με βροχή

Καθώς ωριμάζεις,  νιώθωντας πως η αδύναμη νεανική φωνούλα σου,  θα μπορούσε να Ακουστεί,  έχεις δύο επιλογές.
_Να Ακούγεσαι,  διατηρώντας την εσωτερική σου ομορφιά και απαλότητα,  την διακριτικότητα και την ευγένεια,  την καλοσύνη,  την κουλτούρα.  Την αγάπη.
_Να Ακούγεσαι σκληρός,  τόσο που η δύναμη της φωνής σου,  να μετατρέπεται σε στεγνό,  συμπαγή θόρυβο μέχρι να φτάσει στα δικά μου αυτιά.

Και στις δύο περιπτώσεις,  εσύ λες αναμφισβήτητα την άποψη σου,  αλλά εκεί είναι η ουσία;

*

''Δεν με εκπλήσσει πια τίποτα'', λένε πολλοί άνθρωποι ή ''σοβαρά, δεν το περίμενες αυτό;'' Ή, οι ηλίθιοι είναι αυτοί που εκπλήσσονται με τα πάντα''. 

Εκπλήσσομαι! 

Και μάλιστα, πολλές φορές δημιουργώ εκ των έσωθεν την έκπληξη. Τί νόημα θα είχε η ζωή χωρίς εκπλήξεις; Ηθελημένα αφήνομαι συχνά, στην αγκαλιά της αφέλειας.

Νοέμβριος 2017

*

Φυσάει και βρέχει από το ξημέρωμα.  Τα δωμάτια είναι σκοτεινά,  ανάβω τα φώτα.  Υπέροχη μουσική από το ραδιόφωνο πλημμυρίζει τον χώρο.  Χαζεύω τα λουλούδια έξω από το παράθυρο μου.  Τα χρωματιστά κεφαλάκια από τους φετινούς πανσέδες σκάνε συνεχώς μύτη.  Τα κυκλάμινα μου,  τα μικρά παιδιά μου έξω στο μπαλκόνι όπως τα αποκαλώ,  με αποζημιώνουν με τα υπέροχα επιβλητικά άνθη τους.

Τα μεγάλα προβλήματα,  σε σμιλεύουν.  Σε μεταλλάσουν,  είτε σε πολύ σκληρό,  είτε σε πολύ γλυκό άνθρωπο.  Δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό!

θάλασσα

Πόσο τυχερή νιώθω,  που σε 5'  λεπτά από το σπίτι μου,  στα τόσα χιλιόμετρα παραλία,  μπορώ να περπατήσω όσο θέλω,  πλάι στα χίλια μπλε του παραδείσου μιας ήρεμης θάλασσας,  να κάνω την βόλτα μου μαζί σου,  την πιό ατμοσφαιρική στιγμή,  εκείνη που το λευκό φως της ημέρας κάνει το πρώτα φλερτ με το σκοτεινό της νύχτας.  Έχει μια τέτοια γλύκα αυτή η μίξη των χρωμάτων του ουρανού και της θάλασσας κι εκεί στο βάθος,  τα φώτα των σπιτιών και του δρόμου,  άψυχα ακόμα,  δειλά, μα τόσο υπέροχα σαν ελάχιστα,  λευκά,  λαμπερά φτερουγίσματα.

Ένα νεαρό ζευγάρι,  μια αγκαλιά κι ένα φιλί,  δύο πρόσωπα ευτυχισμένα,  μια παράδοση χωρίς όρους.

Σε ένα παράλληλο σύμπαν,  πίνουμε εσπρεσσάκια,  εσύ κι εγώ,  χαζεύοντας στο βάθος το βουνό,  την πόλη,  τους γλάρους,  τους ερωδιούς,  τη θάλασσα.  Το φως πέφτει σταδιακά,  ο ήλιος δύει.
Και είμαστε εμείς,  οι αγκαλιές και τα φιλιά μας,  ο ίδιος ο παράδεισος.

