8216---

 

 

 

 

 

 

8216---

Δεν έχω σβήσει απ' το καρνέ μου το τηλέφωνό σου.

 Πρώτα σαν πάντα τ' όνομα σου εκεί στο σίγμα

 μοιάζει να σέρνει έναν χορό μελλοθανάτων.

 Και σου τηλεφωνώ συχνά σε ώρες απίθανες

 λέγοντας πως θα 'χει βγει, θα 'ναι στο θέατρο, σε ταβέρνα.

 Στο κλειστό σπίτι τα έπιπλα πενθούν

 με τη διακριτική πλερέζα λίγης σκόνης.

 Είναι σκληρές αυτές οι υπηρεσίες.

 Γι' αυτό κι εγώ φροντίζω για τα πάγια κάθε μήνα.

 Γιατί αν αποφασίσω κάποτε να πάρω

 σε ώρα πιθανή

 ίσως για μένα εσύ

 να το σηκώσεις.

 [...] 

Μ' αυτά κι εκείνα σε κρατώ

 γύρω και δίπλα μου

 κρατώ το ακουστικό που εσύ κρατούσες

 κρατώ την πιθανότητα

 να συνεχίζεται η ζωή σου σ' ό,τι αγάπησες

 γιατί το νιώθω

 από το τρίξιμο του τραπεζιού στα νέα πατώματα

 απ' τα καινούρια αγγίγματα στη συσκευή

 μέρα τη μέρα κι απ' τον τόνο της φωνής μο

υ πως ό,τι αγάπησες

 δε θέλει και δεν ήθελε

 όμως σιγά σιγά βολεί βολεί

 να λησμονήσει.

 (Γιάννης Βαρβέρης - Ο θάνατος το στρώνει)