λέω ''θάλασσα'' κι ανοίγει ο ουρανός

Θα βάλω στη βαλίτσα μου όλο τον ''αέρα'' της πόλης..
κι όταν φτάσω στο νησί, θα τον σκορπίσω στα κρυφά και θα κρύψω μέσα θάλασσα κι αλμύρα και φύκι, βρεγμένες γυμνές πατούσες και κύματα, άρωμα πεύκου και μουσικές από τζιτζίκια..
*ακούγοντας το ''άγιος ο έρωτας''
*η φωτό από την Πάρο, διακοπές του περσινού καλοκαιριού!

καλοκαίρι

..................................το καλοκαίρι είναι σαν ένα ώριμο ροδάκινο.. το πιάνεις με τα χέρια, ανατριχιάζεις με το χνούδι της φλούδας, χώνεις δυνατά τα δόντια στα ζουμερά μάγουλα και αρχές σεπτέμβρη φτύνεις το κουκούτσι ;)))

το ξενοδοχείο

Xτύπησε το τηλέφωνο.
Στο δέκατο κουδούνισμα το σήκωσε αφού έφτυσε μια βρισιά..
-Ντύσου και κατέβα γρήγορα στην είσοδο.
Το ρολόι έδειχνε 5 το πρωί. H φωτεινή ταμπέλα του ξενοδοχείου αναβόσβηνε ακόμη στέλνοντας χρώματα στο εσωτερικό του δωματίου και τσούζοντας τα μάτια του. Τα έσφιξε δυνατά και τα ξανάνοιξε.
-Μα τι στο διάολο σ έπιασε, ύπνο δεν έχεις;
-Είναι ανάγκη boss!

Κοιμόταν δίπλα του, νόμισε πως βρέθηκε ανάμεσα σε άπειρες καμπάνες, τον άκουσε να μιλάει με εκείνη την μπάσα, βραχνή του φωνή, ένα ''όχι'' κι ένα ''ναι'' ανάμεσα σε δυο ερωτηματικά, αμφιταλαντευόταν μέσα στο όνειρο, τυλήχτηκε με το σεντόνι της ως το λαιμό, ρίγησε, χάιδεψε το μαξιλάρι δίπλα της, άπλωσε ναζιάρικα τα πόδια της ανάμεσα στα δικά του ίσα για να καταλάβει την απουσία. Η πόρτα έκλεισε μαλακά πίσω του.

Έτσι όπως ήταν, με το λευκό σεντόνι για φόρεμα βγήκε στο παράθυρο. Πρόλαβε να δει ένα 42δυάρι κολλημένο στην πλάτη του. Το γείσο του καπέλου του έκρυβε σχεδόν όλο του το πρόσωπο. Ένα μαύρο λουστρινάτο αυτοκίνητο έφευγε στριγγλίζοντας, παίρνοντας τον μαζί.
Έβγαλε μια κραυγή..



Άντρες.. σκέφτηκε καθώς ντυνόταν το μαύρο μακρύ φόρεμα, με το βαθύ ντεκολτέ απομεινάρι της χθεσινής νύχτας! Πέρασε χαμογελώντας το μαργαριταρένιο κολιέ στο μακρύ λαιμό της..
Άντρες.. τς.. ξαναείπε!

ακούγοντας το Αs Time Goes By

WhoWillTakeMyDreamsAway

Πάει καιρός που έχω πάψει να μετράω. Ό, τι έχω δεν είναι συγκεκριμένο. Με μια κουβέντα, δε μπορώ να κλείσω ήρεμα τα μάτια μου το βράδυ υπολογίζοντας πως αυτά τα ένα δύο τρία ολόδικά μου πράγματα θα με περιμένουν με ένα τρυφερό ξύπνημα το πρωί.
Είμαι τόσο ρευστή όσο ποτέ!
Δεν ξέρω τον τρόπο να φτιάξω το περίγραμμα μου.
Αυτά που έχω δεν με ορίζουν πιά.. αυτά που δεν έχω ίσως με σχηματίζουν περισσότερο.
Μπορώ να με βρω μόνο συγκριτικά. Πχ εγώ και η θάλασσα. Το νερό γράφει με την αλμύρα του το σώμα μου. Εγώ κι ο ήλιος.. κοκκινίζει και μαυρίζει το σώμα μου.
Εγώ κι αυτό το περίεργα ζεστό χάδι, ενοχλητικό πολλές φορές που διαπερνά σχεδόν καθημερινά το δέρμα μου.