επιφάνεια

Αυτό που θέλω να επιβάλλω στον εαυτό μου,  που πρέπει να κατανοήσω,  είναι να μην δέχεται τα βέλη σε προσωπικό επίπεδο.
Είναι ανόητο να τα παίρνω όλα προσωπικά,  δεν μιλούν όλοι για μένα,  δεν με γνωρίζουν καν.
Δεν θέλουν να με πείσουν,  απλά λένε την άποψη τους,  ίσως με τρόπο αγενή,  ίσως με τρόπο εγωιστικό,  αλλά ποιός μπορεί να ξέρει τί κρύβεται στο μυαλό του άλλου,  πώς σκέφτεται και τί θέλει στον εαυτό του να αποδείξει.
Πρέπει να μου μάθω να μην βλέπω την αντίθετη άποψη σαν απειλή.  Ας μου κουνούν το δάχτυλο.  Ας είναι η συμπεριφορά τους τοξική.  Ας μου υποδεικνύουν το δικό τους ολόσωστο,  το  πως ακούν την καλύτερη μουσική,  ή πως απορρίπτουν τις χειρότερες θεατρικές παραστάσεις,  στις οποίες εγώ πέρασα καλά και γέλασα.  Ας αδιαφορούν για τις δικές μου χαρές.
Να μου μάθω πως το πρόβλημα δεν είναι δικό μου,  το πρόβλημα είναι του άλλου.

Να μένω στην επιφάνεια.
Να μην ψάχνω το βάθος σε ανθρώπους που δεν το διαθέτουν και κυρίως που δεν έχουν την παιδεία να μεταδώσουν σωστά αυτό που θέλουν να πουν.  Το να με κάνεις να νιώθω άσχημα δεν είναι ο σωστός τρόπος.  Ούτε το να μου βάζεις καπάκι κάθε που ανοίγει μια συζήτηση.  Ούτε το να με βάζεις στην διαδικασία να μετράμε τους πόντους μας.
Χίλιες φορές μόνη μου.  Χίλιες φορές στον δικό μου κόσμο.  Χίλιες φορές το δικό μου αστέρι για μένα,  μόνο για μένα και για τους ελάχιστους που μ' αγαπούν.

βιτρίνες

Το διαμέρισμα της Α.  ήταν βουτηγμένο στο σκοτάδι,  είναι αλήθεια πως έχω καιρό να δω τις ηλεκτρικές λάμπες του να καίνε,  όμως νοητά,  πολλές στιγμές μου βρίσκομαι εκεί.

Απέναντι,  ένα μεγάλο κατάστημα ολοστόλιστο με χριστουγεννιάτικα δώρα,  όπου κυριαρχούσε το κόκκινο και το λευκό.  Μου άρεσαν πολύ οι διόροφες κρυστάλλινες πιατέλες του για τα γλυκά,  και δυό υπέροχοι λευκοί τάρανδοι σε φυσικό μέγεθος,  με κίνηση στον λαιμό και το κεφάλι για το decor της βιτρίνας.
Σκεφτόμουν πόσο μια βιτρίνα σε ελκύει να αγοράσεις,  αλλά κυρίως να σου φτιάξει την διάθεση όπως και την ατμόσφαιρα όλου του δρόμου και της περιοχής.

Μετά,  ψάχνοντας να βάλω μια φωτογραφία στην ανάρτηση, και χαζεύοντας αυτή την λιμουζίνα,  θυμήθηκα πως η Α.  μου είχε πει πως είχε μια σχέση,  δέκα ολόκληρα χρόνια με κάποιον,  δέκα ολόκληρα χρόνια,  μια ζωή δηλαδή,  κι άλλα δέκα μετά έπιναν συχνά πυκνά σε διάφορα καφέ στο κέντρο το καφεδάκι τους,  σύνολο είκοσι και βάλε,  και πως όταν μια μέρα αυτός ήρθε στο ραντεβού με μία απαστράπτουσα μαύρη Mercedes,  αυτή δεν θέλησε να τον ξαναδεί,  έβαλε τελεία,  delete.
Δεν την ρώτησα το γιατί,  συμβαίνουν αυτά στις ερωτικές ιστορίες.

Την ταινία με τον Ρόμπερτ ντε Νίρο και την Μέρυλ Στρηπ,  την θυμάμαι κάθε τέτοια εποχή,  ήταν το ''μια αγάπη γεννιέται'',  παρ'  όλο που τη θεωρώ αρκετά μελαγχολική,  περιγράφει την σεμνότητα εκείνης της εποχής.  Τον σεβασμό προς τον έρωτα σου.

