Saturday, September 07, 2019

γηρατειά





Θα σας βάλω κατ'  ευθείαν στα βαθιά,  γιατί το θέμα αυτό δεν μου βγαίνει με άλλο τρόπο να το παρουσιάσω.  Πρώτα όμως θα γεμίσω ένα φλυτζάνι με ζεστό εσπρέσσο να σιγοπίνω κι ας είναι μία η ώρα μετά τα μεσάνυχτα.

Περίπτωση α)

Συναντώ γνωστό μου ζευγάρι στην παραλία.  Είναι ο Α. και η Α.  Σύμπτωση,  και των δύο τα ονόματα αρχίζουν με το ίδιο γράμμα.
Ο Α. είναι φίλος από τα παλιά,  την Α.  την γνώρισα μέσω αυτού.
Δεν θα πω για τις ζωές τους,  και πώς ενώθηκαν οι δρόμοι τους,  καθότι και οι δύο χωρισμένοι και με παιδιά,  δεν μας αφορά.  Ξέρουμε όμως πως είναι ζευγάρι την τελευταία δεκαετία,  θέλω να πιστεύω πολύ αγαπημένο.  Ζούνε μαζί.
Ηλικιακά είναι κοντά σε μένα,  αυτή την δύσκολη για πολλούς λόγους ηλικία,  γιατί είσαι φορτωμένος με πολλά συμβάντα του παρελθόντος και με πολλές υποχρεώσεις του παρόντος,  συν τις καθημερινές οικονομικές δυσκολίες με την έννοια πως δεν τρέχουν από τις τσέπες μας τα λεφτά.  Και που ίσως αν έτρεχαν,  πολλά θέματα μας να ήταν λυμένα!  Θα ήταν άραγε;

Μέσα στις υποχρεώσεις λοιπόν αυτού του ζευγαριού προέκυψε εδώ και πάνω από χρόνο άλλη μία,  τα γηρατειά και η ανημπόρια της 90χρονης μητέρας της κοπέλλας.  Την μαμά την κράτησαν στο σπίτι τους,  και μαζί με αυτήν το τάισμα της,  το άλλαγμα της αλλά και την υποχρέωση να την σηκώνουν δεν ξέρω πόσες φορές καθημερινά από το κρεββάτι της.

Τους συνάντησα προχθές στην παραλία κι η κούραση και των δύο,  δεν ήταν απλά ζωγραφισμένη στα πρόσωπα τους,  την απέπνεαν τα σώματα τους.  Έχουν αδυνατήσει και οι δύο σε βαθμό επικίνδυνο.
Όσο για την ψυχολογική τους κούραση δεν υπάρχουν λόγια μπορείτε να την φανταστείτε.

Περίπτωση β)

Ο Σ!
Μιά δεκαετία πάνω από μένα,  θα έλεγα μόνο με υποχρεώσεις κάθε είδους!
Ο Σ. ζει σε ένα χωριό 90χλμ από την Θεσσαλονίκη.
Όταν η 86χρονη τότε μητέρα του πριν δύο χρόνια άρχισε να χρειάζεται βοήθεια και να μην μπορεί να εξυπηρετηθεί μόνη της,  στο σπίτι της το οποίο βρίσκεται εδώ στη Θεσσαλονίκη,  την τακτοποίησε με τον γνωστό τρόπο προσλαμβάνοντας μια γυναίκα.
Δυό χρόνια μετά,  ερχόμενος ελάχιστες φορές να την δει,  χωρίς να την έχει πάρει ποτέ στο σπίτι του,  την έβαλε σε ένα ας το πούμε δημόσιο γηροκομείο.
Τα τελευταία νέα που άκουσα πριν φύγει από τη ζωή η μητέρα του ήταν πως κλαίγοντας παραπονιόταν που την πήγε σε εκείνο το περιβάλλον ο γιός της.


