2021, τα συν

 

Τα βιβλία που διάβασα.  Δεν ήταν πολλά,  δεν ήταν όλα της αρεσκείας μου για να πω την αλήθεια μου κανένα από αυτά δεν θα αγόραζα με δική μου πρωτοβουλία.  Ωστόσο όλα κάτι μου έδωσαν διαβάζοντας τα.  Όπως και την χαρά να ανήκω για πρώτη μου φορά,  σε μια λέσχη ανάγνωσης με όμορφους και ενδιαφέροντες ανθρώπους.   

Τα βιβλία αυτά ήταν:

1)  Η τέχνη της χαράς της Sapienza Goliarda

2)  Δεν κατοικούν όλοι οι άνθρωποι τον κόσμο με τον ίδιο τρόπο του Dobois Jean Paul

3)  Οι εκατό μέρες του Joseph Roth

4)  Η αστυνομία της μνήμης της Ogawa Yoko

5)  Η γη που χάνεται της Julia Philips

6)  Πλατεία Χανγκόβερ του Patrick Hamilton

7)  Στη γη είμαστε πρόσκαιρα υπέροχοι του Vuong Ocean

8)  Ρέκβιεμ για μια δημοκρατία του Cantaloube Thomas

9)  Τα κορδόνια του Domenico Starnone

 

Άντε λοιπόν και του χρόνου!

2021, τα συν

 

Η αλήθεια είναι πως το 2021,  παρ' όλες τις δυσκολίες του,  μου χάρισε καινούργιους ανθρώπους στην ζωή μου,  πράγμα που το νιώθω σαν ευλογία,  κινδυνεύοντας να παρεξηγηθώ για αυτή την λέξη και σπεύδω να εξηγήσω πως για μένα η λέξη ευλογία είναι έξω από κάθε θρησκεία και έχει να κάνει με την τύχη/την τιμή/την χαρά σε μεγάλο βαθμό.  Τιμή/χαρά/τύχη που γεύτηκα κάτι που μπορεί να ήταν πολύ συνηθισμένο στις ζωές των ανθρώπων γύρω μου αλλά πολύ σπάνιο ίσως για αυτό και πολυπόθητο/σημαντικό όσον αφορά την δική μου την ζωή.   Από την πλευρά μου δεν έχω παρά να πράξω ανάλογα,  ώστε αυτή η χαρά να έχει ποιότητα και διάρκεια!

ένα τσιγάρο δρόμος

 

Το ξημέρωμα ένα τσιγάρο δρόμος ώς την νύχτα.  Ο χρόνος κυλάει σαν μπαλάκι του τένις που τόσο αγαπάς.  Εγώ πάλι αγαπώ τον χρόνο.  Κι αυτός μου ''ανταποδίδει'' με μια σταθερή βάση απώλειας.  Απώλεια δευτερολέπτου,  λεπτού,  εβδομάδας,  μιας ολόκληρης χρονιάς.  365 μέρες,  μια ανάσα απόσταση η πρώτη από την τελευταία,  πού πάνε; 

Σε μια άλλη ζωή,  σε έναν άλλο πλανήτη θέλω να γεννηθώ ρολόι με χαλασμένους τους δείκτες.  Να είναι πάντα και ατέλειωτα πρωί!

ένα τίποτα

 

Τα πιο δύσκολα βράδια είναι αυτά της Κυριακής.  Κουρασμένες ώρες που σμπρώχνουν η μια την άλλη σκουντουφλώντας,  ώσπου η τελευταία να πέσει για ύπνο.  Ο απολογισμός της μέρας!  Κάτι σπουδαίο κι ένα τίποτα.  Δυό ποτήρια κόκκινο κρασί στην υγειά του ονόματος σου που έρχεται στο νου μου κάθε που με βαραίνει κάποιο αδιέξοδο.  Λες και αν ήσουν δίπλα μου όλα εσύ θα τα διόρθωνες.  Τρίχες!  Εγώ,  εγώ,  εγώ θα τα επωμιζόμουν όλα πάλι.  Τις μ$$%&^^ των άλλων παραδείγματος χάρη.  Σύγκρουση απωθημένων.  Ποιός είσαι εσύ και ποιά είμαι εγώ.  Λάθος στόχος,  λάθος αντίδραση,  τίποτα σωστό.  Ένα τίποτα,  Κυριακάτικο βράδυ,  φοράει τα καλά του. Όνειρεύεται,  δεν ξέρω τί. Ίσως το ιδανικό,  όποιο,  ότι κι αν είναι αυτό!

ακόμη κι αν όλα τα ''αν''

 

Ακόμη κι αν εκπληρώνονταν όλα τα ''αν'',  δεν ξέρω τί ακριβώς θα ήταν αυτό που θα άλλαζε.  Δεν ξέρω δηλαδή τί θα ήταν αυτό που θα άλλαζε ανάμεσα σε σένα και σε μένα,  των δυό μας η σχέση με ανθρώπους και γεγονότα,  του καθενός μας η σχέση με ανθρώπους και γεγονότα.  Μία ακόμη εκλογίκευση,  των αδυναμιών του χαρακτήρα μας.  Άλλος ένας λόγος για να μην κάνουμε κάτι πράξη.  Γιατί η πράξη χρειάζεται την δράση και αλήθεια ποιός είναι διατεθειμένος να χάσει την βολική γωνιά του στον καναπέ;

Σωκράτης Μάλαμας - Στέλλα

 

Ένα τραγούδι (η αλήθεια είναι πως δεν θυμάμαι να το έχω ξανακούσει) που μου αφιέρωσε πολυαγαπημένος άνθρωπος μου,  με πολύ ενθουσιασμό.

Με τη σειρά μου το αφιερώνω σε όλους όσους ταυτίζονται.

παρουσίες

 

Σίγουρα μερικές φορές είναι ανακούφιση το να πάρει την πρωτοβουλία κάποιος να βγει από την ζωή μας και να κλείσει με δύναμη την πόρτα πίσω του,   όπως ανακούφιση είναι και όταν εμείς,  παίρνουμε την απόφαση να διώξουμε κάποιον από την ζωή μας,  που έτσι κι αλλιώς ''δεν ήταν παρών''.

Επίσης συμβαίνει,  να φεύγουμε όταν εμείς δεν νιώθουμε ''παρόντες''.  Νομίζω πως αυτό είναι και το πιο σύνηθες.