Είμαι σε ένα νιρβάνα ευτυχισμένης επανάληψης, σαν το μικρό παιδί που καθισμένο χάμω βάζει στο κουβαδάκι του άμμο, φτιάχνει πύργους και μετά φέρνει θάλασσα.. γκρεμίζει.. φτιάχνει, γκρεμίζει, φτιάχνει, άμμος, νερό.. άμμος, νερό.. άμμος, νερό..
Τέλεια!
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
ένα τελευταίο αντίο
Υπάρχουν κι εκείνες οι σχέσεις όπως πχ ένας θείος, που στην παιδική σου ηλικία αγάπησες πολύ για την ομορφιά του και την καλωσύνη του. Έ...
Χαίρομαι τόσο που χαίρεσαι... ;)
ReplyDeleteτο ξερω βρε :)
DeleteΠω πω πω, αυτή η κοιλίτσα!
ReplyDeleteΑπίστευτη τρυφερότητα βγάζει και το κείμενο σου!
ΑΦιλάκια τρυφερά... φυσικά! :)