της Κυριακής

 

 Ο άνθρωπος δεν είναι μια φωτογραφία,  τον βλέπεις,  λες καλός είναι κι εκεί τελειώνει..

Τον άνθρωπο που τον έχεις φίλο,  τον ζεις στο χρόνο,  με τα καλά του και τα άσχημα του κι εκεί βρίσκεις αν τον αντέχεις.  Και στα γεγονότα τα αληθινά της ζωής,  τα χαρούμενα κυρίως,  να είναι δίπλα σου.  Με τον δικό του τρόπο αλλά δίπλα σου.

Κι αν εσύ κάνεις κουρασμένος κοντοσταθείς,  πάλι να είναι  εκεί γιατί ο φίλος προσπαθεί να την ανοίξει την κλειστή πόρτα.  Ο καλός φίλος σε πιάνει από το χέρι και λέει πάμε,  αξίζει να είμαστε παρέα.

Το ίδιο κι εσύ όταν θέλεις να είσαι ένας καλός φίλος!

Ο φίλος,  αν είναι να σε στεναχωρήσει δεν θα σου το πει.  Εκτός κι αν φτάσει στο απροχώρητο.  Κι αυτό είναι ένα εξαιρετικά κομβικό σημείο..