άνθη

 

 Άνθισε το δεντράκι της γειτονιάς μου,  εύθραυστο,  ανοιξιάτικο,  αψηφώντας τον τρελό αέρα και τα βαριά γκρίζα σύννεφα.  Στο καθένα από τα άνθη του κι ένας άνθρωπος που έμαθε να μην περιμένει αλλά να ζει τη διαδικασία ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα.  Μηδενική η εγγύηση της επόμενης μέρας.  Φυσάει και το χώμα στρώνεται με πέταλα.  Σ'  αυτό το μικρό κομμάτι γης,  συχνά τραγουδούν λογής λογής πουλιά.  

Πραγματικά απορώ πως επιβίωσε αυτός ο ταπεινός παράδεισος της φύσης στο κέντρο μιας πόλης που ασφυκτιά στο μπετόν.

ευχέρεια

 

Τέχνη είναι η ευχέρεια του..  εδώ θα βάλω ένα βάζο,  κι εκεί θα βάλω ένα πουλί,  θα διακοσμήσω με ασπρόμαυρα πλακάκια το πάτωμα κι ένα μπορντώ,  η κουρτίνα θα είναι αέρινη,  στο κηροπήγιο κεριά,  στη ραπτομηχανή,  βελόνα,  κορδέλα κι ένα ύφασμα,  στον πίνακα ένα παράθυρο να κοιτάζει εξοχή και στην καρέκλα ένα μαξιλάρι αναπαυτικό για να καθήσει ο πιο αγαπημένος μου άνθρωπος στη γη! 

 

εσωστρεφείς

 

Εμείς οι παράξενα εσωστρεφείς,  αναπνέουμε καλύτερα σε χώρους κλειστούς και άδειους από παρουσίες,  καλημερίζουμε φροντίζοντας τα πρωινά τα φυτά μας,  ανάβουμε τα πορτατίφ τις βροχερές μέρες,  φοράμε ρούχα σε σκούρα χρώματα,  σκεφτόμαστε πολύ,  αγαπάμε πολύ και θυμώνουμε πολύ.  Δεν ξεχνάμε και φεύγουμε και ξαναγυρνάμε.  Είμαστε γλυκύτατοι,  συμπαθητικοί,  δεχόμαστε μπούλινγκ για το ότι δεν ανοιγόμαστε τόσο όσο οι υπόλοιποι άνθρωποι,  κάνουμε δύσκολα φίλους,  θέλουμε πολλά όμως τελικά αρκούμαστε στα λίγα και καλά.  Εκτονωνόμαστε με ένα περίπατο,  πίνουμε καφέ,  διαβάζουμε που και που καμιά σελίδα από κάποιο βιβλίο και κυρίως απογοητευόμαστε.

επιρροές

 

Σκέφτομαι πόσο το περιβάλλον μας επηρεάζει την αύρα μας,  την σκέψη μας,  τις κινήσεις μας,  τη διαμόρφωση του χαρακτήρα μας.  Ο κάθε άνθρωπος που βρίσκεται γύρω μας τραβάει κι από μια κλωστή μέσα από το κεφάλι μας ενώ συγχρόνως φυτεύει και μια δικιά του.  Αν φύγω από εδώ που είμαι,  θα συνδεθώ με άλλους ανθρώπους,  άλλες κλωστές,  διαφορετικά τραβήγματα και φυτεύματα.  Διαφορετικές επιρροές ωστόσο ''επιρροές''.  Συγχωνεύσεις και συμβιβασμοί.  Πάντα,  παντού και με τον οποιοδήποτε.  Όλο και κάποιος αναπνέει δοκιμάζοντας την δική μου αντοχή.  Ωστόσο,  όσο κι αν μετακινηθεί το βάρος,  η ζωή δεν είναι νόστιμη σαν μονόλογος,  η ζωή τον θέλει τον πληθυντικό.  Πάντα θα υπάρχει ένα τίμημα.  Όποια κι αν είναι η επιλογή κάτι θα είναι λειψό.  Αρκεί αυτή η έλλειψη να μην έχει αγριότητα,  κακοποίηση,  να μην σε σπάει σε κομμάτια.

πλυντήριο

 

Βάζεις πλυντήριο,  απλώνεις τα ρούχα.  Την κουβέρτα που σε έχει σκεπάσει νύχτες και νύχτες και κάποιες μέρες δύσκολες.  Το πατάκι που χαιδεύει το σημείο του σπιτιού που επικοινωνεί με την αυλή.  Βρίσκεσαι πάντα κάπου ανάμεσα.  Ανάμεσα στο μέσα και έξω.  Ανάμεσα στη ζεστασιά του ήλιου και την ψύχρα της σκιάς.  Ανάμεσα στον έρωτα και την αγάπη.  Ανάμεσα στο σε θέλω και στο σε μισώ.  Ανάμεσα στο τί καλά που θα σε δω και στο μια χαρά είμαστε από μακριά.  Τα χρόνια περνάνε.  Οι άνθρωποι που πέρασαν από τη ζωή μας, μας θυμίζουν κυρίως την νιότη μας.  Κι ότι δεν ταίριαξαν τα χνώτα μας.  Ο ένας στη δύση κι ο άλλος στην ανατολή.  Ο ένας δεξιά κι ο άλλος αριστερά.  Ο ένας δεν έχω χρόνο ο άλλος έχω άπειρο χρόνο.  Ο ένας θέλω κοινωνικές σχέσεις,  ο άλλος θέλω να είμαι μόνος μου.  Ο ένας να φυτεύει ο άλλος να ξεριζώνει.  Ο ένας ψέμα ο άλλος αλήθεια.  Ο ένας με μέλει ο άλλος πέρα βρέχει.  Έτσι είναι οι άνθρωποι.  Τραβούν ο καθένας τον δικό του δρόμο.  Κι αυτό πιστεύουν ότι είναι το καλύτερο.  

