πουφφφφφ

*


Kαι ξαφνικά..  ακούς ένα πουφφφφφ..  και σκάει το μπαλόνι..


Να έτσι!


*

LOVE

Πάντα στολισμένος έρχεται ο έρωτας..
Όμορφος,  σαγηνευτικός,  γοητευτικός!
Διεκδικητικός και αλαζόνας.  Νομίζει ότι τα έχει όλα,  ότι μπορεί να καταφέρει τα πάντα,  οτιδήποτε και με οποιονδήποτε τρόπο,  για να έρθεις κοντύτερα σ' αυτό που φαντάζει το άλλο σου μισό.
Τραβάς λοιπόν από δω,  κόβεις από κει..  ξεχειλώνεις και στενεύεις κι αυτό όλο το ονομάζεις ''βάζω νερό στο κρασί μου για να έρθω πιο κοντά''.
Αν ήξερες πόσο ξεγιελιέσαι και πόσο ζαλίζει αυτό το νερό..  πόσο σε μεθάει..
Όσο σε φέρνεις στα μέτρα του άλλου τόσo σε χάνεις..  ώσπου σιγά σιγά ούτε ο ίδιος δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου..

Και το χειρότερο;  Δεν σε αναγνωρίζει ούτε το άλλο σου μισό.  Και κάπου εκεί το παιχνίδι λήγει.  Με κερδισμένους και χαμένους..  κι αρχίζεις να γλύφεσαι και να συνειδητοποιείς..  πότε ήρθαν στο σώμα σου όλες αυτές οι πληγές;  Πότε βρέθηκες με κομμένο πόδι;  ή με στραμπουληγμένο χέρι;

Και περνάει ο καιρός..  και συνέρχεσαι..  αργά..  μα σταθερά.. βρίσκεις γη κάτω από τα πόδια σου..
Κι όταν ξαναποκτήσεις γερά όλα σου τα μέλη,  ψάχνεις να ξαναδοθείς..  τόσο άτιμη είναι η ζωή..  τι λέω άτιμη..  πουτάνα είναι..

το πριν

*

Εκείνη η Άνοιξη,  την έχω κατά νου ακόμα,  αυτό το λίγο πριν τον έρωτα μου θύμιζε..  σα να ήταν διάχυτο στην ατμόσφαιρα αυτό το κάτι που κάνει τα ετερώνυμα να έλκονται..  αλλά όχι αυτούσιο αυτό,  παρά η φάση ακριβώς πριν από αυτό..

*

όνειρο ήταν

Έβλεπα στον ύπνο μου την Δ.
Ήταν ίδια,  όπως τότε..  πολύ ξανθά μαλλιά,  ελαφρώς απρόσιτο ύφος,  όμορφα χαρακτηριστικά προσώπου που εύκολα μάζευαν τα βλέμματα επάνω της!
Σου άφηνε μια ελαφριά αίσθηση του ανικανοποίητου,  είχε αποτυπωμένη μια γλυκιά μελαγχολία στο πρόσωπο της,  είχε μια πάρα πολύ ωραία δουλειά κατά τα δικά μου πάντα μέτρα και πολλές καλλιτεχνικές ανησυχίες οι οποίες ήταν και το μοναδικό κοινό σημείο μας,  η μοναδική επαφή,  το δυνατό κομμάτι που άγγιζε η μια την άλλη.
Κρατούσε ένα μικρό καφετί σκυλάκι,  από αυτά με τη σγουρή τρίχα που μοιάζουν με μακριά λουκάνικα,  και το πήρα με λαχτάρα αγκαλιά..
Το χάιδευα και του 'λεγα γλυκόλογα,  ενώ η Δ. του πείραζε την ουρά για να κατέβει από την αγκαλιά μου,  και να φύγουν.
Είχε πάντα μια δουλειά σημαντική  μετά,  και το σεβόμουν ακόμη κι αν αυτό σήμαινε λιγότερη βόλτα,  ή λιγότερη κουβέντα κατά τη διάρκεια ενός σύντομου καφέ..
Την έπεισα,  καθώς ο σκουρόχρωμος σκύλος άλλαζε αγκαλιές,  να καθήσουμε σε ένα τραπεζάκι που βρέθηκε μπροστά μας για καφέ.
Μου προκαλούσε άγχος,  ήταν δύσκολο άτομο,  καθόλου χαλαρό κι έπρεπε να μετράω τις λέξεις μου για τυχόν παρεξήγηση.
Με ρώτησε ''τι κάνεις Στέλλα;'' κι ένιωσα πως είχα τόσα να της εξιστορήσω που χρειάστηκα επειγόντως ένα μεγάλο ποτήρι δροσερό νερό.
Δεν κάλεσα σερβιτόρο,  σηκώθηκα εγώ η ίδια να το πάρω και χάθηκα σε δρόμους που κατάπιναν σπίτια..  βρέθηκα σε άλλα μέρη,  άγνωστα,  ένα μαγαζί,  πραμάτεια,  άλλα άγχη.  Συνέχισα να ψάχνω όμως,  το ζαχαροπλαστείο λεγόταν ''Τσάμης'',  ρώτησα μια ηλικιωμένη γυναίκα η οποία μου έδειξε το δρόμο αλλά μέχρι να κατευθυνθώ προς τα εκεί είχα ξεχάσει την φίλη μου,  τον σκύλο της,  το νερό και υποθέτω ότι κάπου εκεί ξύπνησα..

