exit

 

 

 Έψαχνα για μια φωτογραφία που θα συνόδευε αυτή την ανάρτηση,  ατμοσφαιρική αλλά και αισιόδοξη,  τελικά όμως με κέρδισε αυτή η έντονα κλειστοφοβική  ατμόσφαιρα κι αυτό το ''exit'' που λάμπει κατακόκκινο σαν να θέλει να μου θυμίσει πως ακόμη και οι πιο ''κλειστές'' και δύσκολες καταστάσεις έχουν μια διέξοδο.  

Με προβλημάτισε η ίδια μου η επιλογή,  με κάνει να αναρωτηθώ για το σημερινό μου backround και για το ανάλογο σημερινό μου συναίσθημα.

Σκέφτομαι ωστόσο,  πως ακόμη κι αυτός ο ίδιος ο εγκλωβισμός έχει να κάνει με προσωπική συναίνεση έστω κατά ένα μέρος,  και πως όταν λέω ''ας κάνω αυτό που αυτή τη στιγμή μου αρέσει κι ας γίνει ότι θέλει'',  τις επόμενες μέρες θα το βρώ μπροστά μου.   Κι αυτό ισχύει στα πάντα,  αν δεν προνοήσεις κι αν δεν έχεις τον έλεγχο,   το πέρασμα από το ταμείο είναι κατά συνέπεια οδυνηρό!

πάμε στο blog του aeipote

 

 

 Σήμερα,  πίνουμε καφεδάκι και κουβεντιάζουμε,  στο blog του αγαπημένου μου aeipote,  αφού αποδέχτηκα την πρόσκληση του,  σαν συνέχεια του παιχνιδιού που ξεκίνησε η Κατερίνα.    Δεν είναι που δεν μπορώ να του πω όχι,  είναι που μου βγαίνει αβίαστα το ναι στις προσκλήσεις του και δεν είναι καθόλου τυχαίο αυτό με την ευγένεια και την διακριτικότητα που τον διακρίνει! 

Πάμε λοιπόν!!!

κλωστούλα

 

 

Μια άρνηση ήσουν ολόκληρος,  μια άρνηση να κατανοήσεις πως η όποια αγάπη μας κρεμόταν από μια κλωστή και πως η κλωστή αργά ή γρήγορα θα έσπαγε κι εμείς οι δυό θα βρισκόμασταν ξαφνικά να αιωρούμαστε στον αέρα με το κενό να χάσκει πελώριο από κάτω μας.

Και να 'μαστε τώρα να παλεύουμε μ'  αυτό το κενό,  αγαπημένε μου,  εσύ εκεί κι εγώ εδώ,  κι η κλωστούλα σώα και αβλαβής. Μα τίποτα να μην κρέμεται πια από πάνω της,  μήτε αγάπη,  μήτε πόθος και λαχτάρα μήτε εκείνο το σπαρακτικό ''μαζί''.

εγώ ζητώ

 

 

 Μεθυσμένη από τις εναλλαγές ισορροπίας/ανισορροπίας,  εγώ από τους έρωτες μου διεκδικούσα,  εκλιπαρούσα,  ζητούσα!  Να φτάσουν και να μου φέρουν στα χέρια το φεγγάρι.  Και το έκαναν.  Ζητιάνευαν όμως κι εκείνοι τον δικό μου έρωτα.  Ψαχούλευαν στο βάθος της καρδιάς μου,   εκμαιεύοντας φιλιά,  συγγνώμες,  αγκαλιές,  επιβεβαίωση,  τηλεφωνήματα,  ήθελαν να ακούσουν πως θα νιώσω την έλλειψη τους αν πχ πήγαιναν ένα ταξίδι σήμερα,  ήθελαν να τους μιλάω,  να τους μιλάω,  να τους μιλάω.. και με άκουγαν!

Ποτέ δεν μου είπαν,  αυτοί βέβαια που ένιωθαν αμοιβαίο έρωτα,  γιατί οι άλλοι έφευγαν από το πρώτο λεπτό,  αυτοί λοιπόν ποτέ δε μου είπαν αυτό το εγωιστικό κατά την ταπεινή μου άποψη΄΄Δεν σου ζητώ αυτό,  γιατί αν πρέπει να σου το ζητήσω,  δεν το θέλω πια''.

 

 Αντίθετα,  είπε κάποτε η Φρίντα Κάλο για τον σύζυγό της Ντιέγκο

"Δεν σου ζητώ να με φιλήσεις.

 Μην πεις συγγνώμη

 όταν σκέφτομαι ότι κάνεις λάθος.

 Δεν θα σου ζητήσω καν να με αγκαλιάσεις

 όταν το χρειάζομαι περισσότερο.

 Δεν σε ρωτάω να μου πεις πόσο όμορφη είμαι,

 ακόμα κι αν είναι ψέμα..

Δεν θα σου ζητήσω καν να μου τηλεφωνήσεις

 για να μου πεις πώς πήγε η μέρα σου,

 ούτε να μου πεις ότι σου λείπω.

Δεν θα σου ζητήσω να με ευχαριστήσεις 

για όλα όσα κάνω για σένα,

 ούτε να δείξεις ότι νοιάζεσαι για μένα

 όταν η ψυχή μου είναι κάτω,

 και φυσικά δεν θα σού ζητήσω

 να με στηρίξεις στις αποφάσεις μου.

