Κάποιος τις νύχτες τακτοποιεί τις λέξεις μου και φτιάχνει κεντήματα.. τις μέρες φυσάει ψαλίδια.. τόσο όσο να μη θυμάμαι τίποτα !
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
σ' αυτόν που είχε τον Βυσσινόκηπο
Θα ήθελα πολύ να έχω στην κατοχή μου, μία από τις ζωγραφιές σου. Ήσουν ένα γλυκό, αυτόφωτο πλάσμα. Κάπου άκουσα πως αυτό το τραγούδι σου ά...
Γνωστά συμπτώματα που, τι σύμπτωση... βασανίζουν κι εμένα...
ReplyDeleteΚαλημέρα!
μα τι ωραια που στρωνονται οι λεξεις καποια βραδια, κυριως πριν τον υπνο.. και μετα; με το πρωτο φως του ηλιου χανονται στο πουθενα..
Deleteκαλημερα μυθημναιε.. χρονια πολλα αν γιορταζες εχθες :)
Όχι δεν γιόρταζα, όπου να 'ναι κοντεύει η δική μου γιορτή: 8 Νοεμβρίου! Με τους Μυτιληνιούς Στρατήδες!
DeleteΝα 'σαι καλά! Α, και να το θυμηθείς...
Και ράβε, ξήλωνε που τραγουδά και ο αγαπημένος Ξυλούρης ε? Μια αέναη 'πλέξη'...;)
ReplyDeleteραβε απο βραδυ και ξηλωνε τα πρωινα ναι ναι.. οπως τα λες.. καλημερες κ χρονια πολλα !
Delete