεις;
Πιάνεσαι χέρι χέρι με τα παιδιά σου;Προλαβαίνεις κάτι να τους πεις;Να τα παρηγορήσεις;Να τα κανακέψεις;Θέλεις να τους πάρεις το φόβο;Τα σκεπάζεις με το σώμα σου;Κλαις;Έχεις δάκρυα;Έχεις φωνή να τα πεις πόσο τα αγαπάς;Πως λυπάσαι που δεν μπορείς να κάνεις κάτι να σωθούν;
Μπορείς να μυρίσεις άραγε;Κι αν ναι τι;
Καμένα δέντρα,ζώα,έντομα,πουλιά,θάμνοι,φυτά,σπίτια,τα καινούργια σεντόνια που αγόρασες μόλις χθες;Πως μυρίζουν όλα αυτά;
Κι η καμένη ανθρώπινη σάρκα,καμένα μαλλιά και νύχια;Τι οσμή να έχει άραγε και πόσο μακριά μπορεί να φτάνει;
Πόσο γρήγορα μπορείς να συνέλθεις από αυτόν τον εφιάλτη;Είναι φυσιολογική η αυριανή σου μέρα;Επανέρχεσαι ποτέ;Ξεχνάς;
Μπορείς;Μπορείς να ξεχάσεις;

χρόνια πολλά

Ν αταλία μου
ροζ πριγκήπισσα μου,
ψυχή μου,
Χρόνια σου Πολλά..


Σ αγαπώ πολύ!!

Το ταξίδι μας στο Πήλιο στο ταξιδιάρικο site
http://www.enlefkotv.com/

..ναι αλλά μετά τι;

Είναι απλά μία απάντηση στο σχόλιο του Γιάννη στο προηγούμενο ποστ.Βγήκε λίγο μεγάλη και σκέφτηκα να την βάλω εδώ!Αλλά ας μεταφέρω και το σχόλιο.Ελπίζω να μου επιτρέπεις Γιάννη.


insomnia#3 said...

...ναι αλλά μετά τι?

Η γραφή σου όπως πάντα υπέροχη. ...ναι αλλά μετά τι?
Κάθε πρωινό ή απόγευμα ή βράδυ, σε φαντάζομαι να γράφεις ... κι είναι τα γραφτά σου τόσο ωραία, γεμάτα εικόνες ... ...ναι αλλά μετά τι?

ικανοποίηση ; -τσεκ.
αναγνώριση ; -τσεκ.
απασχόληση ; -τσεκ.

ΖΩΗ ;;; ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ'ΝΑΙ ΕΙΚΟΝΙΚΗ...

Αυθαιρετώ και το ξέρω, σε κάθε περίπτωση δεν είμαι εγώ αυτός που θα σε κρίνει, μα για σκέψου πόση από την μέρα σου αφιερώνεις εδώ ;;;

Και βρε γαμώτο, αφού τό'χεις !!! Μην το σπαταλάς έτσι, στρώσου στο γράψιμο, μην αφήνεσαι στις ευκολίες σου. Γράψε σοβαρά ... μπορείς, είμαι σίγουρος.Όμως αυτό καλή μου είναι αυστηρά μοναχική και επίπονη διαδικασία. ΤΟΛΜΗΣΕ ΤΟ

