Βάζεις πλυντήριο, απλώνεις τα ρούχα. Την κουβέρτα που σε έχει σκεπάσει νύχτες και νύχτες και κάποιες μέρες δύσκολες. Το πατάκι που χαιδεύει το σημείο του σπιτιού που επικοινωνεί με την αυλή. Βρίσκεσαι πάντα κάπου ανάμεσα. Ανάμεσα στο μέσα και έξω. Ανάμεσα στη ζεστασιά του ήλιου και την ψύχρα της σκιάς. Ανάμεσα στον έρωτα και την αγάπη. Ανάμεσα στο σε θέλω και στο σε μισώ. Ανάμεσα στο τί καλά που θα σε δω και στο μια χαρά είμαστε από μακριά. Τα χρόνια περνάνε. Οι άνθρωποι που πέρασαν από τη ζωή μας, μας θυμίζουν κυρίως την νιότη μας. Κι ότι δεν ταίριαξαν τα χνώτα μας. Ο ένας στη δύση κι ο άλλος στην ανατολή. Ο ένας δεξιά κι ο άλλος αριστερά. Ο ένας δεν έχω χρόνο ο άλλος έχω άπειρο χρόνο. Ο ένας θέλω κοινωνικές σχέσεις, ο άλλος θέλω να είμαι μόνος μου. Ο ένας να φυτεύει ο άλλος να ξεριζώνει. Ο ένας ψέμα ο άλλος αλήθεια. Ο ένας με μέλει ο άλλος πέρα βρέχει. Έτσι είναι οι άνθρωποι. Τραβούν ο καθένας τον δικό του δρόμο. Κι αυτό πιστεύουν ότι είναι το καλύτερο.
No comments:
Post a Comment