Το μακρινό 1990, σαν σήμερα ήταν Σάββατο, ένα από τα δυό πιο σημαντικά Σάββατα της ζωής μου. Ήταν η μέρα που γεννήθηκε ο Α. το μικρό μου αστέρι που μεγάλωσε κι έγινε ολόκληρος άντρας, υπεύθυνος, με δική του οικογένεια, δικό του γιό τώρα πια. Ποιός το φανταζόταν; Εκείνο το μικρό αγόρι που μου έφερνε και μου φέρνει πάντα λουλούδια στις γιορτές μου, που ένιωθα πάντα και νιώθω ακόμη την φιλοτιμία του και την αγάπη του.
Σήμερα, ενώ είναι μια συνηθισμένη Τρίτη, νιώθω σαν να είναι Σάββατο, ξέρω πως συμβαίνει αυτό πολλές φορές, όμως ειδικά σήμερα νομίζω πως εξηγείται επειδή οι αναμνήσεις είναι πάρα πολύ έντονες και πάρα πολύ ευχάριστες.
Να ζήσεις αγόρι μου χίλια χρόνια, να είσαι γερός, δυνατός κι ευτυχισμένος γιατί όπως σου είπα και στο τηλέφωνο, σου αξίζει!
Ένα μπουκέτο ευχές, Στέλλα μου. Να τον χαίρεσαι, να τον καμαρώνεις με κάθε όμορφο τρόπο, γεμάτο όνειρα και υγεία.
ReplyDeleteΓιάννη μου σ ευχαριστώ που είσαι πάντα εδώ και υποστηρίζεις με εξαιρετικά και ποιοτικά σχόλια τα κείμενα μου.
DeleteΕυχαριστούμε για τις ευχές :)