Κοίτα να δεις τώρα που εμένα και οι δύο περιπτώσεις με στεναχωρούν.  Στην μία περίπτωση έχουμε υπερευαίσθητους ανθρώπους και στην άλλη την πλήρη αναισθησία.
Το θέμα είναι ότι όλοι είτε έχουμε έρθει είτε θα έρθουμε αντιμέτωποι με αυτό το σκληρό θέμα.
Ποιό είναι άραγε το σωστό; 





Wednesday, September 04, 2019

το φόρεμα






Την ξάπλωσε αργά στο μεγάλο διπλό κρεββάτι των γονιών του,  μια λεπτή γαλάζια κορδέλα κατέληγε σε μια μικρή παναγία καρφιτσωμένη στο μεταλικό κεφαλάρι,  ο πατέρας του είχε αποδημήσει εις κύριον κάποια χρόνια πριν,  προδομένος από την καρδιά του σε ώρα οδήγησης,  κατέβασε το ντεκολτέ της,  την φίλησε στον ώμο,  έγλυψε το βελούδινο στέρνο,  ρούφηξε με θέρμη την ρόγα της παιχνίδισε μαζί της με την υγρή γλώσσα του,  το διαμέρισμα ήταν στην διάθεση του,  η γριά μαμά του δεύτερη μέρα σε εκδρομή πληρωμένη από τον ίδιο,  την καλόπιανε,  τον σπιρούνιαζε ο έρωτας,  τον φλόγιζε,  το παράθυρο στο δωμάτιο διάπλατα ανοιχτό,  με ευκολία θα μπορούσαν να γίνουν ερωτικό θέαμα από το δρόμο,  ξεκούμπωσε με τα δάχτυλα του τα κουμπιά από το φόρεμα της,  το χώρεσε στη χούφτα του,  το ανέπνευσε βαθιά,   και το κρέμασε στο παραθυρόφυλλο.
Δεν έσυρε τις κουρτίνες,  χρειαζόταν το φως,  για το κέντημα που είχε,  με το γυμνό της σώμα,  τα επόμενα λεπτά να κάνει.



Friday, August 30, 2019

διάλειμα





Η ωραιότερη μου στιγμή είναι όταν βρίσκομαι μέσα στην αγκαλιά ενός δάσους,  περιτριγυρισμένη από υπερβολικό πράσινο και λογής λογής φυτά και δέντρα,  και κοιτάζω κάτω στο βάθος τη θάλασσα,  τον ήλιο να ανατέλει αναδυόμενος σαν ένα τεράστιο μπαλόνι μέσα από την ανοιχτόχρωμη γαλήνη αυτού του απέραντου γαλάζιου που κυριολεκτικά με καθηλώνει.  Ούτε άγχος,  ούτε κρίσεις πανικού,  ούτε δεύτερες σκέψεις,  ούτε πόνος έστω τόσος δα.
Επέτρεψα στον εαυτό μου ένα μικρό διάλειμα κι ομολογώ πως ακόμη είμαι εκεί.
Δεν δέχομαι να επιστρέψω,  κι ας είμαι στο σπίτι μου από χθες.
Νομίζω πως αξίζει ο εαυτός μας να του δίνουμε συχνότερα τέτοιες ευκαιρίες!

Χίλια συγγνώμη για τα αναπάντητα σχόλια στην προηγούμενη ανάρτηση κι ευχαριστώ ιδιαίτερα όσες φίλες νοιάστηκαν και ανησύχησαν με την απουσία μου,  διάβαζα τα σχόλια σας αλλά δεν είχα την πρόσβαση για να απαντήσω,  ή δεν ήξερα πώς να το κάνω.

Wednesday, August 21, 2019

ροζ μπαλόνι





Θα ξυπνάμε ξημερώματα μόνο και μόνο να χαζέψουμε τον ήλιο που θα αναδύεται πίσω από τη θάλασσα,  εκεί όπου η ανατολή βάφει  θάλασσα & ουρανό στο χρώμα της πέρλας και ο ήλιος μοιάζει με ένα τεράστιο,  ολοστρόγγυλο ροζ μπαλόνι!
Θα βουτάμε σε νερά κρυστάλλινα και βυθούς εξωτικούς τις μέρες και τις νύχτες θα πίνουμε
franziskaner σε ψηλά παγωμένα ποτήρια.  Θα είμαστε λίγο μεθυσμένοι και όμορφοι και τα καβούρια θα γαργαλάνε τις πατούσες μας στην άμμο.
Φρέσκο ζυμωτό ψωμί στο τραπέζι του πρωινού,  θα σου κλέβω το βούτυρο,  θα μου ζητάς τη μαρμελάδα και θα μοιραζόμαστε ένα κομμάτι σοκολατένιο σπιτικό κέικ.
Θα πίνουμε παγωμένους καφέδες κάτω από τον αιωνόβιο πλάτανο,  καθώς μικρά παιδιά θα ανεβοκατεβαίνουν στα κλαδιά του.
Θα είναι ωραία,  θα δεις!