Γιάννης

@..insomnia..
Δεν θα κρύψω πως το σχόλιο σου ήταν έκπληξη..αλλά πρέπει να απαντήσω.
α)
Δεν είναι η γραφή μου υπέροχη,είναι απλά καλή!!
β)
Παραξενεύτηκα δηλ.κάθε απόγευμα,πρωί κ βράδυ φαντάζεσαι εμένα;όμως εγώ δεν γράφω καλό μου τόσο συχνά,έχω πει πολλές φορές πως είμαι τεμπέλα..
γ)
Αλλά μετά τι;Δηλ εσύ πως το φαντάζεσαι το μετά;Και γιατί πάντα να υπάρχει ένα μετά;Εσύ τι ζητάς από το δικό σου μπλογκ;Γιατί δεν κάνεις τις ίδιες ερωτήσεις στον εαυτό σου;Κι επειδή αισθάνομαι πως πρέπει να δικαιολογηθώ..απαντώ..το δικό μου μπλογκ έγινε για να γεμίσει με τα περισσευούμενα συναισθήματα,αυτά που συνήθως σε πνίγουν και πρέπει κάπου να τα ακουμπήσεις ώστε να ελαφρύνεις την ψυχή σου..και ναι αυτό είναι μία προσωπική ικανοποίηση όπως και πολλά άλλα πράγματα στην ζωή μου..
δ)
Ερχόμαστε στο θέμα της εικονικής ζωής..έχεις σκεφτεί ποτέ τι ακριβώς είναι εικονικό και τι όχι;Μήπως τα βιβλία που διαβάζεις;Μήπως οι ταινίες που έχεις δει;Μήπως η φαντασία σου που πολλές φορές θα έχει δουλέψει υπερωρίες;Μήπως οι απλές σκέψεις που είναι στο μυαλό σου όλη μέρα δίχως καν να τις προσκαλέσεις;.Έχεις σκεφτεί ποτέ που ακριβώς σταματάει η πραγματικότητα και ξεκινάει η ψευδαίσθηση;
ε)
Ο καθένας παίρνει από το κάθε τι αναλογικά αυτό που του αξίζει..εξαρτάται απο το τι ζητάει,πως κινείται..από τις ίδιες του τις πράξεις..
ζ)
Δεν αυθαιρετείς καθόλου,την άποψη σου εκδηλώνεις..άλλωστε δεν έχω δώσει ποτέ το δικαίωμα να με κρίνουν..όπως έχω μάθει να μην κρίνω κι εγώ,έχω ξαναπει πως ότι κατέκρινα το λούστηκα και με το παραπάνω.Όλοι οι άνθρωποι περνούν διάφορες καταστάσεις στην πορεία της ζωής τους..άλλες καλές κι άλλες άσχημες.Άλλες σε παιδεύουν κι άλλες είναι ζεστές κι απαλές σαν λυωμένο βούτυρο.Έχω μάθει όμως να ξέρω τι θέλω..κι όταν κάτι μ αρέσει πολύ..να το ζω..όσο αντέχω και με αντέχει.Δεν ξέρω πόσες ώρες αφιερώνω εδώ μέσα..δεν με απασχόλησε ποτέ..όπως δεν με απασχόλησε πόσο κομμάτι του εαυτού μου έδωσα σε οτιδήποτε αγάπησα.Κι εχω αγαπήσει πολλά,πάρα πολλά που θέλει ώρες πολλές να σου τα εξιστορίσω.
η)
Τέλος καταλαβαίνω πως όλη αυτή η ενέργεια σου είναι καλοπροαίρετη.Αλλά πραγματικά πιστεύω πως μέσα στα μπλογκς υπάρχουν άτομα που γράφουν πραγματικά καλά..υπέροχα θα έλεγα..κι όχι εγω δεν είμαι μέσα σ αυτά,κι ομολογώ πως πολύ θα το ήθελα..είναι δύσκολη υπόθεση το γράψιμο,κι αν το σοβαρέψεις την κάνεις δυσκολότερη.Άσε που με τρομάζουν οι μετριότητες.
Δεν ξέρω τι θα ξημερώσει αύριο.Σήμερα όμως μου αρκεί αυτό το παιχνίδι των μπλογκ..και ναι είναι πολύ περισσότερο επικοινωνιακό από ότι φαντάζεσαι και καθόλου εικονικό..πίστεψε με..Έχω δει κι έχω νοιώσει πράγματα εδώ μέσα που ολόκληρη ζωή δεν μου τα έδωσε.
Καλοπροαίρετα..
Όταν ασχολούνται μαζί μου πάντα μου προκαλεί εντύπωση και μου γεννά ερωτηματικά..
Και βεβαίως πάντα θεωρώ πως από αγάπη μου μιλάς κι από αγάπη ό,τι έχεις υπαινιχθεί μέχρι τώρα..
Επίσης νομίζω πως είναι ένα πολύ ωραίο θέμα γιά συζήτηση όλο αυτό μιά που αφορά όλους μας,γι αυτό και το ανέβασα!

