Κάθομαι και χαζεύω αυτά τα σκίτσα του Τσαρλς Σουλτς τόση ώρα κι ενώ ο στόχος μου ήταν να γράψω κάτι για την χρονιά που φεύγει και γενικότερα για τον χρόνο και ότι φέρνει αυτός, σκέφτομαι πως τελικά διόλου σημασία έχει το τι και το πως. Μόνο το παιδί μέσα μας. Και το δώρο προς τον εαυτό μας, η υποχρέωση μας, ο όρκος τιμής μας είναι να το προσέχουμε και να του συμπεριφερόμαστε με εκτίμηση και με γλυκιά τρυφερότητα.
Γιατί θα πρέπει να μπούμε σε καλούπια χάνοντας κάθε αυθορμητισμό που μας κάνει χαρούμενους; Αυτό το παιδί μέσα μας είναι που ώρες-ώρες δίνει χρώμα στη ζωή μας.
ReplyDeleteΚαλή Πρωτοχρονιά Στέλλα μου!
Γιατί Αννίκα μου καμμιά φορά πρέπει να μάθουμε εκτός από το να παίζουμε. Και το να μάθουμε όπως κι εσύ λες μας οδηγεί στο να χάνουμε τον αυθορμητισμό μας.
Deleteκαλή πρωτοχρονιά Αννίκα μου (φαντάζομαι τί θα μαγειρεύεις τώρα)
Μα τα γράφεις τόσο ωραία, κι είναι πανέμορφες και οι εικόνες που επιλέγεις, που είμαι κι εγώ τώρα εδώ ένα μικρό παιδάκι, κι όπως λέει και η Αννίκα, χωρίς καλούπια.. 💕💕
ReplyDelete