Monday, August 19, 2019

γευστική απόλαυση





Η αλήθεια είναι πως είναι αδύνατον να βγάλω μια ''καλή''  φωτογραφία το γλυκό που έφτιαξα,  ή έστω ένα κομμάτι του λόγω του ότι δεν προλαβαίνω να σκεφτώ,  προτιμώ να το τρώω!
Απίστευτα γλυκατζού,  αν και το εν λόγω γλυκό μου το ζήτησαν οπότε είχα και άλλοθι,  ό,τι απολαμβάνω πιο πολύ είναι να έχω στο τραπέζι μου όλα τα σχετικά υλικά,  αλεύρι, αυγά,  ζάχαρη κλπ την μεγάλη γυάλινη κούπα και το αγαπημένο μου μίξερ χειρός.
Απολαμβάνω ακόμη και το να ψάχνω για καινούργια συνταγή,  ή να ξεφυλλίζω το παλιό μου τετράδιο με τις παλιές,  δοκιμασμένες μου συνταγές.
Το γλυκό της φωτογραφίας το έφτιαξα για πρώτη φορά και παρ' όλο που είχα κάποιες επιφυλάξεις με αποζημίωσε.
Γεμίζει το στόμα με τη γλύκα της σοκολάτας,  της σαντιγής,  του κακάο και του σιροπιού.
Μαμαδίστικο όσο δεν παίρνει.
Το αντιγράφω κατ ευθείαν στο τετράδιο των κλασσικών οικογενειακών μου συνταγών,  ενθουσιασμένη!

Εσείς ποιό γλυκό,  καινούργιο ή παλιό αγαπάτε;

Saturday, August 17, 2019

shadows





Τι είναι αυτό
 που θυμάμαι από σένα;
 Σε ποια θερμοκρασία;
 Με ποιο ρούχο;
 Ποια μέρα;
 Σε ποια κίνηση;
 Ή ακίνητη;
 Σε ποια στάση;
 Σε ποιο δωμάτιο;
 Με τι χτένισμα;
 Με τι καιρό;
 Με πόσο φως;
 Με πόσο σκοτάδι;
 Με ήχο τι;
 Με συνοδεία;
 Μόνη;
 Στη σκάλα;
 Στο δρόμο;
 Φθινόπωρο;
 Νέα;

 Ώριμη;
 Καπνίστρια;
 Μη καπνίστρια;
 Ονειροπόλα;
 Λυπημένη;
 Τα μάτια;
 Τα χέρια;
 Ένα στίχο;
 Το κοινότοπο;
 Το εξαιρετικό;

 σε θυμάμαι
 με τρόπο παρατατικό
 σε θυμάμαι
 συλλαβιστά με μιαν ανάσα
 σε θυμάμαι
 όχι σαν πρόσωπο
 όχι περίγραμμα
 όχι σαν σχήμα

 σε θυμάμαι

 σαν ανάμνηση

 σαν αισθητικό γεγονός



Γιάννης Ευσταθιάδης
''Τι είναι αυτό''
 -Άρση βαρών-


μουσική
The Shadows - Apache (1960)

Friday, August 16, 2019

με το καφεδάκι





Η ζωή μας είναι στιγμές. Αυτές μοιράζονται σε αγάπη, σε αδιαφορίες, σε μίση, θα έλεγα πως η αδιαφορία υπερτερεί. Οι στιγμές αγάπης και αλήθειας είναι πραγματικά λίγες και τόσο πολύτιμες που καμμιά φορά καίγονται από την ίδια τους τη λάμψη. Για τόσο όσο! Ωστόσο ρουφάμε στιγμές, κι αυτό το λέμε ζωή..

Σήμερα ο ήλιος έχει διαφορετική,  πιό επιφανειακή,  πιό αδύναμη αντανάκλαση επάνω στις φόρμες.  Γράφω ''επάνω'',  μέχρι χθες ήταν μέσα,  έφτανε στο μεδούλι.  Η γιαγιά μου έλεγε πως μετά το δεκαπενταύγουστο,  ο καιρός ''γυρνάει''.  Είναι φανερό πως συμβαίνει αυτό.

Χθες,  η πανσέληνος έμοιαζε σαν ένα φωτεινό πορτοκαλένιο αποτύπωμα,  έτσι καθώς προβαλόταν μουτζουρωμένη πίσω από τα σύννεφα.

μουσική
Summer's End - John Prine

καλτσάκια

  Σου πείραζα τα μάγουλα για να ξυπνήσεις,  σηκωνόσουν με μάτια μισόκλειστα,  φορούσες μάλλινα πλεκτά καλτσάκια για να είναι τα πόδια σου ζε...