σιρόπι και σοκολάτα

Να,  είναι καμμιά φορά κάποια πράγματα που σου φαίνονται τόσο εύκολα να τα φτιάξεις,  και όταν αρχίσεις να καταναγίνεσαι μ'  αυτά καταλαβαίνεις πόση λεπτομέρεια χρειάζεται και πόση δουλειά για να φτάσεις εκεί που θέλεις,  όπως ακριβώς μ'  αυτές τις ζουμερές φέτες πορτοκαλιού που και με παίδεψαν,  κι ούτε το επιθυμητό αποτέλεσμα μου έδωσαν.  Ασχολήθηκα όμως,  καταπιάστηκα με τα σιρόπια και τις σοκολάτες,  μύρισε το σπίτι πορτοκάλι,  νομίζω εκεί είναι η ουσία.

λουλούδια

Ανάμεσα σε δυστυχισμένες κι ευτυχισμένες μέρας,  σκέψεις με κατακλύζουν,  όχι πάντα ευχάριστες.
Αν,  ήξερα την πορεία του χρόνου μου,  το μέλλον μου,  πολλά χρόνια πριν,  θα είχα κάνει τις ίδιες επιλογές;  Θα είχα ξεβολευτεί κομματάκι;  Θα είχα λοξοδρομήσει;
Αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω,  όχι μία,  μα πολλές τιμωρίες θα μου έβαζα.
Στο μπουντρούμι,  χωρίς φαγητό και χωρίς νερό θα με έκλεινα!

Όμως πώς να αναμετρηθείς με τις εκάστοτε συνθήκες αναρωτιέμαι.  Με τα τότε δεδομένα,  εξωτερικά και εσωτερικά;  Οι επιλογές παίρνονται ανάλογα με το backround που μπορεί ή όχι να τις υποστηρίξει,  ή τις συνθήκες οι οποίες θα σε σπρώξουν προς τα εκεί.

Και τί θα έκανες μου λες;
Πώς θα τις στήριζες χωρίς την δύναμη,  την επιμονή;  Και την ωριμότητα;  Την εμπειρία;  Αυτά δεν τα λογαριάζεις;

Να κάτι τέτοια σκέφτομαι,  και πόσο εύκολη ήταν η ζωή μας τότε και πόσο δύσκολη είναι τώρα,  και που τότε νομίζαμε πως το δύσκολο είναι εκείνο,  μα τώρα αυτό που τρομάζει πιό πολύ είναι η ιδέα πως τα Δύσκολα,  τα αληθινά δύσκολα δεν τα ζήσαμε ακόμα.

Μετά βρίσκω παρηγοριά στις φωτογραφίες του διαδυκτίου,  που γεμίζουν την αγκαλιά μου με λουλούδια!  Και κάπως έτσι,  έστω και λίγο στρογγυλεύουν οι γωνίες μου.
Μήπως έχω κι άλλη λύση;

προβολή

Είχαμε κουβέντα το πρωί για τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου,  κι έτσι όπως ήθελα να γίνω πιο κατανοητή,  είπα να.. όπως ήταν ο μπαμπάς και έγειρα λίγο αριστερά το κεφάλι,  δείχνοντας την άδεια θέση δίπλα μου,  σαν να καθόταν από νωρίς,  μαζί μας εκεί,  λες και δεν είχε πεθάνει,  λες και μπορούσα τώρα πια να τον έχω να κάθεται δίπλα μου και να έχω και την δυνατότητα να είμαι επικριτική,  για τον απόλυτο εγωισμό του κυρίως,  ποτέ δεν με ενόχλησε κάτι άλλο.

Είναι κάποιες σχέσεις,  που μοιραία αλλοιώνονται με το πέρασμα του χρόνου.
Αλλάζουν μορφή,  μα εσύ κι εγώ,  παραμένουμε εγκλωβισμένοι σε ένα πλαίσιο θέλω να πιστεύω τώρα πια αγάπης,  γυμνοί πιά από κάθε άλλο συναίσθημα.

Είδες;  Πάλι μιλάω και για τους δυό μας,  ενώ μόνο τον δικό μου εσωτερικό κόσμο μπορώ να γνωρίζω.  Προβάλλω τα θέλω μου στο δικό σου πρόσωπο,  πόσο κουραστικό πρέπει να είναι / ήταν αυτό για σένα!

