παραμονή χριστουγέννων

Η παραμονή των χριστουγέννων έφτασε,  το σπίτι είναι έτοιμο να δεχτεί τους καλεσμένους του,  μυρίζει ο τόπος μέλι,  κανέλα και φρέσκο βούτυρο,  οι κουραμπιέδες μου μετά από 35 ολόκληρα χρόνια νομίζω πως είναι οι καλύτεροι,  σαν σύννεφο λιώνουν στο στόμα!

Στα μελομακάρονα,  δεν βρίσκω ποτέ κάτι τόσο ιδιαίτερο,  πέρα από το ότι είναι ένα γλυκό που μυρίζει χριστούγεννα.

Το δώρο μου κάτω από το δέντρο είναι το comfiteor.


Και η ανατολή,  σήμερα το ξημέρωμα!!!

Καλά,  χαρούμενα χριστούγεννα σε όλους μας!
Στην καρδιά μας,  όσους νοσταλγούμε και μας λείπουν.
Κάνουμε τα πάντα ώστε να χαμογελούν οι άνθρωποι που αγαπάμε.
Όχι,  στην αρνητική κριτική,  δεν χαλάμε το παραμύθι των άλλων με τον τρόπο μας!
Θετική σκέψη!

Να περάσουμε όμορφα!!!

σκέψεις

Αν δεν απλώσεις το χέρι δεν παίρνεις,  δεν ξεζουμίζεις,  δεν στίβεις την ημέρα σου στο ποτήρι.  Αν δεν οργανώσεις,  αν δεν ακολουθήσεις πιστά το σχέδιο,  ο χρόνος δεν είναι με το μέρος σου,  περνάει και χάνεται.

Τα συνταρακτικά νέα,  εκπλήσσουν,  σε πετάνε έξω από την ρουτίνα.  Λες,  κάτι έγινε τώρα,  όμως τι!  Να το συνειδητοποιήσω,  να το αφομοιώσω,  να το αφήσω παραδίπλα να κρυώσει,  να καταφέρω να πιάσω σιγά σιγά την άκρη του και να το διαχειριστώ,  να συνυπάρξω μαζί του.

Θετικότητα,  δεν είναι να βλέπεις ένα ποτήρι μισογεμάτο.  Είναι να μην κάνεις σπασμωδικές κινήσεις εστιάζοντας και προσπαθώντας να πετάξεις μακριά σου αυτό που σε στραβώνει.
Να τροφοδοτείς τον εαυτό σου μόνο με ότι σου κάνει καλό.

Έτσι απλά είναι
τα πράγματα!

η συνάντηση /2/

-  Δεν έχω χρόνο,  ήθελε να του πει,  μα μέσα της χτύπησε ένα καμπανάκι.
Παρατήρησε το όλο αγωνία πρόσωπο του.  ''Ναι,  πάμε''  του είπε κι εκείνος έλαμψε ολόκληρος!

Με τη ζεστή σοκολάτα μπροστά της και αυτόν απέναντι της,  είχε όλο το χρόνο να σκεφτεί.
Μέσα σε λίγα λεπτά,  αναίρεσε ό,τι μόχθησε τα προηγούμενα χρόνια να υπερασπίσει.  Όχι,  ο χρόνος δεν αλλάζει το συναίσθημα.  Η καρδιά συνεχίζει άτακτα να κτυπάει.  Το χέρι να τρέμει.  Ο εαυτός της να επιθυμεί.  Ό,τι  τα προηγούμενα χρόνια καλά προσπαθούσε να κρύψει,  ήρθε κι ξεχύθηκε από μέσα της.  Ο Γιώργος,  ήταν εδώ και ήταν ακριβώς απέναντι της.  Λίγα χρόνια μεγαλύτερος.  Λίγο πιό απόμακρος.  Με διαφορετικό backround.  Μα με τις ίδιες κινήσεις,  τα ίδια λόγια,  το ίδιο χαμόγελο.
Της μίλησε για την ζωή του!  Πάντα τον θαύμαζε.  Ήταν κι αυτός ένας από τους λόγους που έφυγε από κοντά του.  Ή ζωή του έδειχνε τόσο υπέροχη απέναντι στη δική της,  κι αυτός ο ίδιος ο Γιώργος είχε μια τόσο δυνατή προσωπικότητα,  ένα τόσο βαρύ εκτόπισμα.  Έμοιαζε σαν ένα μεγάλο,  θαλασσινό κύμα,  που όμως την σκέπαζε.  Την σκέπαζε επώδυνα.  Χανόταν δίπλα του,  ένιωθε κοντή,  άσχημη,  αδύναμη,  ατελής!  Ένοιωθε μειωμένη,  σαν να ζούσε σε μια σκιά,  προσπαθώντας μάταια,  καθημερινά να φτάσει τον ήλιο.

