τρυφερά

 

Τα μεσημέρια,  κλείνω τα παραθυρόφυλλα στη ζέστη,  τον αέρα,  τον ιδρώτα και τη βροχή,  φτιάχνω μια σκοτεινή και ήρεμη φωλιά και κρύβομαι μέσα.  Ενώνω τα καλώδια του laptop και της tv και παρακολουθώ κάποια σειρά στην οθόνη μου.  Συνήθως δεν είναι ποιοτική,  συνήθως είναι απολύτως προβλέψιμη.  Με ξεκουράζει,  μου αφήνει όμως στο λαιμό έναν κόμπο ανικανοποίητου,  το ιδανικό  δεν υπάρχει.  Στο κινητό μου,  ένα video μου δείχνει πώς η Θεσσαλονίκη έγινε Βενετία.  Τηλεφωνήματα μεσ'  το καταμεσήμερο.  Τα θέματα παραμένουν πάντα το ίδιο αδιέξοδα.  Η διάθεση πότε έτσι και πότε αλλιώς.  Εκεί που αρχίζεις και γκρινιάζεις,  έρχεται κάτι δυνατότερο που σε ξυπνάει.  Απότομα και ξαφνικά κι ας λες πως το περίμενες.  Στην πραγματικότητα,  όταν δεν σε βλέπει κανείς,  σταυρώνεις τα δάχτυλα πίσω στην πλάτη.  Κι ας ξέρεις πως κι αυτό το μαγικό δεν πιάνει.  Οι αργίες πέρασαν μέχρι τις επόμενες.  Αύριο είναι μια άλλη Τετάρτη και το δελτίο καιρού δείχνει ηλιοφάνεια καθώς το βέλος τρυπάει αλύπητα την καρδιά της εβδομάδας.