Φιλιά

Ρίξτε και μιά ματιά στο ταξιδιάρικο site του Χρήστου Μυστιλιάδη από την όμορφη Ρόδο..που του άρεσε τόσο πολύ το ταξίδι μου στο Πήλιο..χαλάλι σου Χρήστο..και σε άλλα ταξίδια εύχομαι!!

www.enlefkotv.com

άσε με σου λέω!

-Π ως το είπες ακριβώς;
-Είπα..χμμ ναι είπα πως τα έπιασα ένα ένα,τα καθάρισα από τυχόν υπολλείματα σκόνης και βρωμιάς και τα τοποθέτησα στα συρταράκια τους.
-Ααα..ναι..και;
-Τα σφράγισα ξέρεις,τα κλείδωσα με κλειδιά που μετά έκρυψα βαθιά.
-Άλλα βλέπω εγώ.Συρτάρια μισοανοιγμένα και πανιά ξέχειλα,μάλιστα άραφτα δίχως καν τα στριφώματα.Κι οι κλωστές όλες κουβάρι,τα βελόνια χαμένα.Και φυλλαράκια να διπλώνουν κατά πως φυσάει ο άνεμος.Σα χάρτινα,μιά να δείχνουν τη μία την πλευρά με έντονες τις νευρώσεις και μία την άλλη.Σε αποχρώσεις πρασινοχάλκινες.
Κι εκείνη η πεταλούδα μέσα σου σαν να σπαρταράει να αργοπεθαίνει άραγε ή μόλις να γεννιέται;
Στάσου που πας;
-Άσε με σου λέω!
-Στάσου θα χαθείς!!

μονόδρομος

Η ανάσα δύσκολη,η ζέστη αποπνικτική.Ο ιδρώτας δεν σ αφήνει να ξεχωρίσεις την μάζα από υγρή σάρκα , εσώρουχα και σεντόνια τυλιγμένα γύρω σου.Τα απομακρύνεις με νωχελικές κινήσεις.Ανοίγεις το ψυγείο και γεμίζεις ένα ποτήρι παγωμένο νερό.Το κατεβάζεις μονορούφι.

Ανοίγεις το μικρό ξύλινο παραθυρόφυλλο.Η θέα στον πέτρινο δρόμο.Η υγρασία υφαίνει γλοιώδη ιστό στο δέρμα σου.Όλα τα παράθυρα αριστερά και δεξιά κλειστά.Δουλεύουν κλιματιστικά κι ανεμιστήρες.Στο φουλ.Το δρομάκι μικρό,τουλάχιστον το κομμάτι που πιάνουν τα μάτια σου.Ένα και μοναδικό,χωρίς παρακλάδια χωρίς επιλογές.Ή μάλλον τούτο δω ήταν η επιλογή.Και μάλιστα ύστερα από πολύ σκέψη.Και τακτοποίηση συναισθημάτων και όχι μόνο.Όλα όπως έπρεπε.Σωστά και συνετά.Το καθένα στο δικό του συρταράκι.Με τάξη.Μακριά από υπέρμετρα συναισθήματα και ουτοπικές παρορμήσεις.Το καθένα προστατευμένο και προφυλαγμένο καλά.Τοποθετημένο με προσοχή στο κουκούλι του.Τουλάχιστον στο σημείο του δρόμου που ρίχνει φως η παλιά λάμπα.Εκεί όπου όλα είναι καθαρά.Εκεί που δεν φοβάσαι.
Οι σκιές μόνο σε τρομάζουν ,εκείνο το βαθύ μπλε σχεδόν μαύρο.Κι εκείνα τα σκουριασμένα καρφιά που τρυπούν σαν βελόνες τα κομμάτια σου.Όχι πάντα,μόνο κάποιες φορές.Όταν τους το επιτρέπεις!
Να προσέχεις λοιπόν.Μικρές ανάσες,σταθερά βήματα στη φωτεινή πλευρά του δρόμου.Όλα μετά από σκέψη και σύνεση.Να μην αφήνεις χαραμάδες να καραδοκούν.
Έτσι κι αλλοιώς πλησιάζει το ξημέρωμα..μιά άλλη μέρα!!Ίσως λίγο πιό δροσερή.

