Χθες βράδυ, κατάφερα και κοιμήθηκα νωρίς και σήμερα στις 7.30 το πρωί, μέτρησα 9 ολόκληρες ώρες σχεδόν χωρίς διακοπή ύπνου και σκέφτηκα ''ουάου, λες το μαρτύριο μου να τέλειωσε; το σύμπαν να με λυπήθηκε''; Ένιωσα ξεκούραστη και χορτάτη από ύπνο (μετά από 3 ολόκληρους μήνες), διαφορετικά τέτοια ώρα, θα ήμουν ξανά στο κρεββάτι μου.
Γελάω, αλλά δεν είναι καθόλου αστείο, καθώς βλέπω το μέλλον να μου επιφυλάσσει χάπια για τον ύπνο, ακουστικά για την ακοή, πόνους στα γόνατα κλπ κλπ που δεν θέλω να τα σκέφτομαι, προς το παρόν ζω τα νιάτα μου :)))))))))
Άλλωστε ο γιός είπε, πως λένε, πως όταν γεννιούνται μωρά στην οικογένεια, οι παππούδες ξανανιώνουν :)
Νομίζω πως αυτό συμβαίνει διότι χτυπάει το καμπανάκι των υποχρεώσεων, κάποιος πρέπει να παίξει με το μωρό, να το πάρει αγκαλιά κλπ οπότε όλα αυτά του τύπου ''πονάει η μέση μου, τα χέρια μου και το αυχενικό μου κάπως εξαφανίζονται. Εξ ανάγκης!
No comments:
Post a Comment