Βέβαια,  της ήταν δύσκολο τότε να σκεφτεί πως πολύ πιθανόν,  αυτόν τον ήλιο που έλεγε, να τον είχε πλάσει με την φαντασία της,  για αυτό και δεν μπορούσε ποτέ να τον φτάσει,  επειδή στην πραγματικότητα δεν υπήρχε.

Του μίλησε για την δική της ζωή.  Κυρίως,  προσπάθησα να σε ξεχάσω,  ήθελε να του πει.  Προσπάθησα και τα κατάφερα,  να σε θυμάμαι Γιώργο σαν όνομα,  σαν μια παλιά,  αφηρημένη κατάσταση.  Μα αν με ρωτήσεις δεν θυμάμαι τίποτα από γεγονότα,  τίποτα από όλα αυτά που ζήσαμε μαζί.  Θα έπαιρνα όρκο μάλιστα,  πως τα περισσότερα από αυτά που νόμιζα πως ζούσαμε τότε,  υπήρχαν μονάχα μέσα στην φαντασία μου.  Κι όταν το καταλάβεις αυτό,  την φαντασία εύκολα την ελέγχεις.  Και μετά,  υπάρχει μόνο ένα κενό,  ένα τίποτα,  μέχρι που..
Για λίγο,  η Άννα δεν μίλησε,  μα μέσα της φάνηκε να μετανοιώνει για αυτή την συνάντηση.
Αυτό δα της έλειπε,  μετά από τόση προσωπική δουλειά με τον εαυτό της,  μετά από τόσους κόπους και βάσανα,  να ξαναβρεθεί στην ίδια θέση,  ξανά ερωτευμένη με τον Γιώργο.

Αντ' αυτού του μίλησε για όλα τα όμορφα που της συνέβησαν από τότε.  Του είπε και για όλα τα άσχημα,  για αυτά που την ανησύχησαν,  για τις καινούργιες εμπειρίες της,  για τον διαφορετικό τρόπο που ζούσε,  που σκεφτόταν,  ένοιωθε πως είχε αλλάξει τόσο πολύ,  μα όσο κι αν προσπαθούσε να του περιγράψει τον καινούργιο της εαυτό όπως πίστευε,  τόσο ίδια ακόμη μπροστά στη δική του δύναμη αισθανόταν.

Την τρόμαξε αυτός ο εαυτός της,  η αλήθεια είναι πως καθόλου δεν τον εμπιστευόταν.  Καθόλου δεν εμπιστευόταν τον εαυτό της όταν ερχόταν αντιμέτωπη με την ύπαρξη του Γιώργου.  Μήπως για αυτό δεν είχαν συμβεί τότε,  πριν χρόνια όλα;  Αυτός δεν ήταν ο λόγος που είχε φύγει μακριά;

Μήπως θα έπρεπε να φύγει και πάλι;  Τώρα;  Αυτή τη στιγμή,  όσο ήταν ακόμη καιρός;
Ή μήπως όχι;

Από το παράθυρο,  τα φώτα της πόλης λαμπύριζαν χρωματιστά στα μάτια της.  Μια ψιλή,  κεφάλι καρφίτσας βροχή,  έπεφτε στο τζάμι τρυφερά και μετέφερε όλες τις αντανακλάσεις.  Η θερμοκρασία είχε πέσει επικίνδυνα αυτές τις μέρες κι από ότι φαινόταν οι μέρες των χριστουγέννων που θα ακολουθούσαν θα ήταν πολύ κρύες.  Ισως,  να έπεφτε και χιόνι κι αν πραγματικά συνέβαινε αυτό,  τα χριστούγεννα που τόσο της άρεσαν,  θα είχαν διπλή γοητεία και ομορφιά.

η συνάντηση

Συναντηθήκαμε μετά από πάρα πολλά χρόνια!
Έπεσα επάνω του σχεδόν,  καθώς έβγαινα από ένα μεγάλο κατάστημα καλλυντικών στο κέντρο.  Τελευταία Κυριακή πριν την παραμονή των χριστουγέννων και η αγορά έσφιζε από ζωή,  παρ'  όλη την οικονομική κρίση. Το πλήθος του κόσμου ήταν τόσο πολύ που αν δεν μου μιλούσε,  ίσως και να μην τον πρόσεχα.
- 'Αννα!
-  Γιώργο!
- Τί ευχάριστη έκπληξη,  πώς είσαι;
-  Είμαι καλά,  μα..  εσύ..  καθόλου δεν άλλαξες!
Αλήθεια,  δεν είχε αλλάξει καθόλου.  Μια ολόκληρη δεκαετία δεν είχε αφήσει ούτε ένα σημάδι επάνω του.  Αντιθέτως,  θα μπορούσα να πω πως από όσο τον θυμόμουν, φαινόταν ακόμη καλύτερος.
-  Θα ήθελες να πιούμε κάτι,  μαζί,  παρέα  μια που βρεθήκαμε, να μιλήσουμε;  Έχεις χρόνο;