Πήλιο,Βυζίτσα

Η εκδρομή προέκυψε ξαφνικά,ίσως γι αυτό ήταν κι από τις καλύτερες.
-Πάμε;
-Φύγαμε!!
Προορισμός ο πιό σωστός κι ο πιό αγαπημένος.Στην Βυζίτσα του Πηλίου.
Είμαστε ερωτευμένοι και με τον τόπο και με το συγκεκριμένο αρχοντικό.Είναι του Κόντου, αριστερά, επάνω από την πλατεία.Είναι κτισμένο το 1792.Το δωμάτιο μας ήταν επάνω δεξιά στα τέσσερα πρώτα παράθυρα.Όλα τα υπόλοιπα μέχρι πίσω ανήκουν στην τεράστια σάλα του ορόφου.Το σπιτάκι που φαίνεται ακριβώς μπροστά,είναι η κουζίνα όπου η Βαγγελιώ,μια πολύ ζεστή γυναίκα που διάβαζε και τα Ανεμοδαρμένα Ύψη,ετοιμάζει το πρωινό με τα λογής λογής καλούδια,συν τα γευστικότατα μηλοπιτάκια(βεβαίως και πήρα την συνταγή και θα τα δοκιμάσω σύντομα!).
Είναι ιδανικός τόπος να ηρεμήσεις ,να ξαναερωτευτείς,να ξανααγαπήσεις,να ξεχάσεις ότι δύσκολο έχεις αφήσει πίσω σου,μέχρι και να το ξορκίσεις.
Χμμ...δεν θέλω πονηρά γελάκια αλλά τούτο δω ήταν το δωμάτιο μας,ίσα χωρούσε ένα κρεββάτι,ήταν όμως τόσο όμορφα διακοσμημένο,με ουρανό παρακαλώ,απαλά υφάσματα και δαντέλλες.Δεν ζητούσες τίποτα άλλο..

Η θέα από τα παραθυράκια.Πόσα ήταν;οκτώ;εννιά;

Το κλειδί του ατμοσφαιρικού δωματίου!!Γιά ζωγραφική δεν εμπνέει;

Ένα σπιτάκι στην βόλτα μας,μόνο,έρημο κι εγκαταλειμένο,αλλά πολύ όμορφο.

Στο δρόμο προς Τσαγκαράδα,πολύ πράσινο,αλλά και

Ένα γενναίο κομμάτι καμμένο δυστυχώς..φέρνει δάκρυα στα μάτια ..

Πηγαίνοντας στον Μυλοπόταμο γιά μπάνιο.

Οι Μηλιές είναι ένα χωριό 2 χλμ. από την Βυζίτσα.

Η ταμπέλα από το καφέ πάνω στο δρόμο,Άννα,να ένα μήλο.Είχα φάει ήδη, ένα πολύ ενισχυμένο πρωινό (τρομάρα μου) έτσι καθώς ήμουν πολύ διψασμένη πήρα μία ΕΨΑ βυσσινάδα.Ακολούθησε ένα fredo capuccino και μμμμιαμμμμ ένα γενναίο κομμάτι τσηζ κέικ,ενισχυμένο με μπόλικο βύσσινο γλυκό στην επιφάνεια..αχχχ ήθελα να βγάλω φωτο αλλά δεν πρόλαβα!!

Το εσωτερικό του καφέ..κ α τ α π λ η κ τ ι κ ό!!!

Τα ακτινίδια ήταν στο χώρο του πρωινού στο ξενοδοχείο,ακριβώς πάνω από τα κεφάλια μας!!

χμμμ..ναι..το φεγγαράκι(τη νυχτερινή λήψη δοκίμαζα :))) )

Στην επιστροφή περάσαμε και από την Μακρυνίτσα

Δροσιστήκαμε με πολύ παγωμένα νερά,σε πολύ όμορφες πηγές.

Ήταν υπέροχα.

Νομίζω πως μ αυτή την υπέροχη εκδρομή,μπήκε μία μεγάλη παρένθεση στη θέση που έπρεπε!

Καιρός ήταν πιά!