Μερικές φορές νιώθω πως είναι μόνο η θάλασσα, ή ο ήλιος, ή το χάδι ή ακόμη κι ένα φύλλο πεσμένο στα πλάγια ενός μονοπατιού, πως όλα αυτά είναι Εκεί, θα είναι Εδώ κι εγώ λείπω.
Περπατάω κι είναι μόνο τα χνάρια που αφήνουν οι πατούσες μου.
Ένα τσίμπημα μέλισσας σε ότι έχει παρέλθει. Το τώρα ένα απόλυτο τίποτα κι εγώ συμβατικά προσαρμοσμένη σ αυτό!
Να λέω Είμαι και να μην Είμαι. Το Υπάρχω είναι απλά ένα ρήμα της γραμματικής που χάνεται στην απειρία του σύμπαντος.

Φοβάμαι πως όταν αρχίσει να συμβαίνει αυτό, είναι αόρατος πιά ο δρόμος της επιστροφής!
*ακούγοντας το Who Will Take My Dreams Away

μπρούτζινοι άγγελοι

Aργά την νύχτα, με παίρνει ο ύπνος στην αγκαλιά μιάς άγριας βροχής, νωρίς το πρωί με ξυπνούν δεκαεπτά πυροβολισμοί. Ένας φόβος και μιά απόγνωση.
Μιά βόλτα και πολλά χιλιόμετρα. Πως γίνεται πάντα να φεύγουμε όταν οι άλλοι επιστρέφουν;
Άμμος.. αλάτι.. κύμματα.. συννεφιά.. ήλιος.. άγγελοι..
Μ αρέσει πολύ όταν βρισκόμαστε εσύ, εγώ κι η θάλασσα. Ντόμπρα επαφή!
Καφές σε πλαστικό ποτήρι που μοιάζει τόσο πολύ με αληθινό.. γλύφω το γάλα, το τσιγάρο γίνεται πάντα πιό εύγεστο με την αλμύρα.. αναπτήρας και σταυρουδάκι σε χρώμα τυρκουάζ, τριγύρω μπρούτζινοι άγγελοι..
Έξι ευρώ η ομπρέλλα και τέσσερα ο καφές. Σχηματίζω στην πλάτη σου καρδιές από αντιηλιακό.
Ένα μωρό, ημερών σχεδόν σου χαρίζει τον ύπνο του. Το κοιτάς με λατρεία. Το ακούω να σου ψυθιρίζει μελλοντικές υποσχέσεις.
Γλώσσες από κάπου Βόρεια, μπερδεμένες κι άγνωστες, γαλανές ματιές, στήθια ζουμερά, χρώματα ανοιχτά.
Σελίδες χάρτινες και ιδρωμένες, καμμιά πενηνταριά, τις πέρνει το κύμα. Ο αέρας φέρνει στα πόδια μου ένα ξανθό με νάζι αλά Μονρόε. Την τσιμπάει με θόρυβο ένα αρσενικό μελανούρι και μ εκνευρίζει αφάνταστα.



Το καλοκαίρι βρίσκεται τόσο βαθιά μέσα μου, που μου φέρνει ζάλη, ίσως να ευθύνεται ο δύσκολος χειμώνας..

1) ακούγοντας το Mystics Dreams

2) η φωτό από το περσινό καλοκαίρι στην Πάρο!

ο βασίλης μου!