 

ψυχή μου

 Ακόμη κι αν πάψει στον κόσμο να υπάρχει ήλιος,  θα φτιάχνω αχτίδες τρίβοντας πέτρες,  θα δημιουργώ σπίθες,  φως και ζεστασιά,  και δεν με νοιάζει αν καίω τα χέρια μου,  το φως θα κυλάει μέσα σου κι όλα θα λάμπουν μόνο για σένα-

 

το χρώμα

 

Σε ρουφάει το χρώμα.  Κολλάει επάνω σου σα βεντούζα.  Χάνεις τα λογικά σου,  η σκέψη σου μικραίνει,  κολυμπάς σε μια θάλασσα,  πετάς στον ουρανό,  βρίσκεσαι στον παράδεισο.  Αγαπάς την κάθε απόχρωση,  είναι εκεί για σένα,  είσαι εκεί για σένα,  μια διάσταση πέρα του κόσμου ετούτου.  Ονειρεύεσαι χωρίς να είναι νύχτα και χωρίς να είσαι στο κρεββάτι σου.  

  

quest

Τον τελευταίο χρόνο το σπίτι φώναζε την απουσία σου.  Κανένα ηλεκτρικό φως,  καμία υποψία ανάσας.  Ένιωθα ότι με κάποιο τρόπο το γνώριζες ότι περνούσα συχνά από τον δρόμο σου.  Ένιωθα ότι όλο και κάποια κάμερα θα το κατέγραφε αυτό,  πολλές φορές έλεγα πως χαμογελάς κι άλλες πως ξινίζεσαι.  Δεν σου άρεσε η στενότητα,  πιεζόσουν.  Δεν σου άρεσαν τα γράμματα, μου τα επέστρεφες πίσω αναπάντητα.  Όμως εμένα μου αρκούσε το να ξέρω ότι είσαι καλά.  Χθες,  έκανες μια quest εμφάνιση και μου άφησες ένα χαιρετισμό.  Μακάρι να μπορούσες να δεις με τα μάτια σου την έκπληξη μου και την χαρά μου,  καθώς συνεχίζεις την όμορφη ζωή σου.

το μεγάλο εγώ

 

Όταν λύσεις τον γρίφο που λέγεται ''άνθρωποι'',  αρχίζεις και βλέπεις πίσω από τον καθρέφτη.  Εμφανείς συμπεριφορές.  Εγωισμός και ζήλια.  Σύγκριση.  Εγώ.  Μεγάλο,  τεράστιο.  Ιδιοτέλεια.  Και μια τεράστια ανάγκη να σε οδηγήσει ο άλλος σε ένα δρόμο που εσύ ούτε καν μπαίνεις στον κόπο να ιχνογραφήσεις,  πόσο μάλλον να τον δημιουργήσεις,  να τον κτίσεις.  Όλο ο άλλος,  ο άλλος,  ο άλλος,  δεν έκανε αυτό και δεν έκανε εκείνο ενώ εμείς είμαστε αγγελάκια με χρυσό φωτοστέφανο.που καθόμαστε παθητικά στη γωνίτσα μας και περιμένουμε ένα χέρι να μας σηκώσει,  αλλά τελικά ''τί θέλει αυτό το χέρι εδώ'';  ρωτάμε.  Ό,τι είναι έξω από το σκεπτικό μας δεν κάνουμε καν τον κόπο να το ακουμπήσουμε.  Μια κίνηση που να μας βγάλει έξω από το αβγό μας,  μπορεί να βοηθήσει να γνωρίσουμε έναν καινούργιο κόσμο.  Αλλά το μυαλό κοντό,  απορρίπτει,  απορρίπτει..  και μετά τί;  Ο άλλος,  ο άλλος..  τίποτα δεν κάνει για μας,  άλλα περίμενα κλπ

 

ΜουΛείπει

 