 Δεν θα σου ζητήσω καν να με ακούσεις

 όταν έχω πολλές ιστορίες να σου πω.

 Δεν θα σου ζητήσω να κάνεις τίποτα,

 ούτε καν να είσαι δίπλα μου για πάντα.

 Γιατί αν πρέπει να σού το ζητήσω, δεν το θέλω πια." 

ένας ήλιος

 

 

 Ο Ιούλιος και ο Αύγουστος κεντημένοι με διάφορες τεχνικές,  σε κομμάτια από ύφασμα καθόλου τυχαία.  Τα μπεζ και τα χρωματιστά από την προσωπική μου συλλογή,  το λευκό που διακρίνεται στην φωτογραφία από μια παλιά,  υπέρκομψη λινή φούστα της μάνας,  και τα λευκά που δεν φαίνονται,  κομμάτια από παλιό πουκάμισο του γιού.

Οι σκέψεις πολλές,  με τί χαρά αγοράζονται τα ρούχα και πώς τα πετάμε όταν παλιώνουν.  Οι ηλικίες που επιβάλλεται να αποδεχθούμε καθώς η ζωή μας προχωράει και προχωράει και προχωράει,  κι εμείς ωριμάζουμε όλο και πιο πολύ ωριμάζουμε εσωτερικά και εξωτερικά!

 Οι κλωστές,  εδώ και μια δεκαετία προσεκτικά επιλεγμένες από εμένα σε πολυαγαπημένα χρώματα στέκουν θα έλεγα αγέρωχες στο χρόνο και στις εκάστοτε συνθήκες,  έτοιμες να υποστηρίξουν με θέρμη αυτό που θέλουμε από την φαντασία μας και το μυαλό μας να περάσουμε στην επιφάνεια που ο καθένας μας έχει διαλέξει.  Στην προκειμένη περίπτωση η επιφάνεια είναι από πανί,  μαλακό όσο και σταθερό,  τρυφερό και σαν αγκαλιά αγαπησιάρικο παίρνει την ζεστασιά από τα χέρια που για μήνες το ακουμπούν,  το ράβουν,  το κεντούν. 

Σε πρώτο πλάνο,  στο μυαλό μου είχα την θάλασσα,  αλλά ο ήλιος κέρδισε το σκηνικό.  Ο ήλιος,  το φως,  η λάμψη που για μένα είναι τα πάντα.

mail

 

Λοιπόν,  στα τόσα (14) χρόνια που έχω το blog,  έχω στείλει δεν λέω, μηνύματα και μηνύματα σε άλλους bloggers,  άλλοι μου απάντησαν,  άλλοι (δεν θυμάμαι αλλά μάλλον συνέβη) όχι.  Τί τους έγραφα και τί μου έγραφαν θα σας γελάσω,  αν και ξέρω πως αν διάβαζα αυτά που έστελνα εγώ τότε,  σήμερα,  πω πω είμαι σίγουρη πως θα ντρεπόμουν.  

Βέβαια από τότε έχουν περάσει πολλάαα χρόνια και κάπως μεγαλώσαμε (εντάξει πολύ),  και συνετιστήκαμε και ας πούμε πως διαχειριζόμαστε αυθορμητισμούς και συναισθήματα και τέλος πάντων κάποια πράγματα τα ξεπεράσαμε όπως τον μεγάλο ενθουσιασμό (λέμε τώρα).

Τί με έπιασε και τα λέω όλα αυτά;

Η αφορμή ήταν ότι με ''συνεπήρε''  μια blogger (δεν λέω πια) και ήθελα να κάνω μια ερώτηση (καλέσματος) σε άλλη μια, αλλά ψάχνοντας για το γνωστό mail στα προφίλ τους,  δεν βρήκα κάτι σχετικό,  οπότε βρε κορίτσια αν κάποιος θέλει να επικοινωνήσει μαζί σας,  πώς θα γίνει αυτό;

Θα μου πεις,  πρέπει να σεβαστώ την θέληση κάποιων ανθρώπων ως προς την έξω από το blog επικοινωνία..

Σωστό κι αυτό!  Και πρέπει να το αποδεχτώ!

μοναδικότητες

 

 

Επειδή δεν σου λέει ''ήσουν ο έρωτας της ζωής μου'',  αλλά λέει ''ήσουν ο ένας από τους δύο έρωτες της ζωής μου'',  παίρνει την ανάλογη απάντηση ''εσύ ήσουν ο ένας από τους τρεις έρωτες της ζωής μου''.

Πάρε για να μάθεις :-)))

Και βέβαια όταν όλο περιέργεια ρωτάει ''ποιό ήταν το τρίτο άτομο''  με πολύ φυσικότητα απαντάς ''είχα κι έναν έρωτα στην εφηβεία''.

Γενικά,  άμα θέλεις να βγάλεις άσσους από το μανίκι,  βρίσκεις τον τρόπο,  όμως στην πραγματικότητα θέλεις να του πεις ''αγόρι μου ήσουν ο μοναδικός άνθρωπος στη ζωή μου που έκανε την καρδιά μου να χτυπάει τόσο δυνατά''.

Αλλά δεν το λες ούτε του εαυτού σου!