Η σχέση μου με τον Γιώργο,  υπήρξε σταθμός στη ζωή μου σε μια εποχή που οι ορμόνες και τα σώματα είχαν τον λόγο.   Μια σχέση που ξεκίνησε με έρωτα,  εξελίχθηκε σε πάθος,  για να φτάσουμε σε έναν χωρισμό μίσους.  Ο Γιώργος,  υπήρξε μια δυνατή εμμονή μου.  Μια αδυναμία ελέγχου και αυτοσυγκέντρωσης.  Ένα κράμα συναισθημάτων βίαιων,  ακραίων.  Για πολλά χρόνια δεν μπορούσα να σκεφτώ με την λογική.  Έπρεπε εξ ίσου βίαια,  να αποκοπώ,  να αποστασιοποιηθώ,  να ξανασυναρμολογήσω τα κομμάτια μου,  να ξεχάσω αλλά και να νιώσω ξανά χαρούμενη και ευτυχισμένη.
Το πιο δύσκολο από όλα,  ήταν να αποστασιοποιηθώ και να ξεχάσω.  Το δυσκολότερο,  να ξεχάσω.  Το ακόμη πιο δύσκολο να ξανανιώσω ευτυχισμένη!  Τα κατάφερα όλα!!!

Τα φώτα του δρόμου θάμπωναν χρωματιστά στα μάτια μου!  Ένας σωρός από γεγονότα και καταστάσεις πέρασαν αστραπιαία από τη σκέψη  μου. Μέσα σε ένα λεπτό,  ανάβλησαν μέσα μου οι αναμνήσεις από ένα γενναίο κομμάτι,  σχεδόν μιας ζωής.

-  Λυπάμαι Γιώργο,  μα με περιμένουν.  Πόσο χαίρομαι που σε συνάντησα,  του έδωσα το χέρι μου.
-  Καλά χριστούγεννα μου ευχήθηκε
-  Καλά χριστούγεννα του ανταπέδωσα!

Δεν αλλάζουν οι άνθρωποι,  σκεφτόμουν στο δρόμο για την επιστροφή.  Δεν θα είχε κανένα νόημα να ανοίξουμε παρενθέσεις με αφορμή μια τυχαία συνάντηση.  Δεν είχαμε ποτέ,  κι ούτε πρόκειται να έχουμε τις συνθήκες υπέρ μας.  Αναλωθήκαμε σε μια σχέση,  όπου παρά τις όποιες προσπάθειες,  μας βούτηξε σε δυσκολίες και βάσανα.
Φυσικά και τον θυμόμουν.  Η σκέψη μου πήγαινε σ΄ αυτόν σχεδόν κάθε μέρα. Αλλά τί μπορεί να λέει αυτό;  Εκείνος είχε τον χαρακτήρα που είχε,  εγώ είχα τον χαρακτήρα που συνεχίζω να έχω,  τελικά σε τί ταιριάξαμε;  Τί καταφέραμε;  Ναι,  νιώσαμε χαρά που συναντηθήκαμε μετά από τόσο καιρό.  Κι έπειτα;  Πόσο σημαντική είναι η χαρά μιας στιγμής μπροστά στη χαρά μιας ολόκληρης ζωής;