ένα δώρο

Και να που επιτέλους,  μετά από μια ολιγόλεπτη αναμονή στο ταχυδρομείο,  έχω μπροστά μου ένα χαρτονένιο μεγάλο φάκελλο.  Τον ανοίγω κόβοντας τη μία του πλευρά με τον παλιό μου μπρούτζινο χαρτοκόπτη.
Βάζω το χέρι μου μέσα και βγάζω -ουάου- το τεύχος 623 του Lifo.  Ένα τεύχος για τη Θεσσαλονίκη.  Ημερομηνία έκδοσης 31.10.2019.
Στην πρώτη εσωτερική σελίδα,  καρφιτσωμένα μια ονομαστική κάρτα και μια αφιέρωση.
Ξεφυλλίζω το περιοδικό προσεκτικά, με ενθουσιασμό,  μελετάω τα περιεχόμενα:  νέα πόλη,  οι μαγεμένες,  μια βόλτα στις γκαλερί,  νέο αίμα:  τα πρόσωπα της Θεσσαλονίκης,  ο Θεσσαλονικιός.  Παιχνίδια photoshop με γνώμονα τον λευκό πύργο.  Ένα τεύχος εξ ολοκλήρου  αφιερωμένο στην πόλη μου,  χαμογελώ από ευτυχία!


Πέρα από ένα μεγάλο,  τεράστιο ευχαριστώ θα ήθελα να σταθώ στο σημείο της ικανότητας ενός ανθρώπου,  να αφουγκράζεται τον συνάνθρωπο του,  τόσο πολύ,  όσο να γνωρίζει πως ''Αυτό'' θα τον χαροποιήσει.
Σπουδαία ικανότητα!

ο ακορντεονίστας

Έφυγε από το σπίτι της με απότομες κινήσεις,  γεμάτη θυμό.  Βάδιζε χωρίς να μετράει τις ώρες και να που αυτή τη στιγμή,  η Έλντα,  στεκόταν ακριβώς μπροστά του,  συνεπαρμένη από τα μαγικά χέρια αυτού του άγνωστου,  πλανόδιου μουσικού.

Το ακορντεόν έστελνε νότες κατευθείαν στην καρδιά της προτρέποντας το σώμα της απ'  άκρη σε άκρη να συμμετέχει σ' αυτόν τον γεμάτο ψυχικά συναισθήματα σκοπό.
Γοητευμένη,  ένιωσε ευφορία μα συγχρόνως και μια λύπη για αυτόν τον ταλαντούχο άνθρωπο που παρότι στερούνταν όρασης,  ήταν ολοφάνερο πως η μουσική δεν ήταν για αυτόν μια απλή και αναγκαία ενασχόληση ώστε να εξασφαλίσει την επιβίωση,  μα κάτι πολύ περισσότερο,  ένα πλεόνασμα πάθους,  έρωτα,  μαγείας  και έκφρασης.

Πλήθος ανθρώπων πήγαινε κι ερχόταν κατά μήκος αυτού του πολυσύχναστου δρόμου,  με τα τουριστικά μικροκαταστήματα και τα όμορφα τριόρωφα,  παραδοσιακά κτίρια με τις εντυπωσιακά επικλινείς στέγες.  Κάποιοι σταματούσαν να ακούσουν αντλώντας ιδιαίτερη ευχαρίστηση ενώ άλλοι έσκυβαν για να αφήσουν μια ελάχιστη αμοιβή,  λίγα κέρματα στο βελούδινο κουτί που βρίσκονταν ακουμπισμένο στο έδαφος,  ακριβώς στα πόδια του θαυμάσιου ακορντεονίστα.

Όταν η Έλντα,  ώρες μετά,  αποφάσισε να επιστρέψει στο σπίτι,  το έκανε απαλά,  αργά και προσεκτικά,  σαν να κουβαλούσε μαζί της ένα εύθραστο δημιούργημα της φαντασίας της,  μια ιδέα από φύλλα φθινοπωρινά ας πούμε,   ή ίσως μια ιδέα από άνοιξη,  από λουλούδια και άπλετο φως!


                                                                 _____________


Αυτή είναι η συμμετοχή μου για την #φωτο-συγγραφική σκυτάλη που διοργανώνει η Γήινη Ματιά.
Εμπνεύστηκα από την πολύ όμορφη φωτογραφία που μου έδωσε η Ανέσπερη.
Η λέξη που επιλέχθηκε και μου δόθηκε από την Ανέσπερη είναι η ''ενασχόληση''.  Θα την δείτε με bold,  πλάγια γραμματοσειρά στο κείμενο.

Με τη σειρά μου,  επιλέγω την λέξη  γονείς  για την Κλαυδία,  από το blog κάτω από την ακρόπολη,  πιστεύω πως είναι μια λέξη που προσδιορίζει δύο ανθρώπους πολύ σημαντικούς στην ζωή του καθένα μας.
Παραθέτω και την φωτογραφία που βρήκα στο διαδίκτυο και η οποία προσωπικά με γοήτευσε.
Καλή έμπνευση,  Κλαυδία μου ελπίζω να σου αρέσουν.