Δεν ξέρω τι με έφερνε κοντά στην Δ.,  σίγουρα δεν ήταν το ίδιο μ' αυτό που έκανε εκείνη να απομακρυνθεί από μένα..  νομίζω με προσέλκυε πάντα ό,τι αντίθετο προς εμένα το οποίο μου σερβιριζόταν σε φανταχτερό περιτύλιγμα..

Ας είναι καλά όπου κι αν είναι,  ό,τι κι αν κάνει..

διαδοχικά

*

Ξέρω πια,  πως το ένα φέρνει το άλλο..  με μαθηματική ακρίβεια..  όπως το ένα παιχνίδι μου διαδέχονταν το άλλο όταν ήμουν παιδί,  όπως η μια φίλη έδινε τη θέση της στην άλλη αργότερα..
Το κάθε τι που έζησα θα το ασπαζόμουν ευλαβικά μαζί και ότι το διαδέχτηκε κι η κάθε εμπειρία,  που έφερε μιαν άλλη εμπειρία και το κάθε μάθημα ένα άλλο μάθημα..

Κι ο χώρος που είχα..  ο χώρος που έχω..  ήταν πάντα άπλετος!

*

μυστικά (ενώθηκα)

Κάποιες σταγονίτσες απ' το σάλιο σου
αιωρήθηκαν στον αέρα,  καθώς μιλούσες δυνατά
και γελούσες,  κι όπως βρισκόμουν δίπλα σου
τις δέχτηκα στα χείλη.
Πιό πολύ κι από αγίασμα οι σταγονίτσες απ' το σάλιο σου,
κι όταν διαλύθηκαν στο στόμα μου
ήταν σαν μυστικά να ενώθηκα μαζί σου,
σαν μυστικά να σε έβαζα μέσα μου.
Πιό πολύ κι από αγίασμα το σάλιο σου,
κι ας μην έχουμε φιληθεί ποτέ στο στόμα,
κι ας τρέμει το φυλλοκάρδι μου
πως πάλι θα απομακρυνθείς και θα σε χάσω-
κι η συμπεριφορά σου δείχνει
πως δεν μετράω πια για σένα.



Αλεξάνδρα Μπακονίκα

''Πεδίο πόθου''
εκδ. Μεταίχμιο
2005

paris

Η κινητήρια δύναμη είναι ο έρωτας!
Να διαλύσεις,  να ξαναφτιάξεις,
να ονειρευτείς,  να διεκδικήσεις,
να πατήσεις,  να απαιτήσεις,
να αψηφήσεις,  να τρέξεις,
να μηδενίσεις..

Η λογική μόνο φραγμούς βάζει..  κι αναιρεί τον έρωτα..  οπότε μη συγκρίνεις ανόμιες καταστάσεις και πράγματα,  το τι θα έκανες τότε και το πόσο κομμάτι του εαυτού σου θα έδινες,  καμμία σχέση με το σήμερα !
Ό,τι πρόλαβες..