σάββατο

Σάββατο.  Έχω κάνει μπάνιο,  ντύνομαι.  Βάζω κολώνια.  hermes..  δώρο από τη μαμά.  Κοιτάζω τη φωτογραφική.  Μπααα δε θα την πάρω..  θέλω να περπατήσω.
Που θα πιούμε καφέ;  Πάμε Λαδάδικα;  Πάμε!
Το καφέ στα Λαδάδικα κλειστό και όχι αυτή τη φορά δε θα κάνουμε το λάθος να πάμε στο απέναντι.  Στρίβουμε προς θάλασσα.  Κitchen bar.
Οι θαμώνες λίγοι.  Καθόμαστε σ΄ένα τραπεζάκι πλάι στη θάλασσα.  Χαλαρώνω και περιεργάζομαι το τοπίο.
Θεσσαλονίκη μου!  Αν υποθέσουμε ότι η πόλη αποτελείται από δρόμους και σπίτια που κάνουν εικόνες κι όλες αυτές δημιουργούν ένα ποίημα,  τούτο εδώ που βλέπω αυτή τη στιγμή θα πρέπει να είναι η υπογραφή του.
Θάλασσα κι ουρανός γκριζομπλέ.  Κάτι μεταξύ συννεφιάς και ήλιου,  αλλά τοπίο καθαρό!  Γλάροι δίπλα μας βουτούν κερασμένα μπισκότα.  Η λεωφόρος Νίκης.  Το γαλάζιο τριώροφο.  Το άλλο το λευκό με τα θολωτά παράθυρα.  Το διόρωφο όπου κάποτε στεγαζόταν το Όλυμπος Νάουσσα.  Οι κίονες στις δυό γωνιές της Αριστοτέλους.  Αγ. Σοφίας δεξιά όπου ήταν ο παλιός ο Τόττης.
Όλα πεντακάθαρα.  Ψάχνω από συνήθεια τη φωτογραφική δίπλα μου.  Δε τη βρίσκω.  Ήθελα να περπατήσω κι είναι κουραστική για τόσο χρόνο στον ώμο.  Λυπάμαι.  Θα ήταν φωτογραφία γαμάτη.


Γουλιές καπουτσίνου στο στόμα.  Η ηδονή της γλώσσας.  Μπισκοτάκια μοιρασμένα στη μέση και μια μπουκιά σοκολατένιου κέικ.  Ο σερβιτόρος μας έχει συμπληρώσει τουλάχιστον τρεις φορές τα ποτήρια με νερό χωρίς να του το ζητήσουμε.

Περναέι ένα καράβι,  από αυτά που κάνουν μικρές βόλτες στο θερμαικό.  Στην πλώρη τσαμπιά από κόσμο.  Ψάχνω ξανά από συνήθειο την φωτογραφική.  Δεν την έχω.  Ζηλεύω τον τύπο στο διπλανό τραπέζι που φωτογραφίζει.

Η πόλη μου,  έχει πολλά πρόσωπα,  καθένα από αυτά και μια γωνιά.  Κάθε γωνιά και μια στιγμή.  Πολλές μικρές στιγμές..  η ζωή μας.  

κόκκινο φιλί στο στόμα

Noμίζω ότι οι φωτογραφίες μου βρήκαν το δικό τους σπίτι..  

Κάποιες είναι σε πολύ μικρή ανάλυση,  αλλά δεν μ΄ενοχλεί καθόλου αυτό αφού στο αρχείο μου υπάρχουν στα σωστά τους μέτρα.
Από εμένα για εμένα,  ένα μικρό αλμπουμάκι,  μια μικρή συλλογή.

Το blog αυτό το είχα φτιάξει πολύ παλιά,  2007 αν θυμάμαι καλά για αυτό και το περίεργο όνομα,  αλλά στην τελική μ΄αρέσει..    μ΄αρέσει πολύ!

[Με  θλίβει όλο αυτό που συμβαίνει στο διαδίκτυο,  με φωτογραφίες ανθρώπων που μόχθησαν για αυτές,  να αφαιρούνται ολόκληρα ονοματεπώνυμα,  να αλλάζουν χρώματα και να τις εκμεταλεύονται κάποιοι  που όχι μόνο δε μπορούν να εκτιμήσουν αλλά χρησιμοποιούν και υβριστικό διάλογο απέναντι στους ίδιους τους καλλιτέχνες.  Το άν όλες αυτές τις παραπλανητικές αλλαγές τις κάνει ο οποιοσδήποτε ''έμπορος''  δε σημαίνει ότι εμείς που διακινούμε αυτή τη φωτογραφία δεν είμαστε υπεύθυνοι,  και δεν πρέπει να σεβόμαστε τον καλλιτέχνη που θα μας πλησιάσει και θα θελήσει να αποδείξει ότι είναι δική του.  Δυστυχώς αυτά είναι τα άσχημα αυτής της διαδικτυακής καταιγίδας πληροφοριών και εικόνων.]

Ίσως τελικά η μικρή ανάλυση είναι μια ανώδυνη λύση,  δεν προσφέρεις την τέλεια εικόνα αλλά τουλάχιστον κάνεις τη δουλειά σου κρατώντας ''την ψύχα''  για σένα.

αυτοεκτίμηση

Αν με ρωτήσεις τι έκανα τα τελευταία χρόνια,   θα σου πω πως μάζευα τα κομμάτια μου.  Αυτά που έχασα σκορπώντας τα από δω κι από κει.  Ομολογώ ότι αρχικά μου ήταν πολύ δύσκολο.  Στην πορεία τα πράγματα προχωρούσαν μόνα τους.  Όλα πήγαν καλά.  Με λίγα λόγια,  με έψαξα,  με βρήκα και να'μαι!