στενότητα

Θαυμάζω τους ανθρώπους που μεταναστανεύουν,  που είναι ταξιδιάρικα πουλιά,  που χτίζουν φωλιές εδώ κι εκεί και ξαναδημιουργούν τις ζωές τους από την αρχή,  με καλύτερες βάσεις.
Αυτούς που θεωρούν πατρίδα τους όποιο χώμα πατούν και σπίτι τους όπου υπάρχει ζεστό φαί.
Που ενσωματώνονται με ευελιξία στο νέο περιβάλλον.

Εγώ ανήκω στους άλλους!

το κορίτσι πίσω από το παράθυρο

Από χθες βρέχει.  Ο Οκτώβρης παίρνει μαζί του δικαιωματικά και τα τελευταία υπολείματα ενός ατέλειωτου καλοκαιριού.
Ώριμο φθινόπωρο πια.
Το δωμάτιο μου είναι σκοτεινό μα δε ανάβω φως.
Πλησιάζω στο παράθυρο και από τη χαραμάδα που αφήνουν οι ενώσεις από τις κουρτίνες κοιτάζω το διαμέρισμα σου.  Ακριβώς εκείνο το δευτερόλεπτο,  ανάβει το φωτιστικό στο κεντρικό δωμάτιο του σπιτιού σου.  Απορώ γιατί συνήθως,  αυτή την ώρα βρίσκεσαι στη δουλειά σου.   Φοράς ακόμη την ζακέτα σου και έχεις κρεμασμένη στον ώμο σου την τσάντα σου,  όταν πλησιάζεις στο παράθυρο σου.  Δεν θυμάμαι ποτέ,  από τότε που έγινες η νέα μου γειτόνισσα,  να το έχω δει είτε κλειστό,  είτε με τραβηγμένες τις κουρτίνες.
Κάνω μια αντανακλαστική κίνηση να κρυφτώ πίσω από τον τοίχο,  αν και γνωρίζω πάρα πολύ καλά ότι δεν έχεις την δυνατότητα να με δεις,  παρά μόνο αν υψώσεις τα μάτια πάνω από τα παρτέρια με τους κίτρινους πανσέδες που αυτή τη στιγμή στραγγίζουν βροχή.
Βγάζεις την ζακέτα σου και σωριάζεσαι σε μια πολυθρόνα που βρίσκεται στον χώρο σου.
Δείχνεις εξουθενωμένη,  βάζεις το πρόσωπο σου ανάμεσα στις παλάμες των χεριών,  κλαις;  Νομίζω πως κλαις μα γρήγορα συνέρχεσαι,  πας για λίγο στο μπάνιο κι έρχεσαι σκουπίζοντας με μια πετσέτα το πρόσωπο σου.  Κάτι φτιάχνεις στο μάτι της κουζίνας,  υποθέτω λόγω της ώρας,  πως ζεσταίνεις νερό για λίγο καφέ ή τσάι.
Δεν γνωρίζω τί είναι αυτό που σε έκανε να αφήσεις την δουλειά σου και να επιστρέψεις στο σπίτι,  ξανασωριάζεσαι στην πληθωρική σου πολυθρόνα με ένα φλυτζάνι ''κάτι''  στα χέρια.
Γύρω σου υπάρχουν βιβλία,  άτακτα ριγμένα εδώ κι εκεί,  απορώ πως βρίσκεις την άκρη.
Σε αφήνω για λίγο,  διψάω,  χρειάζομαι ένα γεμάτο ποτήρι νερό.
Επιστρέφω με ένα κουτάκι πορτοκαλάδα και δεν είσαι πια μόνη σου.
Μιλάς με κάποιον,  ή μάλλον λογομαχείς.
Δεν φτάνουν οι φωνές σας ως εδώ μα μπορώ να νιώσω κάθε σας κίνηση.
Σου μιλάει άσχημα,  κλαις.
Το σώμα σου τρέμει.
Δεν είναι η καλή σου μέρα σήμερα.
Πίνω την πορτοκαλάδα μου και κοιτάζω για λίγα δευτερόλεπτα την οθόνη του υπολογιστή μου.
Είμαι στην σελίδα σου στο facebook και χαζεύω το προφίλ σου.
Την πρωινή σου καλημέρα,  συνοδεύει ένα έργο τέχνης,  του 1925.
Εικονίζει ένα ήρεμο,  φυσικό τοπίο.
Κάπου στο βάθος ένα ζευγάρι απολαμβάνει με κάθε του ερωτευμένο κύτταρο ένα πικ νικ κάτω από  τα δέντρα και το γρασίδι.

συνεχίζεται (νομίζω)