πρόσωπα

Μέρες βροχερές και παγωμένες,  που αποζητούν την ζεστή γωνιά ενός μπαρ,  με καλή παρέα και ένα δυνατό ποτό ή το πιο χουχουλιάρικο σημείο του σπιτιού,  πλάι στο παράθυρο,  χαζεύοντας το ελαφρύ χιονόνερο που χαιδεύει τα πρόσωπα των περαστικών.  Κάποια από αυτά,  μοιάζουν ικανοποιημένα,  κάποια άλλα ευχαριστημένα,  μα δύσκολα θα μπορούσε κάποιος να πει πως βλέπει πρόσωπα ευτυχισμένα!  Τα πρόσθετα,  γιορτινά λαμπάκια,  στις βιτρίνες των καταστημάτων,  στις αυλές και στα μπαλκόνια μοιάζουν να πιέζουν για ένα συναίσθημα γιορτινό,  που ουσιαστικά δεν υπάρχει.  Ίσως μόνο,  στα αφελή,  αθώα πρόσωπα των μικρών παιδιών.  Μια εκδρομή στα χιόνια,  ένα γράμμα στον άι Βασίλη,  οι δεκαπενθήμερες σχολικές διακοπές των χριστουγέννων,  ίσως να δημιουργούν στα λιλιπούτεια ανθρωπάκια την αίσθηση μιας χαράς ξεχωριστής,  αληθινής. 
Και γιατί όχι αφού  η ζωή ακόμη δεν τους έχει κάνει φανερό το σκληρό της πρόσωπο.  Δεν έχουν μάθει ακόμη λέξεις όπως ''διάλυση'' και ''συναρμολόγηση'' παρά μόνο όσο αφορά κάποιο συναρμολογούμενο αεροπλανάκι.  Και αυτή η περίοδος της ζωής τους,  αύριο μεθαύριο θα αποτελεί την πιο όμορφη,  την πιο νοσταλγική,  την πιο παραμυθένια,  την πιο γοητευτική τους ανάμνηση.

11 του Δεκέμβρη

Αυτό που αξίζει,  είναι ένα παράθυρο,  όπου ο ήλιος καίει το δεξί μου μάγουλο.  Αυτό που αξίζει,  είναι μια εκδρομή στο βουνό,  αλλά και η επιστροφή στο αγαπημένο μου σπίτι.  Αυτό που αξίζει είναι μετά τον προσωπικό μου,  μικρό γολγοθά,  που έχουν απαντηθεί όλες μου ερωτήσεις και που όλα πήγαν καλά.  Αυτό που αξίζει είναι η ενέργεια,  η υπερδύναμη που καταβάλλουμε όταν θέλουμε να αποδείξουμε στον εαυτό μας πως είμαστε υγιείς και ζωντανοί.  Είμαστε μια υπερπαραγωγή από μόνοι μας,  ας μην το ξεχνάμε.  ή τέλος πάντων ας μη το θυμόμαστε μόνο όταν πλησιάζουμε στο χείλος του γκρεμού.

Αυτό που δεν αξίζει,  είναι η τόση βία που υπάρχει γύρω μας,  άρα στη ζωή μας.  Η βία είναι παντού κι έχει πολλές μορφές,  με τη τη χειρότερη της τα video που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο.  Σωστά κυκλοφορούν;  Μας κάνει καλό που τα βλέπουμε;  Βοηθάει αυτό να γίνει ο κόσμος μας καλύτερος;  Πολύ φοβάμαι πως κάποια πράγματα έχουν πάρει την κάτω βόλτα και πως τίποτα δεν μπορεί να τα συγκρατήσει.  Αυτή θα είναι η ζωή μας από εδώ και πέρα. 

11 του Δεκέμβρη σήμερα,  κι ούτε που κατάλαβα πως πέρασαν οι μέρες και σε δυό βδομάδες έχουμε χριστούγεννα.   Έχει το δικό του,  μεγάλο παραμύθι ο Δεκέμβρης και δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην τον αγαπάει.  Και να μην τον αναζητάει. 

Μεγαλώσαμε!!!  Κι όλο λέμε πως σκληρύναμε,  μα ποτέ δεν είναι αρκετό.  Καθημερινά,  συμβαίνουν πράγματα που μας σκληραίνουν όλο και περισσότερο.  

ιστορίες

Είναι οι βροχερές μέρες του Νοέμβρη που αποζητούν  τη σπιτική θαλπωρή,  παρέα με ένα καλό βιβλίο,  ή μια βόλτα σε πολυσύχναστους δρόμους,  χαζεύοντας τις λαμπερές χριστουγεννιάτικες βιτρίνες.   Και τα δύο,  το καθένα με τον δικό του τρόπο,  εξάπτουν την φαντασία μας και δημιουργούν μέσα μας όμορφες ιστορίες.  Πολλές φορές φανταστικές κι άλλες πάλι όσο πιο αληθινές γίνεται.  Άλλωστε,  ο καθένας μας αυτές τις τελευταίες μέρες του χρόνου,  θα αναλογιστεί εκτιμώντας για άλλη μια φορά την προσωπική του ιστορία και θα πράξει ανάλογα.  Μετρώντας τα συν και τα πλην,  θα προσπαθήσουμε να διατηρήσουμε ισορροπίες εσωτερικές και εξωτερικές.  Και σαν φωτεινά μικρά λαμπάκια,  ή σαν μικροσκοπικές φλόγες των κεριών,  θα νοσταλγήσουμε τις στιγμές μας αλλά και θα βάλουμε πλώρη για τις επόμενες δημιουργώντας όλο και πιο νέες αναμνήσεις.