Έχοντας πια σηκώσει τους τοίχους μου,  είμαι από αυτούς που αντιμετωπίζουν δύσκολες καταστάσεις,  σαν αυτές που ζούμε όλοι μας σήμερα,  με χαμόγελο.  ή έστω με υπομονή.  Εφευρίσκοντας καθημερινά νέους τρόπους ζωής.  Δεν δέχομαι ούτε τις αγχώδεις κινήσεις ούτε τον πανικό.  Ούτε τη μιζέρια ούτε την κινδυνολογία.  Επιλεκτικά έχω πάψει να βλέπω ειδήσεις.

Νιώθω πολύ καλύτερα από πέρσι και πρόπερσι,  ίσως επειδή έχω λύσει  προσωπικά μου θέματα.  Είναι μεγάλη υπόθεση να τα έχεις βρει με τον εαυτό σου.  Είναι κάτι σα λύτρωση.  Να του δίνεις την αγάπη σου.  Να τον εκτιμάς.  Να τον ρωτάς τι θέλει.  Και να του το προσφέρεις!

Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζεις ότι τίποτα δεν είναι για πάντα.  Ότι ο κόσμος δεν είναι δικός σου,  ούτε εσύ το επίκεντρο του κόσμου.  Χάνοντας,  εκτιμάς αυτό που την κάθε στιγμή σου δίνεται.  Μαθαίνεις πως το πιό απλό είναι και το πιό όμορφο.  Κι όταν παύεις να ψάχνεις πολύ μακριά,  βλέπεις όλα αυτά που βρίσκονται δίπλα σου.

Αφού γδαρθήκαμε / εξοντωθήκαμε / πληγωθήκαμε / ισοπεδωθήκαμε / απογοητευτήκαμε / απομακρυνθήκαμε / κλάψαμε / οργιστήκαμε / αποδεχτήκαμε / κατηγορήσαμε / ακυρώσαμε / ξεκαθαρίσαμε / αδειάσαμε

μπορούμε να ξαναερωτευτούμε ίσως,  εγώ εσένα κι εσύ εμένα..

δε ξέρω ποιό τραγούδι να παίξω σ΄αυτό το σημείο..  λίγο Πασχαλίδη ίσως;


μα εγώ ακόμη σ΄αγαπώ

επιστροφή

Κάθε ''έρχομαι'' έχει πάντα την ελαφρότητα του ''έχω μέρες να σε δω'',  περιτυλίγεται από χαρά,  νοσταλγία κι επιθυμία,  αντίθετα κάθε ''φεύγω'' περιέχει θλίψη όχι μόνο για το τέλος μιας κατάστασης ή την απουσία που ακολουθεί αλλά κι από το βάρος των ''όσων έχουν ειπωθεί''..

ποτέ και τίποτα δεν περιέχει το ιδανικό,  

που θα θέλαμε,  ίσως γιατί αυτό το ιδανικό

δεν είναι παρά  

προσωπικό κατασκεύασμα

τηλεφώνημα

Περιφερόμουν στο σπίτι,  ήμουν μόνη,  είχε δροσιά.  Τελευταία μέρα του Αυγούστου.  Σε ένα μικρό τραπέζι στο χωλ,  πάνω στο καφέ μάρμαρο υπήρχε ένα τηλέφωνο.  Άτονο μπεζ γυαλιστερό,  με καντράν και νούμερα,  και καλώδιο κοντό, χοντρό και στριφογυριστό.  Χτύπησε,  περπάτησα γρήγορα από το μέσα δωμάτιο,  το σήκωσα.
Η φωνή σου ήρεμη,  καθόλου ανταγωνιστική.  Πιάσαμε την κουβέντα,  ήξερα τι θα πεις πριν να το πεις.  Μου έκανε εντύπωση που δε θέλησες να με φέρεις σε αμυντική θέση.  Τόσο όμορφα ένιωσα που μαζί με την κουβέντα βάλθηκα να συγυρίζω γωνιές του σπιτιού.  Πως τριγυρνούσα,  μ' ένα τηλέφωνο που ήταν σταθερό δε πολυκατάλαβα.
Τη φωνή σου όμως τη θυμάμαι καθαρά,  ίσως γιατί μαζί μου,  ποτέ δεν ήσουν έτσι!

όνειρο ήταν,  τέλειωσε

που πάει το καλοκαίρι όταν φεύγει;

Η θάλασσα,  ανακατεύεται με την αλλαγή του καιρού για να μη λυπόμαστε.  Αλλάζει πρόσωπο και ξεβράζει στην άμμο τεράστιες μέδουσες.  Με μια λάμπα στο εσωτερικό θα μπορούσαν θαυμάσια να γίνουν φωτιστικά οροφής και όλο το διαμέρισμα θα μύριζε αποδείξεις με υπόλοιπα καφέ, που θα έγραφαν ''φύκι'' και ''mare''..
Αν κουνήσεις λίγο τα χέρια σου από τη συνηθισμένη τους θέση,  το διαμέρισμα μπορεί να ονομαστεί εύκολα ''σπίτι / αγκαλιά''.
Τον καιρό που έκανα όνειρα,  μου έμοιαζε ο Σεπτέμβρης με άγγελο,  που έπαιρνε την άσχημη ζέστη κι έφερνε την πολύτιμη δροσιά.  Οι άγγελοι δεν έχουν φύλο,  θυμάσαι;
Υπήρξα τόσο ονειροπόλα που σκόρπιζα τα καλοκαίρια μου στον πρώτο άνεμο,  έχοντας την απόλυτη σιγουριά πως θα ξαναγυρίσουν..