Eίναι κάποιες σχέσεις που κρατούν χρόνια. Πόσα δε λέμε, αλλά είναι πολλά. Πάρα πολλά!
Κάποιοι τις ονομάζουν σχέσεις ζωής.
Θυμάμαι, ήταν και είναι ο μόνος που μ έκανε να παραληρώ στις κερκίδες. Ναι, ο Βασίλης.
Φωνή που άγγιζε και αγγίζει ακόμη τα πιό βαθιά της καρδιάς μου. Στίχοι που έχω γράψει σε ρεβασάκια, που έχω χαρίσει, που έχω αγαπήσει πολύ. Αν και ροκ από τους πιό ερωτικούς.
Σ ακολουθώ.. μου λείπεις.. σ αγαπάω να προσέχεις..
Παρουσία δοτική. Θεσσαλονίκηηηη είμαστε και πάλι μαζί!
Ναιιιι.. από το πρώτο ως το τελευταίο τραγούδι να κρέμεται ένα θέατρο γης ή ένα θέατρο δάσους από τα χείλια του.. Παλιότερα.
Χθες, στο φράγμα της Θέρμης. Δεν ξέρω το γιατί. Παρέα με συνεργάτες.. εδώ μπορώ να απαντήσω στο γιατί.
Δυο ολόκληρες ώρες ο Βασίλης να εντυπωσιάζει με την απουσία του..

Παρέα μεγαλώνουμε. Από έναν άνθρωπο που έχω πάρει, κι αν δεν έχω πάρει.. δεν θα ήθελα να πικραθώ.. ούτε να στεναχωρήσω..
Μόνο να επισημάνω.. όταν ένα πρόγραμμα αδυνατώ να το βγάλω μόνος μου, φροντίζω μιά συνεργασία αξιοπρεπή, ώστε να δώσω μια ποιότητα συναυλίας άξια ως τα σημερινά μου δεδομένα..

Τίποτα άλλο..
Βασίλη μου σ αγαπώ, και θα συνεχίσω να σ αγαπώ αλλά με άλλο πλέον τρόπο.
Τέλος στα live σου!

Δεν είναι αξιοπρεπές να αποχωρείς την κατάλληλη στιγμή;
Να λες όχι όταν πρέπει;)

ντεν έχω τίτλο καρντιά μου !!!

Mια στιγμή, ένα άγγιγμα που δεν πραγματοποιήθηκε, ένα δέρμα που δεν αγγίχτηκε, μια γραμμή που έσκιζε διαγώνια το λαιμό, το μισάνοιχτο κουμπί ενός πουκαμίσου, μια κίνηση των χεριών, ένα πεισματάρικο σφύξιμο των χειλιών, ο καπνός του τσιγάρου, ο τίτλος ενός βιβλίου, ένα μήνυμα, δυό στίχοι, μια φωτογραφία, δυό κόλλες χαρτί, λέξεις χωρίς προορισμό, ένα μενταγιόν, δυό τούφες σγουρό μαλλί, χτύποι καρδιάς ώσπου να.. , επιλεκτική αδιαφορία, μια συνάντηση, κλεφτές ματιές, ένας έρωτας που ντράπηκε να πει το ναι, ένα κάτι σα φως που ξέφυγε από την πηγή του, ιδρωμένες παλάμες, αβεβαιότητα, νύχτες μοναχικές κι αδιάφορες, συναισθήματα απροσδιόριστα, ένας κόμπος στο κατέβασμα του αλκοόλ, άρωμα από μανταρίνι, καπνός τυλιγμένος σε μιά μεγάλη σιωπή..

μεγάλη πουτάνα η μνήμη τελικά..

*σχέση μεταξύ κειμένου και φωτογραφίας μηδενική.. απλά έτυχε..
*πάω για φωτογράφηση..
*αύριο ο βασίλης μου τραγουδάει στο φράγμα της Θέρμης
*στους έρωτες που έμειναν στην επιφάνεια κι είναι αυτοί που με κάνουν να αναρωτιέμαι περισσότερο..
*κι όλο αυτό εξ αιτίας του aster-oid.. ένας έρωτας κι αυτός από τους εκείνους τους όμορφους πλατωνικούς..
*ακούγοντας το back to black