Το πρώτο δεκαπενθήμερο του Φλεβάρη,  είναι το 15νθήμερο του ΜουΛείπει.  Πολύ και βαθιά κι αυτό πονάει.  Κάθετα!  Σαν μαχαίρι στην καρδιά.  Μουδιάζει η λύπη το σώμα μου,  έρχονται στο νου μου εποχές που δεν ήταν οι καλύτερες.  Anyway,  ήταν ο πατέρας μου και νομίζω πως κάθε πατρική απώλεια κοστίζει.  Τελικά,  με εμπόδια,  αλλά βγήκαμε την βόλτα μας και σήμερα,  περπατήσαμε 7 χιλιόμετρα.  Αγόρασα μια οδοντόβουρτσα βελουδένια / μαλακιά (ναι,  έχω φτάσει στην ηλικία που μόνο με πολύ,  με σούπερ μαλακιά οδοντόβουρτσα μπορώ να βουρτσίσω τα δόντια μου χωρίς να πονάω).  Αγόρασα μεσοδόντια no4 κι ένα καρβέλι ψωμί αρκετά μεγάλο,  από μια μακρινή γειτονιά έτσι για την περιπέτεια.  Αν μου έλεγε κάποιος πριν 20 χρόνια πως το να ψωνίσω από κάποιο φούρνο ή το να πάω μέχρι την λαική αγορά θα ήταν περιπέτεια θα γελούσα.  Σήμερα το βράδυ μου είναι μοναχικό.  Διαβάζω ένα αστυνομικό βιβλίο.  Λύνω σταυρόλεξα.  Τελείωσα ένα έργο με μαργαρίτες φτιαγμένο από υφάσματα,  νιώθω πολύ ικανοποιημένη,  μου άρεσε πολύ.  Θα το δώσω να μου βάλουν μια πολύ ωραία κορνίζα και θα το κρεμάσω τον τοίχο μου να το χαίρομαι.  Αυτές οι μαργαρίτες μοιάζουν με ποίημα.  Θα είναι ένα ποίημα στον τοίχο μου.  

 

αχνοφαίνεται

 

Όσο βαθύς κι αν είναι ο χειμώνας,  αχνοφαίνεται η άνοιξη.. 

 

κομμάτι ζωής

 

Δεν ξέρω αν έχει νόημα να ανακαλείς μια δύσκολη στιγμή της ζωής σου ωστόσο πολλές φορές αυτό απλά συμβαίνει.  Ξυπνάς ένα πρωί και η ανάμνηση  είναι καρφωμένη σφήνα στο μυαλό σου.  Την εξετάζεις από δω,  την επεξεργάζεσαι από κει κι αυτή εκεί να στροβιλίζεται μέσα στο κεφάλι σου σαν πεταλούδα που σου προκαλεί εμετό από τη μια, όμως είναι κομμάτι της ζωής σου από την άλλη.  Και ως κομμάτι της ζωής σου την μοιράζεσαι χωρίς να ενδιαφέρεσαι αν κάποιος καταλαβαίνει.  Όλοι καταλαβαίνουν τόσο,  όσο είναι το μέγεθος από το μικρό σου το νυχάκι, το πρωταρχικό όμως είναι η δικιά σου η ψυχή,  δικό σου είναι το βίωμα,  δικιά σου η εικόνα, δικός σου κι ο τρόπος που θα βάλεις το μυαλό σου να δουλέψει υπέρ της ψυχικής σου ηρεμίας.

 

ζεστασιά

 

Σε δεύτερο χρόνο,  σκέφτομαι πως,  οι άνθρωποι που πόνεσαν την ψυχή μας λέγοντας μας ''δεν είμαι φίλη σου'',  ''δεν θέλω καμία επικοινωνία μαζί σου'',  ''είσαι κάπως'' και διάφορα άλλα τέτοια νόστιμα,  πολύ καλό μας έκαναν,  είναι πιο καθαρό το άδειασμα ενός κουβά γεμάτου με κρύο νερό στο κεφάλι,  παρά οι μικρές δόσεις δηλητήριου στο σώμα και στο στόμα.  Αν μη τι άλλο δημιουργείται χώρος στο τοπίο για τα πραγματικά όμορφα,  όλοι το γνωρίζουμε αυτό.  

Φεβρουάριος σήμερα,  να πω καλό μήνα και πως νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη απέναντι σε όσους ήρθαν στη ζωή μου για να συνειδητοποιήσω πως υπάρχει κι αυτό,  το λίγο,  το μικρό,  αυτό που γυαλίζει όμορφα καθώς θαυμάζεις την ουρά της αλεπούς αλλά είναι κακοποιητικό όταν η αλεπού σαν μικρό και καθόλου αγαθό ζωάκι,  θέλει να σε δαγκώσει.  Μου έμαθαν να φυλάγομαι!

Έξω από το παράθυρο μου,  λυσσομανάει  ο άνεμος κι ο κόσμος μου είναι βαμμένος με γκρίζα χρώματα δίχως στάλα ήλιο.  Δεν μ' ενοχλεί καθόλου,  χαζεύω τα πουλιά που πετούν κατά ομάδες στον ουρανό,  κοίτα λέω Στελλίτσα,  πώς συμφωνούν μεταξύ τους,  πώς κρατούν το ρυθμό.

Διαβάζω το αστυνομικό μου βιβλίο,  ήπια καφέ,  έφαγα μηλόπιτα,  ακούω ρομαντική,  γλυκιά μουσική του γούστου μου και φοράω ένα απαλό,  μάλλινο μπλουζάκι πάνω από την βαμβακερή πυτζάμα μου.  Κάνω όλα όσα ζεσταίνουν την καρδιά μου.