Βέβαια,  από ότι θυμάμαι,  σ'  αυτή την ταινία ο Ρόμπερτ ντε Νίρο,  ήταν απίστευτα συνεσταλμένος,  διακριτικά διεκδικητικός και πολύ πολύ αληθινός,  ντόμπρος και με τις δύο σχέσεις του.
Ίσως αυτό,  το ότι δεν δειλιάζεις να είσαι αληθινός σε κάνει να κερδίζεις σε σεβασμό.

με ξεπερνά..

..αυτό που άλλο σκέφτομαι,  άλλο γράφω στην ανάρτηση,  άλλα λέμε στα σχόλια,  μου την πέφτουν κι οι ''ανώνυμοι''  που όλως περιέργως πολλαπλασιάζονται και τέλος καταλήγουμε μαζί με την Αρτίστα και τον αείποτε  να τρώμε μπεζέδες που τους αρέσουν πολύ,  με ξεπερνά..  :-)))
 Ωστόσο,  αυτή είναι η χαρά των blogs.


Ορίστε,  φαίνονται πεντανόστιμοι (οι μπεζέδες) και φτάνουν για όλους!

Σας αγαπώ φίλοι μου :)
Με κάνετε και χαμογελώ!

ζαχαρώματα

Όσο ''ζαχαρωτή''  κι αν δείχνει μια κατάσταση για να πεις το ''ναι''  στον εαυτό σου θα πρέπει να μπορείς να την στηρίξεις,  να βάλεις καρδιά και να την κουβαλήσεις στις πλάτες σου.
Η δύναμη της ''καρδιάς''  ωχριά μπροστά στην ''αδυναμία του σώματος''.

Όπως και το να είναι ευνοικές οι τρέχουσες συνθήκες.

Επίσης,  εκτός όλων των παραπάνω,  θα πρέπει με τον χί άνθρωπο,  να μπορείς να στρώσεις έστω μια κουβεντοκατάσταση.  Να μπορείς να συνενοηθείς.  Να νιώθεις πως σε καταλαβαίνει και τον καταλαβαίνεις.
Να επικοινωνούν οι κεραίες σας.
Να υπάρχει χημεία,  φυσική κι όλα αυτά..

Οδός Αριστοτέλους

 

Στην οδό Αριστοτέλους,  τον πιο πολυσύχναστο δρόμο της πόλης μου,  κάτω από τα κτίρια του Ερνέστου Εμπράρ,  ένα σάββατο,  ένα μοναδικό απόγευμα,  με ένα χωνάκι παγωτό στο χέρι,  και στις τσέπες όνειρα.

 

Ένας ήλιος να χάνεται πίσω από τα σύννεφα,  κι αν είσαι τυχερός μπορεί να σου φυλάει μια δύση με χρώματα και σχηματισμούς που θα σου μείνουν αξέχαστα.

Ζαχαροπλαστεία,  μυρωδιές από ζεστό καφέ,  ψημμένο φύλλο και βανίλια.  Καρύδια,  σιρόπια,  πίττες και σοκολάτες.

Κινηματογράφος Ολύμπιον,  Ηλέκτρα Παλάς,  Ορίζοντες.

Κίονες σε χρώμα κεραμυδί και καμάρες,  πολλές καμάρες που στο πίσω μέρος τους φωλιάζουν πουλιά.

Στο βάθος η θάλασσα,  σ'  αυτή την πόλη όπου κι αν βρεθείς,  στο βάθος θα δεις την θάλασσα.

Μια θάλασσα που άλλες φορές ντύνεται με χίλιες δυό φωτεινές αποχρώσεις του μπλε κι άλλες πάλι,  φοράει τα θυμωμένα της,  τα σοβαρά,  τα γκρίζα και τα μαύρα. 

''Κι ήταν ένα πράσινο,  πράσινο φεγγάρι να σου μαχαιρώνει την καρδιά.'' 

Οδός Αριστοτέλους

Χαρούλα Αλεξίου